Desexos negros

Estes días ando a desfrutar cunha das bandas máis importantes da historia do rock francés, Noir Désir. E como me apetecía máis música deles e tamén máis información sobre a banda, púxenme a pescudar. En mala hora.
Noir Désir (Negro Desexo) levan dende finais dos oitenta sacando discos, sempre dentro dunha evolución moi persoal e, malia o seu éxito, sempre á marxe da comercialidade. Facían un rock moi oscuro, bastardizado dos Doors, cantado tanto en francés coma en inglés. O seu vocalista e líder, Bertrand Cantat, foi xa varias veces operado das cordas vogais por mor da súa afición a dar alaridos nos concertos. Tanto lle ten. Os textos, de Cantat, son líricos, suxestivos, poesía.
Vou dicindo isto para que vos vaia caendo ben o nacho. Para que vos caia ainda mellor, podería falar da implicación de Cantat e de ND en moitas causas antiglobalización, antifascistas, en pro da libre circulación dos inmigrantes e en contra da súa estigmatización, ou da súa actitude con respecto ó seu traballo artístico, non acudindo a recoller premios (e gañalos) e atacar en público á súa propia multinacional, Vivendi.
Esta é á súa música. Véxase en clave de retranca, sobre todo o da cutrescarallante coreografía e o dos nenos.



Le vent nous portera.



Aux sombres héros de l'amer.



Aquí atrévense co máis grande entre os grandes, Jacques Brel, sen caer no ridículo. Todo o contrario.



"Un jour en France" foi un éxito, sobre todo pola tristura e carraxe perante a ascensión da Fronte Nacional de LePen e a extrema dereita. (Texto)




Xa vos cae ben? Se a resposta é si, as miñas desculpas.

En verán do 2003 Cantat matou á súa moza dunha malleira.

O caso foi un absoluto escándalo, porque ademáis a súa compañeira e vítima era Marie Trintignant, coñecida actriz e filla do Jean-Louis Trintignant, un deus do cine francés. O suceso, non moi claro e con drogas e ciúmes polo medio, aconteceu nun hotel en Vilnius (Lituania). Cantat foi condeado a oito anos por homicidio involuntario, mais xa está ceibo por bo comportamento. O suceso (e todo o circo mediático arredor do xuízo e condea) foi todo un shock para os admiradores de Noir Désir e Cantat, sempre moi celoso da súa vida privada, tanto que o público nin sabía da súa relación coa Trintignant.
Pódese admirar a arte de alguén, a súa obra, malia cometer o artista actos así de deleznables? A resposta debería de ser si, mais arte e música tamén son subxectividade, emoción, e é moi difícil substraerse de novas así. Neste caso coñecín a obra antes cós feitos, dos que me chegaron ecos no seu momento, mais non chegara a relacionar ó autor coa banda. En España só chegaron comentarios de que un roqueiro mallara ata a morte á filla de Jean-Louis Trintignant.
Sodes libres de aborrecelo, eu mesmo non sei se facelo. Mais a música está aí.