Moito gustei desta película. Xa ten uns anos, mais non a encetei ata hai pouco. Resumindo, unha nai de familia acolle ó seu irmán na casa, que vén de tentar suicidarse por desamor con outro home. Mais axiña veremos que eles dous son as dúas persoas máis normais baixo ese teito. O marido da muller é o típico pater familias ianqui, que fala todo o rato de "gañadores" e "perdedores", un imbécil ó que odiamos e logo collemos agarimo. O fillo maior non fala por non sei que ensinanza de Nietzsche e comunícase escribindo notiñas. O avoíño, o puro contraste co seu fillo: drogadicto, gamberro, malfalado... encántame. Mirade a que lía porque lle traen polo para cear:
E unha meniña pequena, obsesionada cos concursos de beleza. Aí arrinca a historia: a rapariga é admitida nun deses aterradores concursos americanos de beleza infantil en California e todos se embarcan nunha tola viaxe cara aló na vella furgoneta, un vello cascallo ó que hai que arrincar empurrando, porque só funciona a partir da terceira marcha, e da que a buguina soa todo o tempo sen que se poida parar (imaxínense ese bruído durante miles de millas).
ATENCIÓN: SPOILER. Se queres ver a película, vou proceder a esnaquizar o final. Quen avisa non é traidor. É avisador (evidentemente).
A escena cume da película é a actuación da pequena no concurso de beleza. Teno cru fronte as súas competidoras, uns monstros profesionais de tales farándulas, por outra parte arrepiantes. Mais non pasa nada, á nosa meniña aprendéralle antes un número de baile o seu avoíño. Apoteósico.
Na escea de enriba falta o mellor. No público, a carón do pai da cativa senta un ghevarra de tatuaxes e chupa de coiro con cara de morrer de noxo, seica ten algo que ver con algunha das nenas candidatas e estaba farto de acudir a eses espectáculos horrendos. Xusto despóis da performance da nosa heroína o nacho ergueuse todo emocionado, facendo cornos coas dúas mans coma nun concerto de Judas Priest e berrando poseído YEEEEEEEEEAAAAAAHH!!!!
Non vin a peli, pero todos os que a viron faláronme moi ben dela. Así que un día destes terei que pasar polo videoclub a correxir esta carencia cinmatográfica miña.
Manual para ser poeta
-
Gústame moito o vídeo realizado polo alumnos de 3º de Primaria do CEIP
Infante Felipe de Salvaterra sobre o «Manual para ser poeta», que está no
meu libro*...
Os canarios do Depor… independentistas?
-
Pousan así de contentos coa bandeira tricolor antes da cea de celebración
do ascenso. De esquerda a dereita, Ayoze Díaz, Manuel Pablo García, Juan
Carlos...
OS NOMES DAS COUSAS
-
chamemos as cousas polo seu nome:
nordés, mastro, randeeira,
caldo, seitura, xoaniña.
chamemos cabrón ó presente,
absurdo ó futuro,
insoportábel á espera.
di...
(Lenguas) Underground
-
"/caladamente heroica,/"
V. Paz-Andrade
Pronunciarnos:
un contar sin contarnos nada,
desde trincheras llenas de planos, víveres
y granadas de mano ...
O BEBEDOR DE RAKIA EN SARRIA
-
O luns, día 14 de maio, estarei no Instituto Xograr Afonso Gómez de Sarria,para falar coas rapazas e os rapaces do meu libro O
BEBEDOR DE RAKIA.
Só resta lembrarte
-
En días coma hoxe resulta imposible non volver, cando entre o ruído das
pingas que golpean o parabrisas e o ritmo monocorde dos limpas se coa a
túa voz ...
PENITENCIA Y CAMINO DE SANTIAGO
-
UN ALCALDE QUE NO ES DE FIAR
Gerardo Conde Roa, miembro destacado del PP gallego, era el jefe de la
oposición en el Ayuntamiento de Santiago de Compostel...
Por diante
-
A carón do meu ordenador, un milleiro de papeis e cousas que falan de todo
o que teño por diante. O ciclo de literatura galega do Tortoni que, este
ano,...
Teoría da Mente (I)
-
O outro día, explicando o que era a Teoría da Mente (de agora en diante
TOM, abreviado do inglés) decateime de que era un nome tan grandilocuente e
prete...
Patrocinio de eventos
-
Hoxe imos facer unha proba de agudeza visual. A ver se atopades a diferenza
entre estes dous prodixios do deseño aplicado ó marketing.
Os mais espelidos ...
Terapia para militantes "atacaos"
-
Sufre vostede stress post-asamblea/congreso, considera que os seus
compañeiros de organización son uns traidores, apesebrados, mercenarios,
vendidos, trepa...
“José e Pilar. Conversas inéditas” XII
-
Mi compasión está con los que están trabajando de sol a sol, por un salario
miserable, también en Portugal y también en España, explotados por
empresarios...
nó
-
teño un nó dentro que non me deixa pensar. é como unha bola de pelo,
enmarañada de imaxes, de palabras, de historias
teño un nó que non se quere desfacer. q...
Até sempre...
-
.
*Foto: Micas 08/2010*
Today it is a very special day !!
Because this blog was started on the 14th, it has now been seven years.
Seven is a magical numb...
Xapón
-
O ser humano perfecto, Jorgen Leth.
*Hoxe, tamén, experimentei algo que agardo comprender dentro duns días.*
Con música, con outras preocupacións, todo ...
-
Pasamento de
MARCOS VALCÁRCEL
No día de hoxe, contra o mediodía, faleceu o amigo Marcos Valcárcel López,
despois dunha longa enfermidade.
Quen desexe darll...
De Toro
-
Nunca fun demasiado fan deste escritor. Gustáronme moito Polaroid, Land
Rover e (sobre todo) Tic-Tac. Non sei dicir que me pareceu exactamente
Calzados Lol...
BEN SHARPA, hiphop sudafrican á vangarda.
-
Dende Soweto, cun disco autoproducido sobria pero brilante e
innovadoramente, nunha áxil e fresca conxunción co sonido dubstep e a
crítica antisistema.
E...
Mudanza
-
En breve será redirixida á nova versión do blogue en blogaliza, onde
agardamos poder retomar as xornadas deste porto. Actualicen todo o que
teñan que actua...
UN BESUGO
-
Polo día o gris, pola noite o negro, e sempre…o vento. Este vento, que nos
impide vivir, non é quen de impedirnos pensar, e é así, pensando, como
deixamos...
Pesadelo (antes) de Nadal
-
[image: BSO- The Nightmare Before Christmas]
Para ser certos, os pesadelos soen vir por culpa das enchentas que adoito
meterlle ao meu corpo a noite ante...
Por Mil Galaxias Máis (a cura da vida)
-
*pois nada, outro poemiña sen máis
nin menos.
remataron as vacacións.
xa boto moito a todo(s) de menos
*
POR MIL GALAXIAS MÁIS (a cura da vida)
Dende un...
mudanza
-
eu xa escribín dabondo sobre os sentimentos encontrados que me provocan as
mudanzas, e esta non ía ser menos. pero o que ten que ser, pois é.
así que ag...
Torciendo tobillos
-
Camino con las manos en los bolsillos
mirando al suelo
esquivando mierda de perro
Las chicas que me gustan
van en ajustados vaqueros
volando sobre finos ta...
4 orballando, e ti?:
La peli es una pequeña joya.
Me encantaron uno a uno los papeles de los personajes, sobre todo el tío y el abuelo.
Beso.
Non vin a peli, pero todos os que a viron faláronme moi ben dela.
Así que un día destes terei que pasar polo videoclub a correxir esta carencia cinmatográfica miña.
Hola, descubrín por casualidade o blog, non podía pasar sen comentar nesta entrada, pq. a mín tamén me encantou a película, merece moito a pena, sí.
Biquiños mil!!!
Eu recoméndovola. E Maruxiña, benvida, esta é a túa casa.
Postar um comentário