Paris (II)

París é vítima de si mesma. Disque Francia se divide en dúas partes: París e o que non é París. E tiven ocasión de observar as dúas Francias na mesma viaxe. Verdadeiramente, o centralismo francoparisino é brutal, ó resto do país invádeo un complexo de inferioridade misturado con xenreira e admiración.
Por outra banda, París como metrópole cultural europea hai tempo que morreu de éxito. Converteuse nunha cidade cara e elitista, presume dos seus pintores e escritores de Montparnasse, Montmartre, o Barrio Latino e o Marais, mais hoxendía hai que ser rico ou mesmo millonario para permitirse vivir neses barrios. E por outra banda, a marxinalidade das banlieues, os inmensos arrabaldos que arrodean á cidade e onde se amorean os inmigrantes.
Mais París segue sendo París.

Curruncho xudeu no Marais.


Mitomanía turisteira en estado puro: o Cemiterio de Père Lachaise, onde se pode un tropezar coas tumbas de Balzac (si, rematando o ciclo que comezou en Tours, morreu en París vello e arruinado polos seus vicios, malia o seu éxito en vida), a Edith Piaf, Oscar Wilde ou Jim Morrison. Co que me gustan os cemiterios non podía deixar de ir.

Unha revista aló polo 2000 cuestionaba: que facemos cos monumentos parisinos do século XX? Reformámolos, agachámolos, voámolos en anacos...) O branco da carraxe son cousas coma a nova ópera da Bastilla ou o feto-pirámide de cristal que chantaron no medio do Louvre. Eu salvaría o Centre Pompidou, coa súa arquitectura orixinal, cos tubos por fóra pintados de cores.


Boca de metro art-déco en Montmartre.

A praza dos Vosges, para min a máis fermosa de París.

Ten graza que me atopara con este autocolante, tan nonaguérrico e non tan pasado de moda, ó meu entender, tal como están pintando as cousas. Chemari perségueme por toda Europa!



Forum des Halles, máis coñecido polos parisinos coma o Trou: o Burato.


O dito, hai que volver. E volver, e volver...