Paris (I)

París sempre deixa unha sensación extraña. Vas coa ilusión de visitala e permanece inmutable, impermeable ó observador, ó que porén marea coa súa beleza, como unha amada fermosa, adorada, fría e ingrata. París continúa coa súa vida e a súa morte sen que lle importes nada, xa lle podes declarar o teu amor ou cuspirlle nos adoquíns. Mais cando marchas, levas a París dentro. Non estiveches na cidade, non a visitaches. A cidade visitoute a ti, está en ti e non vai marchar. Terás que volver.

Un semáforo e unha farola. Ó fondo, non sei qué monumento.


Ponte entre os Inválidos e o Petit Palais.


Xardíns do Palais Royal


Les Halles.


Os Xardíns de Luxemburgo. Ó fondo, o Panteón.