Consulados, cónsules, consuladores

(Imaxe tomada na exposición de Kader Attia en Tours)

Sigo sen saber para que valen os consulados. Chegan a tal punto de burocracia inútil e incompetencia que che contaxian a súa deixadez.
Por exemplo, mudeime hai oito meses. No meu anterior piso vivín ano e medio, e como tal comuniqueillo con tempo ó meu consulado, o de Munich. Mandáronme unha carta bizarra na que preguntaban se eu vivía aínda en Passau (un ano atrás) e que se tiña un novo enderezo que llo comunicase (como xa fixera). Pero o mellor de todo é que a carta chegou á miña caixa de correos, a da miña casa, a correcta. É como se alguén te chama e che recrimina que non ten o teu número de teléfono. Ocórreseme que deben ter dúas listas de enderezos: a de mandar cousas postais e a do censo, sen ningunha conexión entre elas. Boeno.
Chamo. Dou de novo o meu enderezo. Chaman, desta volta meses despois. Cercióranse do meu enderezo. Dígolles que ando a buscar nova vivenda, así que qué teño que facer cando me mude e teña (outra vez) un novo enderezo. Nada, neno, agora que estás ben no censo, un e-mail abonda. Boenologho. Tras mudarme, mándolle un bonito emilio. Pasan os meses.
Pasaron dúas eleccións e non recibo un puto papel para votar. Chamo cabreado, co gallo das eleccións de mañá, qué pasa coa documentación. Si que temos os seus datos, Sr. Tichborne, e acto seguido recítame o enderezo antigo, anticuado e antiguallado. Non, ostia, ese é o vello. "PERO VOSTEDE TEN A OBRIGA DE NOTIFICARNOS O SEU NOVO ENDEREZO". Xa o fixen, garrida moza, mandeivos un correo electrónico hai tempo. "AI, SEGURO QUE O MANDOU Ó NOSO ANTIGO ENDEREZO ELECTRÓNICO". Mande? Cambiaron de enderezo electrónico e non mo notifican? Eu teño que atestar ata cando cambio de peiteado e vostedes non notifican cando cambian de datos? Para que ostias queren os nosos datos? Mais o máis bizarro non queda aí.
"DAQUELA TEN QUE VOSTEDE QUE CONTACTAR CO SEU ANTIGO ENDEREZO PARA RECOLLER A DOCUMENTACIÓN, POSTO QUE LLA ENVIAREMOS AÍ". "Enviarana? Futuro de indicativo? Quere dicir iso que ainda non a mandaron? Daquela poden mandarma a casa, con escribir o enderezo correcto sobre o sobre, valla a redundancia, abonda, non teñen Tippex?. A funcionaria traga cuspe, cagouna co tempo verbal, a ver qué inventa, "AI NON, ESTÁ TODO PECHADO E SELADO, É DE TODO IMPOSIBLE". Poño o teléfono nun armario insonorizado, acoitelo un osiño de peluxe co coitelo de trinchar pavos durante medio minuto, acougo un pouco e volvo coller o teléfono, un fío de voz sáeme do peito e besbesella se, por favor, polo menos con vista ás Eleccións Autonómicas do 2016 a vosa mercede pode apuntar agora o meu enderezo actual, "QUE MÁIS QUIXERA, MAIS NON TEÑO ESA BASE DE DATOS A MAN, MELLOR ESCRIBA UN EMILIO Ó NOSO NOVO ENDEREZO ELECTRÓNICO, TEN CON QUE APUNTAR?"
Mentres a funcionaria afuncional recita algo con arrobas eu vou pisoteando no chan os restos do osiño de peluxe, entre saloucos. A nacha colga.
Atopo o novo emilio do consulado na rede e mándolle o meu novo enderezo, mais desta vez pido acuso de recibo, e danmo. Guai. A ver cal pretexto inventan para que eu non vote nas Eleccións Zapaterajóyicas. Mais agora tocan as Europeas, e o tempo corre. Naturalmente, non consigo contactar cos que alugaron o meu antigo piso, se é que ainda viven aí. Os carteiros de Alemaña se non ven o teu nome na caixa de correos, non entregan o envío, vai de volta. Polo menos teño a posibilidade de votar "en Alemaña", isto é, na circunscripción europea na que vivo. Apúntome de milagre no último día de prazo.
Ademáis, hei votar para o Consello de Estranxeiros de Ratisbona, unha cousa do concello na que só votan de adoito o 5% dos 14000 estranxeiros legalmente inscritos na cidade e da que ninguén sabe nada. Só sei que a última presidenta do Consello tivo que demitir e ceder o seu posto porque no entanto acadou a nacionalidade alemana e legalmente non podía xa pertencer a un consello de Estranxeiros (?¿). Hai dúas listas, das que ignoro todo e non atopo nada na internés.
En fin, dúas eleccións ás que parece que a moitos lles interesa que non vote, que non votemos. E votarei, abofé, cando remate de varrer os restos do osiño. E ti, que o tes bastante máis doado, non vas votar, ainda que sexa en branco?
Hale, a reflexionar.