
Mario Benedetti deixounos, e no mundo vai un chisco máis de frío.
Monstruos
Qué vergüenza
carezco de monstruos interiores
no fumo en pipa frente al horizonte
en todo caso creo que mis hueso
son importantes para mí y mi sombra
los sábados de noche me lleno de coraje
mi nariz qué vergüenza no es como la de Goethe
no puedo arrepentirme de mi melancolía
y olvido casi siempre que el suicidio es gratuito
qué vergüenza me encantan las mujeres
sobre todo si son consecuentes y flacas
y no confunden sed con paroxismo
qué vergüenza diosmío no me gusta Ionesco
sin embargo estoy falto de monstruos interiores
quisiera prometer como Dios manda
y vacilar como la gente en prosa
qué vergüenza en las tardes qué vergüenza
en las tardes más oscuras de invierno
me gusta acomodarme en la ventana
ver cómo corre la llovizna corre a mis acreedores
y ponerme a esperar quizás a esperarte
tal como si la muerte fuera una falsa alarma.
Torturador y espejo
Mirate
así
qué cangrejo monstruoso atenazó tu infancia
qué paliza paterna te generó cobarde
qué tristes sumisiones te hicieron despiadado
no escapes a tus ojos
mirate
así
dónde están las walkirias que no pudiste
la primera marmita de tus sañas
te metiste en crueldades de once varas
y ahora el odio te sigue como un buitre
no escapes a tus ojos
mirate
así
aunque nadie te mate
sos cadáver
aunque nadie te pudra
estás podrido
dios te ampare
o mejor
dios te reviente.






5 orballando, e ti?:
É xa un lugar común sinalar que a morte non chega aos lembrados, aos que deixaron tanto presente... e malia todo, é un tópico ben certo.
Por iso, Mario Benedetti, coma outros antes e outros despois, non morrerá.
Ninguén morre ata que se lle esquece, dicía Cela en Christo vs Arizona.
Benedetti vive nos seus poemas, nos seus textos, na súa ironía, nos seus sentimentos e recordos. Un Xenio con maiúsculas, que conviviu connosco dende os tempos de Instituto e sempre encheu as nosas almas de fermosas palabras. Deixo aquí unha curiosidade:
CUESTIONARIO NO TRADICIONAL
de Mario Benedetti
Esto se llama cuestionario no tradicional. En mi larga vida de literario, de escritor y de periodista muchas veces he hecho entrevistas y me han hecho y a veces se usa un cuestionario muy tradicional con las preguntas de siempre, por ejemplo: qué opina de Borges, qué opina del compromiso, de la literatura, cosas así; pero otras veces los periodistas hacen preguntas para dejarlo tartamudeando a uno, así que esto es mi contribución a esos cuestionarios no tradicionales, a un escritor, claro: ¿Qué piensa del frío?¿Qué ha influido más en su obra literaria: la lucha de clases, García Márquez, el colesterol, el grupo de Chicago, lo real maravilloso, los pezones morenos, el estructuralismo, el churrasco, Dios o el Kh3?¿Cuál es su odio más amado?¿Padece de insomnio en la siesta?¿Qué opina del páncreas?¿Es usted soltero, casado, divorciado, viudo, homosexual, impotente? (favor de subrayar la o las palabras que correspondan a su estado actual). ¿Cuál es su dolor preferido?¿De cuál de las galaxias se siente más distante?¿Por qué razón o razones no se ha suicidado?¿Qué opina del diptongo en general o de algún diptongo en particular?¿Podría nombrar dentro de su última obra algún caso de analexis interna etéreo-diegética? ¿curable o incurable?¿Considera que la demencia puede ser un factor de alineación? y ¿Partidario o enemigo de la diéresis? ¿Ha codiciado alguna vez a la mujer de su prójimo? ¿y qué tal? Y por último… ¿Quién cree que no es, de dónde no viene, a dónde no va?
Moitas gracias polo aporte, Eva. Don Mario non só era un grande poeta e cun compromiso a proba de bomba, senón que destilaba unha fina ironía e sentido do humor, non se tomaba en serio de máis. Como di R. Arias, vive na nosa lembranza.
Esa foto habla por sí sola.
Además de sus letras.
Saludo, Mr.
Benedetti, todo un exemplo de honestidad e compromiso.
Postar um comentário