chove en ningures

Damos o chimpo!

2009-07-15T15:11:00.006+02:00

Mudámonos a Blogaliza. A partir de agora atoparedes a Ningures aquí:

www.ningures.blogaliza.org

(Olliño, ".org" e non ".com", neste último caso aparece en pantalla algo moi raro!)

Aí vos agardamos a partir de agora. Mudámonos con mascotas e mobiliario, no novo blog podedes atopar as postaxes antigas.

Prégovos que o corrixades das vosas ligazóns dos vosos blogs, das suscricións dos vosos agregadores de blogs (Google Reader, Bloglines...), etcétera.

Vémonos alá!

Os camiños borrados

2009-07-11T14:41:00.006+02:00

Non lembro se saín cunha finalidade clara, un negocio, un recado ou só para dar unha volta, pero cando quixen volver atopei que borraran os camiños.

As rúas da miña veciñanza estaban igual ca sempre, mais non eran as rúas da miña veciñanza. O camiño que querían seguir os meus pés, guiados polo costume, xa non era o camiño a casa, era un labirinto encarreirado por vivendas. Souben ben que ninguén vivía, alentaba, comía, durmía nin fodía neses cubos e prismas de cemento, sabía con certeza que non era máis cun decorado perfecto, veraz pero falso. Sabía tamén que os individuos cos que me cruzaban non eran máis que sombras, indignas mesmo da Caverna de Platón. A friaxe porén era real.

Subín o colo do abrigo e dispúxenme a dar o que sería teóricamente un rodeo se eses fosen os meus camiños para volver a casa, ó fogar, mais como xa se dixo, non o eran. Fun apalpando nas paredes, nas tuberías enferruxadas da chuvia, na miña propia face cando era reflectida por un escaparate. Eu estaba, era. Así coma o frío, a auga das pozas coas que luxei os meus dedos, o proer que sentía na alma, os medos das sombras que pasaban, nada máis. Se cadra non había fogar e por iso xa non había camiños. Era esa sospeitada ausencia de finalidade das corredoiras, vías e encrucilladas que ía zoqueando a paso lixeiro. Non é que non me levasen a casa, é que non me levaban a ningures, se se vise desde unha perspectiva externa, co ollar cenital dunha aguia intelixente e cínica, a miña traxectoria non era nin recta nin curva nin espiral, nin decidida nin errática, era tan só un vibrar de avespa aboiando na lama.

Non me quixen decatar de que aquela presencia me perseguía e de que por veces eu tamén a perseguía cunha intencionalidade non admitida. Tras cada curruncho sentíaa cada vez máis nidia, en ocasións ás miñas costas, outras alá diante, esfumegándose na multitude. Cruzámonos miradas moi fugaces, temendo e desexando ser descubertos, esquivando o esguello do outro e desexando manter con el unha ollada de fite en fite. Sentía o ar gris e porco saír e entrar nos estreitos foles dos meus pulmóns, a poalla mollábame a cara, sentía esas cousas mais non podía asegurar a existencia real das mesmas, nin tampouco podía refutala. Tan só acreditaba no degoiro de volver ver o cabelo desa muller, si, era unha muller, de volver percibir a súa presencia fuxidía para que o seu espíritu termase dalgo firme.

Decidín aceptar a mentira, polo menos en apariencia, e seguir o que se supuña era o meu camiño máis directo a casa. Os pés se arrastraban pesados, proíanme as nádegas, sentía a suor no rego do lombo. Mais ós poucos fun finxindo que esa era realmente a rota que me levaba a casa, que non podía ser doutro xeito e de que o matinado e sentido ata ese intre carecía de importancia. Tiven que apartar da memoria e do pensamento aquel cabelo da memoria e aqueles ollos, custoume algo máis desbotar os finos pulsos daquelas mans, a cor da súa pel.

A unha mazá de casa, ou de onde fose, a dor de cabeza que levaba arrastrando fíxose de súpeto insoportable, a respiración falloume e o pánico prendeume, tiven que apoiarme a abafar contra un muro, os nenos falsos mirábanme estrañados, co guión ben aprendido. Sentín o sangue latexar dentro do meu cranio coma ríos de lava, ata que unha man se pousou amizosamente onde nace o meu pescozo e logo situáronse diante dos meus ollos ese cabelo, uns ollos medoñentos, os pulsos finos e a súa pel e os seus zapatos tan sólidos, tan vertixinosamente reais, e unha nova voz que non era unha gravación nin un eco nin un espectro, una voz marabillosamente imperfecta e presente, que me interrogaba: Ti tamén, e a man afrouxou o seu tacto sobre o meu ombreiro para logo asirse sobre el e aferrollarse á miña resposta, Ti tamén, repetiu, ti tamén te decataches?

(Este relatiño estivo fechado e cativo no meu molesquin, o meu caderno de viaxe, durante meses. Agora decidín darlle liberdade e ar fresco. Primeiro, á miña computadora, logo, á rede. Agardo que vos guste.
A imaxe tomeina nalgures por París).

Baviera Zona Vermella

2009-07-06T20:33:00.009+02:00

Vivir para ver: as autoridades dos USA acaban de desaconsellar ós seus cidadáns visitar Garmisch-Partenkirchen, situándoo ó nivel de Basora, Kabul ou Pyongyang.

Onde está iso? Se cadra prendestes a tele calquera resacoso Primeiro de Xaneiro na Segunda e vistes un concurso de saltos de esquí, do máis hipnótico nese estado de amerdamento fisiolóxico. Pois iso celébrase en Garmisch, un enclave nos Alpes bavareses do máis famoso entre turistas e esquiadores, que buscan bonitas paisaxes, tranquilidade e neve. Tranquilidade? Que demo pasou aló, logo?

Seica houbo unha liorta do máis absurda (sempre son absurdas) nun local nocturno calquera entre turistas americanos, un deles empregado civil do Exército, e varios alemáns de orixe turca. Un destes últimos ameazou ó marchar que "xa volverían con máis" dos seus para darlles ós ianquis ó seu merecido, bardallada que ó igual que tódalas bardalladas, non chegou acontecer. Un denunciouno ó consulado, a cousa transgrediu e por mor da histeria antiterrorista unha desagradable anécdota mudou nunha bola de neve baixando polo Zugspitze a rolos e rematou con esa especie de advertencia absurda, temendo se cadra que as tropas de Atatürk irrompan na alpina vila á caza de cabeleiras norteamericanas, coa conseguinte regueifa diplomática entre os tres países, USA, Alemaña e a súa tranquila Baviera, que non sabe que ten que ver todo isto con elas, e Turquía, que ainda menos. É máis doado que un americano teña unha liorta en Michigan ca en Garmisch, coa diferencia que no primeiro lugar é máis probable que alguén amose un arma de fogo.
En fin...

Na imaxe, tomada da Wiki, soldados turcos entrenan en Anatolia para tomar Garmisch no próximo concurso de saltos e liala parda. Mantereilles informado.

Zukunft ist bunt

2009-07-06T20:20:00.003+02:00

A cinco minutos da miña casa, un pintor de fachadas decidiu pintar un edificio da súa propiedade desta guisa que vedes na foto. O Concello fala de Ordenación Urbana e de que hai que pintalo de branco inmediatamente para que non desentoe co entorno (outros edificios rectilínios semellantes, aburridos, ensanche anos 70), o pintor fala de Liberdade Artística e de que seica non. A polémica transgrediu os límites da aburrida política local e está nos xornais nacionais. Os dous grandes temas da sociedade alemana: orde fronte a liberdade.
Por aquí hai un dito: "Zukunft ist bunt": O futuro é multicolor.

Na procura da memoria

2009-07-06T19:02:00.005+02:00

Se un coñecido che propón ir ver un documental sobre un científico vellote que fala sobre a súa vida, posiblemente non teñas que elaborar unha excusa moi elaborada para non ir. Mais se cadra dislle que si, movido por un interese erótico/intelectual/morboso/económico sobre ese coñecido ou coñecida, e daquela, alén dese interese realizado ou frustrado sobre a butaca de a carón, podes levar unha agradable sorpresa.
Eric Kadel é un prestixioso investigador americano nacido en Austria. Grazas a el coñecemos mellor o noso cerebro e os procesos de memoria e aprendizaxe, que é, como el di, o que nos define como persoas: como aprendemos e como lembramos. Tras ser recoñecido co Premio Nobel escribiu o libro Na procura da memoria (In search of memory, aquí unha vista da súa edición en castelán, En busca de la memoria) para divulgar as súas pescudas, e agora ve a luz nas salas o documental do mesmo título dirixido por Petra Seeger, unha coprodución alemana (Auf der Suche nach dem Gedächtnis, aquí a páxina oficial).
O octoxenario Kadel, por suposto, é o protagonista absoluto do documental. Fala das súas pescudas, do seu traballo, da memoria, mais tamén da súa propia memoria: de como a súa familia fuxiu de Viena cando era cativo, canda a anexión de Austria pola Alemaña nazi, a memoria da súa muller, que fuxiu de Francia en circunstancias semellantes, das súas lembranzas vienesas, os valses, os seus comezos difíciles na investigación, a chamada de Estocolmo, a súa relación co xudaísmo... Del din que é a rockstar da neuroloxía, el amósase coma un tipo san, modesto, simpático, dunha viveza intelectual envexable e un bo humor a proba de bombas, o seu riso é a banda sonora desta película. Para termos a idea dun home que se pasou grande parte da súa vida fechado nun laboratorio porén abráianos o seu poder de comunicación e a súa empatía co interlocutor. No debe do documental, ese gusto por recrear o pasado con esceas en branco e negro representadas por actores, non todo ía ser perfecto.
Velaquí o trailer. Coido que non se estreou en español, así que vai en inglés, con subtítulos en doixe, que sempre axudan.

A min entretívome, fíxome pensar no que é a memoria, lembrar. Un dos progresos de Kadel é unir a anatomía e a bioloxía coas correntes da psicoloxía e a psicoanálise. E como cadaquén ve un filme distinto, eu vin un filme de acentos. Kadel, case setenta anos nos EEUU, fala un perfecto inglés e un alemán máis dificultoso. Moitos dos que traballan no seu laboratorio son estranxeiros, e óense acentos indios, hispanos... Se cadra algún cóntanos a súa vida dentro de décadas.
Kadel conta a anécdota de como o seu pai valorou que o seu irmán era "o intelixente" e que Eric era en cambio o máis atractivo, polo que adoitaba dicir que aquel debía adicarse a estudar e que Eric remataría en Hollywood. "And here I am", Aquí estou, en Hollywood, remata o protagonista do filme.

Alicia busca o seu camiño

2009-07-05T22:44:00.004+02:00

(Alicia fala co Gato Sorrinte)

- Poderías dicirme cal camiño debo seguir?
- Iso vai depender de cara onde queiras ir, respostou o gato.
- Ouh, iso éme igual, dixo Alicia.
- Daquela é tamén igual o camiño que tomes, opinou o gato.
- O principal é chegar a algures, engadiu a nena.
- Iso é seguro se camiñas dabondo, dixo o gato.
(...)
Alicia tentouno con outra pregunta:
- E quen vive nesa chousa?
- Alí -o gato sinalou coa súa pouta dereita- vive o Sombreireiro. E aló -sinalou desta vez coa pouta esquerda- vive o Coello de Pascua. Podes visitalos, se queres. Ámbolos dous están tolos de vez.
- Mais non teño gana ningunha de visitar tolos, protestou Alicia.
- Ouh, iso non se pode evitar! -sorriu o gato.- Nesta terra están todos tolos. Eu estou tolo. Ti tamén estás tola.
- Como sabes ti que estou tola?
- Se non non estarías aquí -respondeu o gato.

(Texto traducido da edición en alemán de Alicia no País das Marabillas, Lewis Carroll, Alice in Wunderland, Deutscher Taschenbuch Verlag, 1973. A ilustración é obra de Frans Haacken e é tomada do mesmo libro.)

Calvo?

2009-06-29T23:06:00.004+02:00

Coido que todos nós estaríamos menos extrañados se Jackiño collese o seu platiño voador e nos deixase para volver ó seu fogar natal, perto de Alfa Centauri segundo se vai para a Andrómeda. Pero non. Palmou. Morreu coma calquera veciño, ou case.
Gustos musicais aparte, Jackson será estudado durante séculos nas facultades de Psicoloxía e Psiquiatría. Michael era raro, moi raro. Pero quen non sería raro levando a existencia deste home dende tan cativo. Ós seis anos xa estaba enriba dos escenarios cos seus irmáns, os Jackson Five. O que estaba ó pé do escenario era o pai deles, un déspota que tiranizaba á súa prole a golpes se fallaban unha nota. Por iso, disque, o Michael se desfigurou tanto, empezando polo nariz, non para non parecer negro, senón para non parecerse ó vello. Cousa case imposible, o vello estaba detrás de cada rasgo, engurra, aceno. Mais acadouno. Á final non se parecía nin ó pai nin á nai que o pariu nin a calquera criatura que pisase antes este planeta. Se cadra en Alfa Centauri...
Así viviu. Na súa burbulla. Porque el quixo.
Todo para acabar co estómago cheo de píluras, fraco e esnaquizado. Cincuenta anos. Case tantos coma quilos.
Mais hai algo de todo este ruxeruxe que de verdade me impactou, se é que é verdade, porque andan a voltas coa autopsia...
Michael Jackson estaba calvo.
Ou sexa, que non se alisaba o pelo para parecer menos afroamericán. Era unha perruca. Elexida por el, o que tamén ten delito. Odiábase. Se fose galego, sería de aqueles. Eu creo que algo galego si que era.
Pero non. Non, tíos. Cómo ía estar calvo? Agora tamén diredes que morreu dun infarto...
Eu coido que non estaba calvo e o da morte e o da autopsia é tan falso coma o de Roswell. Jacko está camiño de Alfa Centauri ó ritmo do achuwoki no casete .
De homenaxe, deixo esta foto de cando tiña pel oscura, pelo (rizado) e o rostro sen retocar, tocha incluída. Un neno, que é o que era porque é o que non lle deixaron ser.
Boa viaxe, Jacko. Saúdame a Elvis.

Little Miss Sunshine

2009-06-25T00:30:00.003+02:00

Little Miss Sunshine
Hochgeladen von cinencuentro - Klicke hier für mehr Fun Videos.

Moito gustei desta película. Xa ten uns anos, mais non a encetei ata hai pouco.
Resumindo, unha nai de familia acolle ó seu irmán na casa, que vén de tentar suicidarse por desamor con outro home. Mais axiña veremos que eles dous son as dúas persoas máis normais baixo ese teito. O marido da muller é o típico pater familias ianqui, que fala todo o rato de "gañadores" e "perdedores", un imbécil ó que odiamos e logo collemos agarimo. O fillo maior non fala por non sei que ensinanza de Nietzsche e comunícase escribindo notiñas. O avoíño, o puro contraste co seu fillo: drogadicto, gamberro, malfalado... encántame. Mirade a que lía porque lle traen polo para cear:

E unha meniña pequena, obsesionada cos concursos de beleza. Aí arrinca a historia: a rapariga é admitida nun deses aterradores concursos americanos de beleza infantil en California e todos se embarcan nunha tola viaxe cara aló na vella furgoneta, un vello cascallo ó que hai que arrincar empurrando, porque só funciona a partir da terceira marcha, e da que a buguina soa todo o tempo sen que se poida parar (imaxínense ese bruído durante miles de millas).

ATENCIÓN: SPOILER. Se queres ver a película, vou proceder a esnaquizar o final. Quen avisa non é traidor. É avisador (evidentemente).

A escena cume da película é a actuación da pequena no concurso de beleza. Teno cru fronte as súas competidoras, uns monstros profesionais de tales farándulas, por outra parte arrepiantes. Mais non pasa nada, á nosa meniña aprendéralle antes un número de baile o seu avoíño. Apoteósico.

Na escea de enriba falta o mellor. No público, a carón do pai da cativa senta un ghevarra de tatuaxes e chupa de coiro con cara de morrer de noxo, seica ten algo que ver con algunha das nenas candidatas e estaba farto de acudir a eses espectáculos horrendos. Xusto despóis da performance da nosa heroína o nacho ergueuse todo emocionado, facendo cornos coas dúas mans coma nun concerto de Judas Priest e berrando poseído YEEEEEEEEEAAAAAAHH!!!!

O teu fillo non é imbécil

2009-06-15T22:46:00.003+02:00

Sinto empezar así de agresivo, querido pai/nai preocupado (os pais sempre están preocupados). Se tes un fillo do tipo "nena/-o", ou sexa, que ainda non acadou a puberdade, o máis seguro é que non sexa imbécil. Non é parvo, nin curtiño, nin lle falta fervedura ningunha Despóis desa idade non cho xuro, se cadra vostede mesmo é un imbécil, sen ánimo de ofender, moito máis probablemente eu tamén o sexa. Mais o teu rapaz, os nenos en xeral, non son parvos. Non os tomes por imbéciles, non os fagas imbéciles.
Como non son idiotas, os nenos teñen unha capacidade de aprendizaxe e de absorción de coñecementos incrible. É un feito estudado que se son escolarizados en dous idiomas máis adiante van aprender máis doadamente un terceiro. Por iso os das Comunidades Autónomas bilingües deste estado somos relativamente mellores para aprender un idioma estranxeiro. Ou sexa, que non creas o que che digan. Se aprenden galego na escola non se van liar, non se van embarullar, a súa rede neuronal non se vai colapsar. O teu cativo é espelido, listo, sábeas todas. Os adultos non o somos. El, ela si. De idiota non ten nada.
O galego é unha riqueza, non o prives dela. É a lingua dos seus avós, ainda que se cadra xa non é a dos seus pais. É a lingua dos nomes das vilas e das cidades, da súa terra. Non me meto en máis cerellos, porque son un sentimental, unha antesala de ser imbécil. Mais a lingua é a nosa alma, ainda que non a fales, está marcada no teu acento. Non lle agaches iso.
Non vai deixar de aprender español por iso, non crea a quen che diga iso, é mentira. O español está garantido, é o galego o que está en perigo. Cantos nenos entran na escola falando galego e saen falando español? Moitos. E o caso contrario? Ningún. Esa é a verdade. Que non che mintan. Que a ti e a min nos sigan arruinando a vida (preferiblemente non, pero diso mellor falamos outro día), para iso somos presuntamente ou probadamente imbéciles. Mais ó teu neno, á túa nena, que non lle quiten iso. Que non llo neguen. Non é unha obriga nin unha carga: é o seu dereito.
É moi posible que cando medren os nosos nenos sigan a non ser imbéciles e se decaten de que o galego morreu, e da catástrofe que iso supón. Eles quixeran facer algo, mais non poderán, seralles tarde de máis. E daquela sinalaranos co dedo. Vós puidestes facer algo, fose pouco ou moito, erades os adultos, confiábamos en vós. Mais fomos imbéciles.

Consulados, cónsules, consuladores

2009-06-06T16:04:00.006+02:00

(Imaxe tomada na exposición de Kader Attia en Tours)

Sigo sen saber para que valen os consulados. Chegan a tal punto de burocracia inútil e incompetencia que che contaxian a súa deixadez.
Por exemplo, mudeime hai oito meses. No meu anterior piso vivín ano e medio, e como tal comuniqueillo con tempo ó meu consulado, o de Munich. Mandáronme unha carta bizarra na que preguntaban se eu vivía aínda en Passau (un ano atrás) e que se tiña un novo enderezo que llo comunicase (como xa fixera). Pero o mellor de todo é que a carta chegou á miña caixa de correos, a da miña casa, a correcta. É como se alguén te chama e che recrimina que non ten o teu número de teléfono. Ocórreseme que deben ter dúas listas de enderezos: a de mandar cousas postais e a do censo, sen ningunha conexión entre elas. Boeno.
Chamo. Dou de novo o meu enderezo. Chaman, desta volta meses despois. Cercióranse do meu enderezo. Dígolles que ando a buscar nova vivenda, así que qué teño que facer cando me mude e teña (outra vez) un novo enderezo. Nada, neno, agora que estás ben no censo, un e-mail abonda. Boenologho. Tras mudarme, mándolle un bonito emilio. Pasan os meses.
Pasaron dúas eleccións e non recibo un puto papel para votar. Chamo cabreado, co gallo das eleccións de mañá, qué pasa coa documentación. Si que temos os seus datos, Sr. Tichborne, e acto seguido recítame o enderezo antigo, anticuado e antiguallado. Non, ostia, ese é o vello. "PERO VOSTEDE TEN A OBRIGA DE NOTIFICARNOS O SEU NOVO ENDEREZO". Xa o fixen, garrida moza, mandeivos un correo electrónico hai tempo. "AI, SEGURO QUE O MANDOU Ó NOSO ANTIGO ENDEREZO ELECTRÓNICO". Mande? Cambiaron de enderezo electrónico e non mo notifican? Eu teño que atestar ata cando cambio de peiteado e vostedes non notifican cando cambian de datos? Para que ostias queren os nosos datos? Mais o máis bizarro non queda aí.
"DAQUELA TEN QUE VOSTEDE QUE CONTACTAR CO SEU ANTIGO ENDEREZO PARA RECOLLER A DOCUMENTACIÓN, POSTO QUE LLA ENVIAREMOS AÍ". "Enviarana? Futuro de indicativo? Quere dicir iso que ainda non a mandaron? Daquela poden mandarma a casa, con escribir o enderezo correcto sobre o sobre, valla a redundancia, abonda, non teñen Tippex?. A funcionaria traga cuspe, cagouna co tempo verbal, a ver qué inventa, "AI NON, ESTÁ TODO PECHADO E SELADO, É DE TODO IMPOSIBLE". Poño o teléfono nun armario insonorizado, acoitelo un osiño de peluxe co coitelo de trinchar pavos durante medio minuto, acougo un pouco e volvo coller o teléfono, un fío de voz sáeme do peito e besbesella se, por favor, polo menos con vista ás Eleccións Autonómicas do 2016 a vosa mercede pode apuntar agora o meu enderezo actual, "QUE MÁIS QUIXERA, MAIS NON TEÑO ESA BASE DE DATOS A MAN, MELLOR ESCRIBA UN EMILIO Ó NOSO NOVO ENDEREZO ELECTRÓNICO, TEN CON QUE APUNTAR?"
Mentres a funcionaria afuncional recita algo con arrobas eu vou pisoteando no chan os restos do osiño de peluxe, entre saloucos. A nacha colga.
Atopo o novo emilio do consulado na rede e mándolle o meu novo enderezo, mais desta vez pido acuso de recibo, e danmo. Guai. A ver cal pretexto inventan para que eu non vote nas Eleccións Zapaterajóyicas. Mais agora tocan as Europeas, e o tempo corre. Naturalmente, non consigo contactar cos que alugaron o meu antigo piso, se é que ainda viven aí. Os carteiros de Alemaña se non ven o teu nome na caixa de correos, non entregan o envío, vai de volta. Polo menos teño a posibilidade de votar "en Alemaña", isto é, na circunscripción europea na que vivo. Apúntome de milagre no último día de prazo.
Ademáis, hei votar para o Consello de Estranxeiros de Ratisbona, unha cousa do concello na que só votan de adoito o 5% dos 14000 estranxeiros legalmente inscritos na cidade e da que ninguén sabe nada. Só sei que a última presidenta do Consello tivo que demitir e ceder o seu posto porque no entanto acadou a nacionalidade alemana e legalmente non podía xa pertencer a un consello de Estranxeiros (?¿). Hai dúas listas, das que ignoro todo e non atopo nada na internés.
En fin, dúas eleccións ás que parece que a moitos lles interesa que non vote, que non votemos. E votarei, abofé, cando remate de varrer os restos do osiño. E ti, que o tes bastante máis doado, non vas votar, ainda que sexa en branco?
Hale, a reflexionar.

Amor a páxina completa

2009-06-02T21:40:00.013+02:00

Estamos afeitos a ver declaracións de amor do máis romántico/extravagante/inusual/ridículo no cine americano, mais non na vida real, na que se ás veces reduce a un trato de compartir hipoteca e desgravación conxunta de impostos.
Pois vese que os bávaros son igual de romanticóns cós ianquis, ainda que claro, o seu xeito. Sorprendeume esta nova da sección "chorra" da Voz cando situou os feitos na miña querida Regensburg (Regensburgo, rebautízana os do xornal, o seu nome nas linguas latinas e supoño que tamén en galego é Ratisbona). Pois o bo de Herbert para pedirlle en matrimonio á súa amada Ruth non tivo mellor idea que publicar un anuncio a unha páxina no diario local, o Mittelbayrische Zeitung (así se escribe, mais perdóollo ó xornalista de aquí porque o nomiño é rabudo). Entroutras cousas argumentaba no anuncio que "Como es unha muller ben lida -traballa nunha libraría, que envexa- pensei que che gustaría mellor ler esta petición ca escoitala". Por suposto a Ruthiña faltoulle tempo para dicir que si. Mirade que feliz se lle ve. Moita sorte!

(Foto do propio xornal Mittelbayrische Zeitung)

Era por comentar algo amable da cidade na que vivo e que sae na prensa internacional, cousa rara. Ou non tanto. Para algo tivemos o primeiro caso de gripe porcina (ou "gripe nova") de Alemaña ou o affaire do sapo, xa comentado aquí.
Abro enquisa, sobre todo para as féminas (non exclusivamente): Gustaríavos recibir unha declaración semellante?

Achtung babies

2009-06-01T13:40:00.004+02:00

Polo que puiden apreciar, a seguridade vial tómase nestes países xermanos moi en serio, e non punto que nos atinxe, o de erguer o pé do pedal do gas cando se vai por unha zona residencial ou escolar. O que está moi ben. O que me chama a atención son os cartaces disuasorios que empregan avisando ós automobilistas da posible presenza de nenos na estrada, porque semella que o perigo non é por parte do vehículo para os rapaces, senón ó revés, tipo Os mozos do millo de Estifen Quing.

Este é o máis discreto que atopei pola Alta Austria, patrocinado por Michelin. Achtung Kinder = Coidado, nenos!

Ou este, algo minimalista.

Pero este, esa monxa de Modigliani sobre fondo vermello, eses ollos desorbitados, pregando "Por favor, non tan rápido"... eu aceleraría.

"Ten tino, conductor: UN neno". Este singular atérrame. Polo deseño, parece unha crianza inofensiva. Mais non está escalado, se cadra é un raparigo de tres toneladas.

Fáltame o mellor, porque non levaba a cámara enriba: un cartaz absolutamente barroco con nenos con balóns e monopatíns: "Nenos: son máis rápidos do que un se pensa".
E para broche este, ainda que non teña nada que ver co tema. Posto por un granxeiro moi farto de que os do lugar e os domingueiros leven os seus canciños ~~a caghar~~ a facer os seus asuntos nos seus pastos. A represalia pode ser terrible.
E ó volante lembrade: "Detrás dunha pelota sempre vén un neno". Así que apuntade ben!

Outra vez xolda fumboleira

2009-05-31T23:36:00.005+02:00

O outro día comentaba que levei os meus pais a Munich e sen comelo nin bebelo vímonos metidos en medio do barullo futboleiro. Casualidade cando pasa un día, choque astral cando pasa dúas veces.
Hoxe convencinos para facer unha pequena excursión a Núremberg e vímonos noutro balbordo, porque o 1. Nürnberg xogábase o ascenso na promoción co Energie Cottbus. E xogaba na casa. Por riba ascenderon, así que a xolda foi en aumento ata que nos deu a hora de voltar. O único negativo, que un seareiro do Energie de intelixencia distraída propinounos unha pequena ducha de cervexa (el desde un tren, nós no andén, no medio varios Polizei cabreados).
Así vai a inesperadamente futboleira Baviera. Por certo, Nuremberg moi bonita, non dou o peñazo porque xa falara dela hai algún tempo. En canto ás vacacións, agonian...

A coxuntura global

2009-05-29T16:00:00.003+02:00

Parece que a criatura tivo dificultades de xestación. Á final, o que case remata en aborto por mor da coxuntura económica internacional, nacional e terruñal que nos arrea, parece ser que vai quedar en simple atraso, informan os pais. O becho será chegado. Disque cando as follas comecen caer das caducifolias.
Seguiremos informando.

Euroqué?

2009-05-29T15:49:00.002+02:00

Turquía mandou hai uns anos á Eurovisión un grupo de Ska, Athena, e a súa canción "For real" non quedou mal clasificada.
Cando manden de aquí músicos e non papagaios que canten o que lles poñen diante, cando gobernen no tema máis xente que saiba de música e de arte e menos produtores, zugatintas, asesores de imaxe, Ristos, publicistas, analistas e analistos, avisádeme. Mentres tanto, a min Eurovisión vaime seguir dando igual. Chu points, dé puán.
(O videoclipe da canción deste grupaso, acó)

Municheando

2009-05-24T16:20:00.006+02:00

(Imaxe tomada polo meu pai na Marienplatz de Munich. Vese ó fondo o Concello Vello)

Teño os meus pais de visita. Visitamos sitios que lles sorprenden. Eu xa os coñezo, pero dáme igual, o sitio a visitar son eles mesmos, tanto tempo sen compartirmos xuntos. Embarcamos no tren cara Munich e somos invadidos polo balbordo do último partido de liga. O Bayern de Munich podía saír campeón se lle saían ben as cousas. Se lle saían reviradas, podían quedar fóra da Champions. Os meus pais preguntan por cada monumento. Vai sol, onte treboadas. Turistas e máis turistas, e nós sen complexos, entre eles. Arrodéanos seareiros cantando. Polizei por tódalas partes, as súas vestimentas e armas de ir á guerra urbana contrastan coa paz da súa actitude e do ambiente. Do Bayern e do seu rival hoxe, o Stuttgart, aparentemente en boa harmonía. Nós ó noso, polo Altes e o Neues Rathaus, a Asamkirche, barroco, gótico, cervexa Paulaner... Mallamos ós pés, mercamos uns bocatas de Leberkäse para o tren, cansos e satisfeitos. Na porta da estación tres seareiros do Stuttgart increpan ós bávaros, ante a indiferencia destes. As sandalias rózanme. Hora e media de viaxe en tren. Volvemos con máis hinchas do Bayern en dirección a Ratisbona. Mentres eu planexo novas rotas bávaras e miro ó ceo preguntándome polo tempo, o climático e o outro, os hinchas do FCB van cantando con voces cada vez máis anubadas e atonais por mor do lúpulo. Mamá conta algo da súa pensión de Inglaterra, eu oio a súa voz, non colixo as palabras. O Bayern gañou e irá á Liga de Campeóns, mais o novo campeón de Alemaña é o equipo da Volkswagen, o Wolfsburgo. Tomamos algo na casa e falamos de Baviera, de política, de Munich, de fútbol. Festa verde dos campeóns na televisión, mentres o Dépor perde no último minuto en Sevilla. Caghená.

Adeus, mestre

2009-05-18T01:36:00.005+02:00

Mario Benedetti deixounos, e no mundo vai un chisco máis de frío.

Monstruos

Qué vergüenza
carezco de monstruos interiores
no fumo en pipa frente al horizonte
en todo caso creo que mis hueso
son importantes para mí y mi sombra
los sábados de noche me lleno de coraje
mi nariz qué vergüenza no es como la de Goethe
no puedo arrepentirme de mi melancolía
y olvido casi siempre que el suicidio es gratuito
qué vergüenza me encantan las mujeres
sobre todo si son consecuentes y flacas
y no confunden sed con paroxismo
qué vergüenza diosmío no me gusta Ionesco
sin embargo estoy falto de monstruos interiores
quisiera prometer como Dios manda
y vacilar como la gente en prosa
qué vergüenza en las tardes qué vergüenza
en las tardes más oscuras de invierno
me gusta acomodarme en la ventana
ver cómo corre la llovizna corre a mis acreedores
y ponerme a esperar quizás a esperarte
tal como si la muerte fuera una falsa alarma.

Torturador y espejo

Mirate
así

qué cangrejo monstruoso atenazó tu infancia
qué paliza paterna te generó cobarde
qué tristes sumisiones te hicieron despiadado

no escapes a tus ojos
mirate
así

dónde están las walkirias que no pudiste
la primera marmita de tus sañas

te metiste en crueldades de once varas
y ahora el odio te sigue como un buitre

no escapes a tus ojos
mirate
así

aunque nadie te mate
sos cadáver

aunque nadie te pudra
estás podrido

dios te ampare
o mejor
dios te reviente.

Ecos de himnos con música de vento

2009-05-14T19:05:00.005+02:00

Imaxe tirada de aquí

Non podo deixar de comentar a "polémica" do día. Como sabedes, onte xogaron a Final da Copa da Súa Maxestade El-Rei (nome completo) en Valencia o FC Barcelona e o Athletic de Bilbao. Parece ser que puxeron o himno español e que a meirande parte de ámbalas aficións o asubiaron e apouparon. TVE tapou o feito e non o retransmitiu en directo, senón en diferido en versión "capada": dérono no descanso mais co son ambiente baixado, de xeito que os asubíos non se oíron.

Parece que tódalas partes están de acordo en que o de TVE foi censura e manipulación, alén dunha trapallada. Daquela non vamos insistir no tema. Seica xa botaron o responsable.

O caso é que a todos os siareiros dos dous clubes os tildaron de antiespañois e antidemócratas, amén de hipócritas, porque se non lles gusta unha competición co nome do Rei, que non a xoguen, disque. Non sodes españois, non xoguedes. Tamén poden respostar, se temos que ser españois, xogámola. E gañámola: son os dous clubes que ergueron máis copas. Aquí somos ou non somos españois para o que convén. E é certo que o Athletic e o Barça están vencellados a historia do sentimento nacional vasco e catalán, iso está aí, ainda que iso non significa que ser seareiro deles sexa ser nacionalista. Poucas cousas hai que unan nesas dúas terras a xentes de diversa condición e filias políticas como estes seus dous clubes de fútbol. Volvamos o himno.

Os himnos, as bandeiras, son símbolos: cousas que non son nada (melodías e trapos) mais que teñen un significado para moita xente, bo ou malo. Non digo que estea de acordo neste xesto, mais é un xesto que non debeu ser silenciado pola TVE. É unha falta de respeto á xente á que si lle importa ese símbolo. A pregunta é: por que soa o himno español nunha competición deportiva nacional? Por que non os dous fermosos himnos de ámbolos clubes, ou, directamente, nada? Onde pasa isto, fóra dos EEUU? A intencionalidade é clara.

Mais non deixa de ter graza que eses tertuliáns de sempre se tiren dos guedellos cos asubíos de onte mais calen coma petos cando, por exemplo, nas últimas visitas das seleccións de Francia e Turquía os seareiros da "Roja" apouparon os himnos destes países, ou ainda máis grave, que minimicen a polémica dos berros racistas cada vez que un xogador de cor da selección inglesa tocaba un balón no Bernabéu. Iso non é unha burla contra os símbolos nacionais, iso é humor español, cohones.

Insisto, non me pareceu un xesto apropiado, cadaquén coñecerá os motivos dos seus asubíos, mais a censura por un lado e a sobrerreacción dos de sempre polo outro póñenme enfermo. Sen ir máis lonxe, a web do Marca publicou este artigo sospeitosamente mesmo antes de que finalizase o partido. Mais se cadra, aventuro eu, moitos dos que asubiaron non o fixeron "contra España", senón "contra esta España", a España deste himno (unha marcha militar), este rei (calquera rei), esta bandeira (herdada do tío Paco) e ese índice sinalador que di como e cando es español ou non sen preguntarche, en suma, contra esta España na que senten que non caben. E a sentir non poden obrigar. Mais diso non importa falar. Mais diso importa non falar.

P.D.: Menos mal que o espectáculo futbolístico que lle seguiu fixo superalo todo, mellor falemos de fútbol e de cousas serias. Sempre antipaticei coa ditadura futbolística do Real e do Barça, mais teño que admitir que o paso coma un anano vendo o fútbol dos de Pep, dunha beleza que vin poucas veces na miña vida, por non dicir ningunha. Mágoa polo Athletic. En fin, que as finais de Copa me traen lembranzas moi entrañables e hilarantes...

P.D. 2: Asubiarían o himno porque o tocaron sen letra?

Herbario de Sándor Márai

2009-05-13T20:07:00.006+02:00

Tiña gañas de fincarlle o dente ó Márai, despois de aconsellarmo a miña Anniña, devota das súas novelas, e tamén tiña gañas de encetar unha das coidadas traducións de Rinoceronte, así que cando vin este Herbario no andel non o pensei moito.
Sándor Márai foi un dos máis reputados escritores húngaros de antes da Segunda Guerra Mundial e condenado ó ostracismo durante o réxime comunista. Rematou exiliado nos Estados Unidos, onde seguiu publicando en húngaro, movido polo amor á súa lingua, mais a súa obra caeu no esquecemento. Foi a partir da súa morte e da caída do telón de aceiro cando comezou ser recoñecido. Como adoita pasar...
A primeira sorpresa é que Herbario non é novela ningunha, nin sequera é narrativa, non sei se o calificaría como ensaio. É unha compilación de textos breves do que cada un deles é un consello para a vida. Ensinanzas non proferidas por un falso sabio, senón polo aluno que aprende ("O autor deste libro non quere ensinar, senón aprender", do limiar). Dende como atopar a fortaleza necesaria para afrontar a vida e a morte, o compromiso cara a propia obra e traballo, a banalidade dos contratos sociais e ata cómo almorzar ben pola mañá. Márai amósase enchoupado nos filósofos clásicos, algo misóxino e misántropo mais cunha ética pétrea e un compromiso coa súa propia obra e coa vida sen fisuras. E para un home que rematou coa súa propia vida (xa de vello) a súa mensaxe é abraiantemente positiva, consciente da milagre da vida, claro que o escribiu en 1943, antes de que sufrira tódalas putadas que sufriu. A súa prosa é áxil e fluída, mais nunca banal, dá azos sempre á reflexión. E os seus curtos textiños fanme pensar que se cadra hoxendía o húngaro os publicaría en forma de blog, ese xénero que agonia (con todo, son grandes de máis para un Twitter).
Non podo resistirme a fusilar o último capítulo "De min mesmo", sen permiso nin do finado nin dos herdeiros dos seus dereitos de autor, hanme de desculpar.

Agradézolle ao destino co meu derradeiro suspiro ter sido un ser humano e que unha lene luz iluminase a miña intelixencia mentres vivín. Vin a terra, o ceo e as estacións, cheguei a coñecer o amor, os fragmentos da realidade, os devezos e as decepcións. Vivín no mundo e pouco a pouco fun comprendendo. E un día hei de morrer. Ata isto é tan marabillosamente xusto e sinxelo! Podíame acontecer outra cousa, algo mellor, máis grandioso? Non. Vivín o máximo e o máis grandioso: o destino humano. Non me podía acontecer outra cousa, nada mellor.

Reseña do volume en Rinoceronte Editora
Revista Galega de Tradución Viceversa, onde o tradutor de Herbario, Fernando de Castro, conta as súas vicisitudes coa obra e coa fermosa e endiañada lingua húngara (páxina 137).

Maibam

2009-05-07T01:04:00.004+02:00

Os xermanos tamén celebran ó seu xeito os Maios, ou sexa, a chegada da primavera e a fin do duro inverno. En Baviera e no sur de Alemaña e tamén nas rexións limítrofes de Austria en cada vila erixen unha Árbore de Maio (Maibam en bávaro, Maibaum en alemán estándar). Pode ser unha árbore guindada cada ano ou poden gardarse dun ano para outro, normalmente teñen a forma que vedes na foto, sen pólas nin follas, e canto máis alto e recto mellor. A forma cambia segundo as zonas. É sempre un traballo común de todos os da vila.
As tradicións cambian tamén segundo as rexións, mais todas coinciden en facer festa o 1º de Maio, poñerse o Trachten (os pantalóns curtos de coiro ou Lederhosen con todo adobío) e as mozas e mulleres o Dirndl e bailar e cantar baixo da árbore, e como suporedes, beber moita moita moita cervexa. En Passau, por exemplo, xogan a agabear polo Maibam ata acadar a coroa, e fano a unha velocidade e axilidade de vértigo.
Pero a tradición máis senlleira, ou polo menos a que máis chiste me fai, é a de roubarlle a árbore ós da vila do lado. Imaxinade as caras de todos cando amence o 1 de Maio e a árbore non está. É unha cousa seria, fan quendas de vixilancia á vez que argallan tretas enxeñosas para distraer ós sentinelas da aldea veciña e acadar o trofeo.
As imaxes son dos arredores do lago Attersee, na Alta Austria, onde pasei esas datas.

Paris (II)

2009-05-06T01:31:00.006+02:00

París é vítima de si mesma. Disque Francia se divide en dúas partes: París e o que non é París. E tiven ocasión de observar as dúas Francias na mesma viaxe. Verdadeiramente, o centralismo francoparisino é brutal, ó resto do país invádeo un complexo de inferioridade misturado con xenreira e admiración.
Por outra banda, París como metrópole cultural europea hai tempo que morreu de éxito. Converteuse nunha cidade cara e elitista, presume dos seus pintores e escritores de Montparnasse, Montmartre, o Barrio Latino e o Marais, mais hoxendía hai que ser rico ou mesmo millonario para permitirse vivir neses barrios. E por outra banda, a marxinalidade das banlieues, os inmensos arrabaldos que arrodean á cidade e onde se amorean os inmigrantes.
Mais París segue sendo París.

Curruncho xudeu no Marais.

Mitomanía turisteira en estado puro: o Cemiterio de Père Lachaise, onde se pode un tropezar coas tumbas de Balzac (si, rematando o ciclo que comezou en Tours, morreu en París vello e arruinado polos seus vicios, malia o seu éxito en vida), a Edith Piaf, Oscar Wilde ou Jim Morrison. Co que me gustan os cemiterios non podía deixar de ir.

Unha revista aló polo 2000 cuestionaba: que facemos cos monumentos parisinos do século XX? Reformámolos, agachámolos, voámolos en anacos...) O branco da carraxe son cousas coma a nova ópera da Bastilla ou o feto-pirámide de cristal que chantaron no medio do Louvre. Eu salvaría o Centre Pompidou, coa súa arquitectura orixinal, cos tubos por fóra pintados de cores.

Boca de metro art-déco en Montmartre.

A praza dos Vosges, para min a máis fermosa de París.

Ten graza que me atopara con este autocolante, tan nonaguérrico e non tan pasado de moda, ó meu entender, tal como están pintando as cousas. Chemari perségueme por toda Europa!

Forum des Halles, máis coñecido polos parisinos coma o Trou: o Burato.

O dito, hai que volver. E volver, e volver...

Paris (I)

2009-05-06T01:17:00.007+02:00

París sempre deixa unha sensación extraña. Vas coa ilusión de visitala e permanece inmutable, impermeable ó observador, ó que porén marea coa súa beleza, como unha amada fermosa, adorada, fría e ingrata. París continúa coa súa vida e a súa morte sen que lle importes nada, xa lle podes declarar o teu amor ou cuspirlle nos adoquíns. Mais cando marchas, levas a París dentro. Non estiveches na cidade, non a visitaches. A cidade visitoute a ti, está en ti e non vai marchar. Terás que volver.

Un semáforo e unha farola. Ó fondo, non sei qué monumento.

Ponte entre os Inválidos e o Petit Palais.

Xardíns do Palais Royal

Les Halles.

Os Xardíns de Luxemburgo. Ó fondo, o Panteón.

Tours

2009-05-06T00:48:00.006+02:00

Estiven en Pascuas por Tours e Paris. Tours é unha cidade algo menor cá Coruña no corazón de Francia. Toda a rexión está inzada de pazos e castelos señoriais, fermosos xardíns, igrexas e conventos e adegas de viño. E de literatura, pois aquí morou Pierre de Ronsard e naceu o grande Balzac. Sen dúbida é unha fermosa cidade.
(acó un pequeno álbum fliqueiro da visita)

A praza de Plumereau, sempre un fervedoiro.

Amboise, fermosa vila da rexión cun impresionante castelo real á beira do Loira. Aí está soterrado nada menos que Leonardo da Vinci, posto que pasou no castelo os seus últimos días. Tamén o último rei de Alxeria antes da ocupación francesa, nunha especie de secuestro dourado.

Esta é dun parque en Saint-Cyr-sur-Loire, enfronte a Tours, que me fixo moito aquel. Está adicado á literatura e podes pasear entre citas literarias e prumas xigante ou xogar coas letras xigantes.

En canto á fermosa catedral de San Caetano, mellor a admirades na foto que colguei hai un mes, cedida por San Google. Canda a miña estadía tiña uns antiestéticos andamios :(

Fotos na parede

2009-04-27T01:07:00.002+02:00

A Mariza o céspede do xardín gustáballe así, longo, gustáballe sentir as súas cóxegas nos nocellos cando saltaba á corda. Tamén brincaba coa corda dentro da casa, antes a mamá non lle deixaba, agora si.

A calor comezou petarlle na cabeciña e decidiu entrar á vivenda. Subiu as escaleiras, saltou cunha perna polo corredor imaxinándose unha mariola imaxinaria pintada no chan de parqué. Nas paredes, a ámbolos lados do corredor, fotos dela, con papá e mamá, soa, de bebé, de nena medrada.

Entrou no dormitorio dos pais, tiña a porta aberta. Mamá remexía nas gavetas, había unha maleta mediana escarranchada sobre a cama. A muller, a que chamaremos Inês, non reparou na presencia da nena ou non quixo prestarlle atención, pensaba únicamente, só un par de mudas e un libro. Despóis virían os apartillamentos, as pelexas, os avogados, as xenreiras, non quixo matinar en todo iso, só pensaba no sol e no aire de fóra, en saír, en marchar. Manoel agardaba, Manoel era un motivo para marchar, xa veríamos se era só iso ou algo máis.

A nena observaba os movementos rápidos mais confusos da nai mentres xogaba cunha bonequiña, non máis grande cás súas manciñas. Mamainha, a ela púxenlle o teu nome. Era mentira, se cadra por iso a mamá non contestou. Marizinha quixo apertar polas costas á súa nai, darlle unha aperta sen agarimo, unha aperta que lle fixese quedar na casa, pechar a maleta, sentar na cociña a pelar patacas no seu tallo da cociña. Amaba observala en silencio mentres ella pelaba patacas no seu tallo, serea, cantaruxando cancións de salsa que ían soando na radio, na radio vella e xorda de graxa da cociña. Logo viría a festa do lume, as tixolas e o aceite a ferver e o cheiro a fretido, os filetes crocando e queixándose na grella, encolléndose e virando máis e máis marróns e dourados.

A nena non lle deu a aperta, mais a nai sentiu a súa presencia sen mirala. Disque as nais poden facer esas cousas. Non ousou mirar para a súa pequena, ela tamén debía quedar atrás, na casa.

A muller pechou a maleta. Pareceulle máis liviá do que agardaba, pensou que podería empacar un par de prendas máis se había sitio, mais non o fixo. Saíu pola porta coa maleta na man e baixou as escaleiras, ignorando os ollares das fotos das paredes. Mariza baixou detrás dela, saltando de novo a súa mariola imaxinaria, imaxinouse en como sería ter unha mariola pintada alí, no chan da casa para xogar dentro en inverno, para cando chovese, mais mamá nunca lle deixaría pintar unha mariola no parqué, antes nin sequera lle deixaba zoquear pola casa co calzado da rúa. Claro que agora se cadra si, se cadra tamén lle permitían iso se lles preguntaba. De todos xeitos, mamá marchaba. Baixou as escaleiras.

Abaixo, no salón perfectamente ordeado e limpo, había unha néboa de fume e un cheiro a tabaco ansioso. Novas fotos de Marinha vixiaban dende as paredes, ademáis dun enorme óleo enriba da falsa cheminea, tan grande como de mal gusto e tan tosco e tópico como falsa era a cheminea (unha boneca sobre o colo do vestido azul celeste da nena, boneca e vestido que só existiron na imaxinación do aburrido retratista). António fumaba e fumaba. Papá estaba triste, mais seguía estando guapo. António ergueuse cando a súa muller baixou o último chanzo, e ainda quedaron un anaco de pé en silencio, fitándose en silencio. Marchas, dixo o home por dicir algo, e a visión da maleta da muller respostoulle. Xa vexo.

Mariza enredaba coa minúscula bonequiña entre os dedos, e quixo chorar, quixo amarrar á nai polos pulsos e impedirlle marchar, e non había amor nese devezo, case era instinto de superviviencia, que ía contar na escola, marchou, un día mamá marchou e só quedou o fume triste de papá.

António ainda reuniu valor para preguntarlle, mais perdeu o valor para facelo mirándolle ós ollos, E logo marchas con el, estaba claro que non era unha pregunta. E que máis dá con el ou con outro, sorprendeuno ella, marcho e xa. E ti deberías facer o mesmo.

As trabes do teito faláronlle coma sempre, a casa faloulle coma sempre coas súas paredes e portas e coas fotos de Mariza por tódalas partes, pequenas e grandes, a nena reducida a imaxes mate e brillo cubertas de poeira. Os tres sorrintes na praia, ela tiña tres anos e estaba tan repoludiña co seu vestidiño amarelo pastel. António odiouno todo co pouco que tiña dentro, que pouco era xa, nin entranas nin alma nin sangue nin ósos nin nada, só un vento calmoso e fedento. Odiou a Inês, a Mariza, ó tal Manoel do que non sabía o nome, o tabaco, o estúpido cadro ó óleo, o fume, a cheminea, e a casa e o parqué e o céspede e a maleta de Inês e á súa pel de António e a súa cara de António e os seus pés de Antônio que o mantiñan e a carne de António, á que lle deron ganas de trabar ata facerse sangue. Sentou de novo no sofá, derrotado, Inês quixo dicir algo, mais apertou os beizos duros e camiñou cara a porta.

E Mariza estaba moi triste, porque mamá marchaba e facía rodar a maleta polo parqué, ella que era tan coidadosa co parqué. Mamá marchaba e papá quedaba triste. De detrás da boneca a nena sacou algo, e pousouno diante do pai, seguro de que o vería, a carón do cinceiro. Alí o viu António, asiuno e viu reflectidos no gume do coitelo os seus ollos asustados e o seu odio, o seu odio cara as brandas costas da súa muller, o odio entre as tempas. Mais ela xa acadara o abridor da porta e sen sequera virar a mirada, dixo algo, case o rosmou, Nós, nó-los dous, ainda estamos vivos.

Mentira, mentira, non estamos vivos, ergueuse coa arma na man, fría, e virouse cara o rastro de perfume deixado pola súa muller. A nena apertou os puños, tensos. Mais o home non se moveu. A porta pechouse cortésmente, anunciando que quedara só.

Ainda estivo mirando nos ollos ocos de Mariza un anaco, xogando co mango do coitelo.

25 de Abril

2009-04-25T14:37:00.004+02:00

(Foto de Eduardo Gageiro. Un militar descolga a foto do ditador, non sei se Salazar ou Caetano)

Cando alguén ouse criticar a Portugal, e non digo que ás veces non teñan razón, lembrade que os seus ditadores, coetáneos do noso, non morreron na cama e no poder e non puideron condicionar o futuro do seu país trala súa caída. Lembrade que os portugueses botaron a eses camándulas e que hoxe son unha República libre.

Esta canción ó soar na radio tal día como hoxe do 1974 foi o sinal para iniciar o golpe contra a ditadura, o que sería logo chamada a Revoluçao dos Cravos (Caraveis). Como curiosidade, foi estreada na nosa terra. José Afonso tocouna por primeira vez en directo en 1972 en Compostela.

Feliz 25 de Abril a todos.(Vaia tamén polo pasado 14 de Abril)
O Povo é quem mais ordena.

Malvivindo

2009-04-23T10:41:00.008+02:00

Hoxendía calquera pode observar que desde os Estados Unidos, que son quen corta o bacallau no audiovisual, cada vez aparecen series de televisión de máis calidade, con mellores guións e máis arriscados, series que se converten axiña en "de culto". E pola contra as películas para cinema son peores e máis badocas, mais ese é se cadra outro debate.
Neste Estado pola Graza de Deus seguen a emitirse reedicións de Farmacia de Guardia, Os Serrano ou Al Salir de Clase, con outros títulos. Produtos que cheiran a vello antes de estrearse. Vendo a política das nosas canles de TV non me estraña, fan series como fan o resto. Non inclúo a TVG, que nos últimos anos acadou produtos audiovisuais do máis meritorio cos seus recursos.
Polo tanto a xente que ten algo que dicir, neste eido e noutros, quédalle a Internet para amosar o seu traballo. Como os rapaces de Malviviendo, dos que souben grazas á Píntega hai tempo e dos que veño de paparme os cinco episodios que levan emitidos (o da Colleita é grandioso).
O equipo consta duns rapaces que se autoguionizan, autodirixen, actúan e autoproducen. O orzamento do episodio piloto ascendeu a 40 Eypos, tivo éxito e para o segundo xa contaron con máis de 100 grazas ás doazóns. As historias sobre o Negro, o Zurdo e o Kaki (respectivemente un porreiro, un camelo e un ultraviolento inválido) e demáis seres marxinais dun degradado barrio de Sevilla enganchan. As historias están moi traballadas, hai moito humor, retranca, surrealismo e homenaxes a outras series. Eles son afeizoados, mais o seu traballo non.
Precisamente por iso, pola súa frescura e naturalidade para tratar temas coma o das drogas e a súa actitude gamberra, lévano crú para que unha cadea de televisión convencional adopte a serie. Cando menos podemos desfrutar dos cinco capítulos que levan producidos na súa propia web. Probade a ver se vos gusta.

O Affaire do Sapo

2009-04-22T22:00:00.005+02:00

Volvo das minivacacións e atópome coas agres polémicas de Ratisbona. Agres coma sapos.
O conto é que unha condutora de buses urbáns atopouse no seu traxecto un sapiño. Como en palabras dela "non ía pasarlle por riba" co vehículo, baixouse e cun cartón sacouno da estrada, poñéndoo a salvo. Logo continuou a súa viaxe. Bonita fábula.
O caso é que o bus ía con moito retraso e, segundo o Mittelbayrische Zeitung, que vén sendo coma o "Ideal Gallego" de Regensburg, informa que un ou varios dos pasaxeiros tomaron isto coma unha provocación. Isto é un pecado gordo en Alemaña, non coma na Coruña, onde ninguén sabe os horarios dos buses da ínclita Compañía de Tranvías (alcumada en bo día por Romeiruga como "A Morte Vermella") e poden retrasarse horas que a todo o mundo lla suda, agás ós que agardan. Non, aquí non. Os pasaxeiros queixáronse e a empresa, a RVV, despediu á condutora, todo segundo o xornal.
Naturalmente, e máis nun país tan concienciado ecolóxicamente, a RVV recibiu milleiros de cartas de protesta e de solidaridade coa salvasapos (vaites, esta palabra soa menos estúpida en alemán) e a nova traspasou o anecdotario da provincia de Oberpfalz para saír en xornais de todo o mundo. A condutora, unha francesa chegada hai dúas décadas por amor a Ratisbona e que lle chama docemente grenouille ó animaliño, colleu unha baixa por crise nervosa.
O caso é que a empresa dos buses conta unha versión moi diferente. Relata que recibiu unha morea de queixas dos pasaxeiros dese bus porque a choferesa, malia o retraso, andounos a provocar con reglas de comportamento inventadas por ela e atacounos verbalmente (sic), e o do batracio só veu colmar o vaso. Con todo, negan que despedisen a traballadora e alegan que só foi advertida por mor deste comportamento, non polo do sapiño. E que a RVV sempre tivo un grande compromiso co coidado da natureza e bla bla bla...
Quen di a verdade? Todos coñecemos buseiros bordes e incompetentes, xornalistas ós que a verdade non lles estraga unha boa historia, pasaxeiros tocapelotas por dous minutos de retardo e empresas abusonas. Cando menos unha das catro cousas podemos atopar aquí. Eu só sei que anda por aí un sapo despistado a choutar feliz, ignorante da lea que se montou ó seu redor.

Breve ausencia

2009-04-10T12:43:00.003+02:00

Collo vacacións un par de semaniñas. Andarei por aquí.

E por aquí (esta é doada).

Xa vos contarei á volta. Felices Pascuas! Duro co cilicio!

Superheroes

2009-04-07T01:21:00.005+02:00

O outro día, comentando co amigo Romeiruga o trailer nunca visto dos Watchmen, el, admirador de comics e de superheroes e persoa sensata (a veces), lapidou que para superheroes, este:

Hoxe vina.
Amén.

Organigrama da nova Xunta

2009-03-26T16:41:00.003+01:00

Brutal.
Fusilado de Alfaias e Trafegando Ronseis.

Desexos negros

2009-03-23T20:21:00.006+01:00

Estes días ando a desfrutar cunha das bandas máis importantes da historia do rock francés, Noir Désir. E como me apetecía máis música deles e tamén máis información sobre a banda, púxenme a pescudar. En mala hora.
Noir Désir (Negro Desexo) levan dende finais dos oitenta sacando discos, sempre dentro dunha evolución moi persoal e, malia o seu éxito, sempre á marxe da comercialidade. Facían un rock moi oscuro, bastardizado dos Doors, cantado tanto en francés coma en inglés. O seu vocalista e líder, Bertrand Cantat, foi xa varias veces operado das cordas vogais por mor da súa afición a dar alaridos nos concertos. Tanto lle ten. Os textos, de Cantat, son líricos, suxestivos, poesía.
Vou dicindo isto para que vos vaia caendo ben o nacho. Para que vos caia ainda mellor, podería falar da implicación de Cantat e de ND en moitas causas antiglobalización, antifascistas, en pro da libre circulación dos inmigrantes e en contra da súa estigmatización, ou da súa actitude con respecto ó seu traballo artístico, non acudindo a recoller premios (e gañalos) e atacar en público á súa propia multinacional, Vivendi.
Esta é á súa música. Véxase en clave de retranca, sobre todo o da cutrescarallante coreografía e o dos nenos.

Le vent nous portera.

Aux sombres héros de l'amer.

Aquí atrévense co máis grande entre os grandes, Jacques Brel, sen caer no ridículo. Todo o contrario.

"Un jour en France" foi un éxito, sobre todo pola tristura e carraxe perante a ascensión da Fronte Nacional de LePen e a extrema dereita. (Texto)

Xa vos cae ben? Se a resposta é si, as miñas desculpas.

En verán do 2003 Cantat matou á súa moza dunha malleira.

O caso foi un absoluto escándalo, porque ademáis a súa compañeira e vítima era Marie Trintignant, coñecida actriz e filla do Jean-Louis Trintignant, un deus do cine francés. O suceso, non moi claro e con drogas e ciúmes polo medio, aconteceu nun hotel en Vilnius (Lituania). Cantat foi condeado a oito anos por homicidio involuntario, mais xa está ceibo por bo comportamento. O suceso (e todo o circo mediático arredor do xuízo e condea) foi todo un shock para os admiradores de Noir Désir e Cantat, sempre moi celoso da súa vida privada, tanto que o público nin sabía da súa relación coa Trintignant.
Pódese admirar a arte de alguén, a súa obra, malia cometer o artista actos así de deleznables? A resposta debería de ser si, mais arte e música tamén son subxectividade, emoción, e é moi difícil substraerse de novas así. Neste caso coñecín a obra antes cós feitos, dos que me chegaron ecos no seu momento, mais non chegara a relacionar ó autor coa banda. En España só chegaron comentarios de que un roqueiro mallara ata a morte á filla de Jean-Louis Trintignant.
Sodes libres de aborrecelo, eu mesmo non sei se facelo. Mais a música está aí.

Ataque a Escampe

2009-03-18T10:17:00.006+01:00

A banda Ataque Escampe, da que son devoto, informa dunha extraña denuncia por parte dunha asociación chamada Herederos de la Mar (sic) á que non lle gusta o título do seu último (e grandioso) CD, Galicia es una mierda.
Ben, non o entendo. Transcribo a introducción da nova:

A presidenta da Fundación Herederos de la Mar, Marisol Moreda, aporta desde Madrid tres reflexións “tras o resultado das eleccións en Galicia” nas que inclúe a indignación de Herederos de la Mar polo CD subvencionado por Cultura “Galicia es una mierda” e pide que se retire do mercado.
A primeira das reflexións de Herederos de la Mar consiste en “felicitar ao partido gañador”. A segunda reflexión é amosar “a nosa indignación pola edición subvencionada, por parte da Consellería de Cultura, dun CD sobre a música que se fai en Galicia na que aparece una canción titulada Galicia es una mierda” e pídelle “ao PP que o retire do mercado cando chegue ao Goberno da Xunta”.

Dúbidas que me atormentan:

Segundo a súa web, é unha fundación para a defensa dos intereses dos mariñeiros e as súas familias, o que está moi ben. Pero, cal é a relación entre un CD de música e os cometidos da fundación?
Está o CD de verdade subvencionado pola Consellería de Cultura? Coidaba que a edición física en CD era limitada, xa que sempre se puido descargar de balde na Regueifa Plataforma. En todo caso, o CD é editado pola Regueifa, unha entidade privada, non pola Consellaría.
A señora Moreda puido pedir a retirada da subvención, pero pide A RETIRADA DO DISCO DO MERCADO. Pódese facer iso? Retirar os libros, discos, etc, que teñen un título que non nos gusta?
É a señora Moreda galega? En caso afirmativo, sabe o que é a retranca? Escoitou a canción? Porque se os Escampe pensasen que Galicia é unha merda, non cantarían en galego. En caso negativo, se non é galega, que máis lle dá?
"Herederos de la Mar"? Que clase de nome é ese? Van eles herda-lo mar cando palme o dono? Quen é o dono?
"desde Madrid"? Unha asociación de mariñeiros con sé en Madrid? Non sei de que me extraño, se o Instituto Español Oceanográfico tamén ten sé en Madrid.
Son os da banda antigalegos, malia cantaren en galego? Son os da asociación Herdeiros da Crus, digo, da Mar, progalegos, malia non teren unha soa liña na web no noso idioma, que é falado pola grandísima maioría dos mariñeiros da nosa terra?
Pode o Goberno da Xunta, ou o Central, retirar discos do mercado? Non era unha cousa dos xuíces, e só se se meten co Borbón (ainda que ese é outro tema)?
En caso afirmativo, quen é competente? A Consellaría de Pesca?
Non había outro xeito de saír nos xornais? Se queren facer leña do goberno saínte, non fai falla utilizar o traballo de terceiras persoas. As eleccións xa pasaron, este peloteo xa non é necesario.
Todo isto vai en serio? Reafírmome en que todo é unha maquiavélica montaxe dos AE para saír do anonimato. Ou iso é o que quero crer. Cachis la mar.
Por que lle adico un post a isto? Que estou a facer coa miña vida? Aaaagh!

Aprendendo Historia de Alemaña co fútbol

2009-03-18T00:26:00.007+01:00

Ás veces un aprende cousas polos camiños menos agardados. O principal clube de fútbol desta cidade é o SSV Jahn Regensburg. Sempre pensei que o nome era pola illa de Jahn, unha lingua de terra que sobresae entre o Danubio, entre a cidade vella e o fermoso barrio de Stadtamhof, na que mesmo se celebra un festival de concertos en verán. O equipo, pola súa banda, pelexa na Terceira Liga, equivalente á nosa 2ª B e de nova creación, e non lle vai moi ben que digamos, xa que vai penúltimo. Chegou a xogar na Segunda División, un exitazo para unha cidade como Ratisbona, xa que para facernos unha idea aí están atrancados clubes históricos coma o 1. Nürnberg, o Kaiserlautern, o Hansa Rostock, o 1860 München ou o entrañable St. Pauli, que se merece un post para el só.
O caso é que fozando no fantástico blog Diarios de Fútbol atopei de casualidade a orixe da denominación do clube. E resulta que o nome lle vén deste nacho:

Friedrich Ludwig Jahn (1778-1852) é coñecido como o Turnvater ou o pai da ximnasia, e é un dos personaxes máis venerados e influíntes do século XIX dos países de fala xermana. Neses tempos non existía Alemaña como país, senón varios reinos e estados de fala xermánica, entre os que salientaban Prusia e Austria. Jahn introduce a ximnasia na cultura e na educación e funda clubes de ximnasia por tódalas partes. Non era unha promoción gratuita do deporte e da vida sá, senón que ésta ía en compaña dun forte sentimento nacionalista xermánico, reafirmador fronte á hexemonía de Napoleón e que desembocaría con arres e xos na unificación alemana, quedando integrados os estados de fala xermánica agás Austria. Aí tivo moito que ver a ximnasia, celebrada coma un rito nacional, baseada sobre todo no sendeirismo, a natación e a esgrima. Por certo que o tipo soñaba cunha Grande Alemaña na que incluía Holanda, Suíza e Dinamarca. Non sei se isto, cen anos máis tarde, vos soa de algo...
Todo este nacionalismo unitario quedou sepultado despois da derrota de Hitler. Mais o que si quedou é un profundo espírito deportivo na cultura alemana. Todos practican algún deporte, vexo xente facendo jogging ata nevando, o deporte está integrado no ensino... Claro que hoxendía ó mens sana in corpore sano engádeselle a esixencia dun corpore bonito e fardón para ir sexy e á moda.
Pois dous destas sociedades deportivas de Regensburg fusionáronse no Sport- und Schwimmverein (resumamos esta parte en "SSV") Jahn Regensburg, levando ese nome en honra ó prohome, como moitos outros en Alemaña. No 2000 a sección de fútbol secesiónase e enrola varios xogadores do que era o primeiro clube de fútbol da cidade, o SG Post Süd, acadando o fito de xogar unha temporada na 2ª Bundesliga. Hoxe xoga como xa dixemos, na 3ª Bundesliga, e o que é peor, con dificultades económicas moi grandes e nun proceso de insolvencia. Agardemos que lle vaia ben e que non desapareza.

A Dorna navega

2009-03-16T19:50:00.009+01:00

Xa navega o nº 32 da Revista Dorna de Expresión Poética Galega, que argalla xente coma Mario na Universidade de Compostela, e entre outros portos, para a miña ledicia, atracou na miña caixa de correos bávara. O volume, como o seu apelido indica, está hexemonizado pola poesía, moita e moi boa (Alba Cid, Arsenio Iglesias, María do Cebreiro, Hai-cús do Leo, e un marabilloso achegamento en "Voces de fóra" ó poeta árabe Mahmud Darwish - pero mellor mirade o índice de autores) mais deixa xenerosamente pequenos currunchos á crítica, o teatro (Rubén Ruibal e Roi Vidal) e a narrativa (Estíbaliz Espinosa, unha de Mallou...) ... e neste cornecho participo eu humildemente co meu relato Vitorias, que non é poesía nin o pretende pero "vai de" poesía e poetas.

Anda polas librarías, bibliotecas, a Universidade e outros sitios de malvivir. Agardo que chegue ás vosas mans e que o desfrutedes.

A crise e o apfelschorle

2009-03-13T01:48:00.004+01:00

Hoxe os traballadores da nosa empresa fomos convidados á reunión anual cos xefazos, que nos explican o balance do ano pasado, os plans de futuro e rogos e preguntas. Medio en chanza os compañeiros comentaban que nos ían explicar por qué non recibíamos xa apfelschorle cortesía da empresa. Esta beberaxe non é máis cá mistura de zume de mazá e auga con gas, algo que se bebe moito por aquí coa calor. O caso é que sempre recibimos agasallo da empresa froita e botellas de auga e de apfelschorle. Nas últimas semanas anunciárannos que para recurtar gastos o "schorle" de balde quedaba suprimido, non o resto, e tal como están as cousas aí fóra, amigo hipotecado, mellor non queixarse por banalidades.
Pois na conferencia falouse disto e do outro, e por primeira vez planexou a xa famosa crise. Máis ou menos viuse a dicir, sen falsa modestia, que se fixeran as cousas moi ben, o crecemento da empresa foi espectacular e conseguiu manterse, mais que a fodenda da crise aféctanos a todo. E explicouno con detalles aterradores. Dá igual o ben que o fagas se o mundo arredor tolea e se afunde.
Por exemplo, dá igual que sexamos os mellores no noso se os nosos clientes se van ó tacho e quedan sen cartos. Podes presentar prezos competitivos en euros, pero como o dólar está á altura da lama o cliente ianqui enruga o fociño e parécelle todo caro. Ou de cómo utilizamos como materia prima unha substancia que era barata por ser un refugallo da industria de automoción. E era barata porque vós xa sabedes cómo lle vai á industria da automoción, xa non fan coches, polo que producen menos dese prezado refugallo, que cuadriplicou o seu prezo e disparou os nosos custos. E así varios exemplos máis. Logo tranquilizáronnos coas novidades, que ían asegurar os postos de traballo, I+D para competir mellor e abaratar custos, e que todo segue igual.
Fun traballar pensando en cómo as dificultades de General Motors (e por ende da súa filial Opel) fan que no noso laboratorio xenético, noutro sector moi diferente, non recibamos o noso zume de mazá con gurgullas, e de cómo para o malo, interrelacionámonos todos. Quero dicir, cando ós bancos e á General Motors lles ía ben e amasaban cartos por billóns iso non repercutiu no meu soldo/paga de paro (segundo o momento) e parece lóxico que así fose, mais se eles se afunden imos todos detrás. Non é xusto, mais dinme por aquí que non se trata de xustiza.
Que todo se quede no do apfelschorle.

O sentido da vida ou non

2009-03-11T03:33:00.004+01:00

Para os que buscades o Sentido da Vida ou os que só queredes botar un sorriso.
Para os impacientes: sesión karaoke no minuto 1:44.
Para o resto: non malgastedes a vosa semente. Cada unha é sagrada.
Feliz mércores.

O afundimento

2009-03-08T15:53:00.007+01:00

Malia o título, a postaxe non vai sobre Touri e o bipartito. Trátase do filme alemán Der Untergang (O Afundimento) que tanto deu que falar hai uns anos. Papeino o outro día (versión extendida para a TV de case tres horas e poucas ganas de ir de marcha o venres noite) e gustoume moito, máis polas preguntas que deixa que polas conclusións que saca.
Dirixido por Oliver Hirschbiegel e producido a todo trapo e sen reparar en gastos, converteuse duns dos filmes alemáns máis exitosos de tódolos tempos. A historia é sabida: os derradeiros momentos de Hitler e os seus máis fieis no bunker de Berlín xa cando a derrota contra os rusos era inevitábel.

Os actores están enormes. Sorprendeume Bruno Ganz, o anxiño caído e bonachón de O ceo sobre Berlín ou o profesor da actual O Lector, coa premiada Kate Winslet, demudado nun ser tan abxecto coma o Führer, enfiando un personaxe fascinante e repulsivo a un tempo. Enfermo e deprimido, mais iracundo e irracional ata ó extremo, paranoico contra verdadeiras e falsas traizóns e superado por unha derrota que malia tódalas evidencias é incapaz de asumir, é un retrato da soidade. Tan só está ó seu carón Eva Braun, coa que casa e logo se suicida.
Logo está todo o teatro que o arrodea, a cúpula nazi fiel ata a cegueira co seu Führer (Himmler, Speer...) que ve aparecer primeiro as dúbidas e logo a desesperanza cando aumenta a intensidade da artillería soviética. Entre elas Traudl Junge, a súa secretaria persoal, inocente e noviña, ignorante dos verdadeiros horrores do nazismo, que en teoría é a narradora/testemuña dos acontecementos. A filmación ábrese e péchase coa alocución da propia Frau Junge. E logo o fanatismo fiel do seu exército e fieis, dispostos a pegarse un tiro na boca antes que entregarse ó enemigo ou capitular, a única saída lóxica.

O que nos leva ós Goebbels, o carácter máis estarrecedor da historia. O Joseph Goebbels, autor da propaganda que levou á tolemia a un país enteiro, o único cargo civil dentro do bunker, un psicópata fanático ata o extremo, encirrando sempre ó Führer contra a racionalidade. A súa muller Helga, arrepiante e fascinante, convertida na nai prototipo e símbolo do nazismo e de Alemaña. Perto do remate os Goebbels levan ó bunker a súa prole de fillos, que cos seus xogos fan un violento contraste co ambiente enfermo e derrotista do refuxio. Antes de caer definitivamente, e con Hitler xa morto, Helga envelena ós seus fillos, convencida de que é mellor rematar coa súa vida que condealos a vivir nun mundo sen nazismo. Despóis ela e o seu marido suicídanse. Impresionantes os intérpretes, Ulrich Matthes e Alina Sokar.
A película non estivo exenta de polémica. Non pola súa calidade, impecable, ainda que a súa metraxe paréceme excesiva, senón por amosar a Hitler e os nazis como seres humáns e a Alemaña como vítima da guerra. E aí está o novedoso, nunca se filmara unha historia con esta perspectiva, xa sexan películas puramente bélicas ou centradas na represión nazi, o holocausto ou a resistencia, nunca sobre o propio Hitler.
Na miña opinión, se pensades que se retrata ó fillo do alfandegueiro austríaco como un tipo bondadoso e enrollado, trabucádesvos. Era un cabrón fanático, ignorante e carraxento, e os do seu arredor eran coma el ou peores. Mais, ainda que nos doa, os nazis eran seres humanos, non monstros doutro planeta, e iso é o aterrador: cómo chegaron aí, cómo un pobo puido seguilos ata a loucura, esa son as cuestións que plantexa a obra. Si, é humano, e nada hai máis humano que a derrota.
Mais coido que non obvia todo o horror dos nazis nin emite un xuízo benévolo, senón todo o contrario. Adolf reflexiona en alto e lamenta a oportunidade histórica perdida, a caída do ideal nazi polo bolchevismo e os aliados, mais fachendea acto seguido de que polo menos limpou o "espacio vital" (Lebensraum) alemán da "escoura xudía". Seis millóns de xudeus foron exterminados. Había millóns en Alemaña, eran a máis grande minoría étnica do país, non se entendía a sociedade, o pensamento, a cultura e a ciencia sen eles. Hoxe quedan moi poucos, quedan poucas pegadas, todos foron exterminados neses anos ou fuxidos. Por iso non estou seguro de que Hitler fora derrotado, porque ese grande obxectivo foi atinxido. E xa sei que non só foron os xudeus. Porque o mundo que veu despois non foi moito mellor, porque os principios de propaganda e manipulación de Goebbels seguen rexindo hoxe en día, porque non foron derrotados.
Lémbrame a unha obra ben distinta, o conto Deutsches Requiem de Jorge L. Borges (sempre Borges), que conta as últimas reflexións dun nazi condenado a morte nos xuízos de Nuremberg polas súas torturas e asasinatos nun campo de concentración, incluído un poeta xudeu que admiraba. Otto Dietrich zur Linde coñece a derrota, é preso, mais nesa derrota coñece unha extraña ledicia porque entende que os seus ideais non foran vencidos, senón asumidos por outros:

(...) Muchas cosas hay que destruir para edificar el nuevo orden; ahora sabemos que Alemania era una de esas cosas. Hemos dado algo más que nuestra vida, hemos dado la suerte de nuestro querido país. Que otros maldigan y otros lloren; a mí me regocija que nuestro don sea orbicular y perfecto.
Se cierne ahora sobre el mundo una época implacable. Nosotros la forjamos, nosotros que ya somos su víctima. ¿Qué importa que Inglaterra sea el martillo y nosotros el yunque? Lo importante es que rija la violencia, no las serviles timideces cristianas. Si la victoria y la injusticia y la felicidad no son para Alemania, que sean para otras naciones. Que el cielo exista, aunque nuestro lugar sea el infierno.
Miro mi cara en el espejo para saber quién soy, para saber cómo me portaré dentro de unas horas, cuando me enfrente con el fin. Mi carne puede tener miedo; yo, no.

A miña prantiña

2009-03-05T23:01:00.002+01:00

Hai un tempo merquei unha prantiña, un pequeno ficus. Atura ben todo, disque, e non requere moitos coidados. Para vós seica non ten moita importancia, pero é o primeiro ser vivo ó meu cargo. Nunca tiven prantas nin mascotas. Unha experiencia nova. Andou un pouco murcha, coido que foi o estrés e a falta de luz no eterno inverno bávaro, mais agora chega o bo tempo (moi amodiño) e parece revivir. Cagonsampeido e cagho na pranta de dios, que de algo hai que falar por non falar do das eleccións, máis carrexo de votos e caciqueo, vontade popular polo carallo, pero que ostia pasa coa xente, queren rematar con todo, coa lingua, coa natureza que nos queda, a ver se vén outro petroleiro, e logo din que son conservadores, agora que botáramos ó último franquista, o vello xerifalte, aparece este novo cos de Galicia Bífida, é novo e de boa saúde, coñecéndones vai botar aí corenta anos, aghárrame de aí, pero que nos pasa que nos pasa que nos pasa que non damos unha a dereitas que somos das comunidades máis pobres do estado e lle botamos a culpa a que os nenos teñen que aprender galego, vaia cabreo que teño, hai que foderse, máis me vale falar da prantiña e aplaudir coas orellas. Estou moi contento coa miña prantiña, seguro que nos levamos ben. Xa pendurarei unha fotiño.

O pobo falou

2009-03-02T20:00:00.006+01:00

(Imaxe mangada, da Apocalipse do Porco grazas!)

Dous apuntes... e non quero profundar agora no tema.
O de onte: o artigo de Suso de Toro é bo, pero o seu título (e a idea que desenvolve) non só e bo: é atinadísimo. Disque é unha vitoria inmerecida do PP, non o sei, visto a altura intelectual e política de moitos dos seus representantes, probablemente. Mais é unha derrota merecidísima dos membros do bipartito, que a pifiaron en todo, na campaña e nas súas políticas cobardes e taciturnas dos últimos catro anos. U-lo cambio prometido? O PSOE entoa o mea culpa, e Touriño xa dimitiu. Falta a asunción de responsabilidades e a reflexión interna do BNG, perdido entre o panfletismo propio do nacionalismo dos 70, anticuado e que non dá xa azos á sociedade galega actual, e a acomodación da súa estratexia, axustada máis a funcionarios da Xunta e da Universidade que ó movemento obreiro e sindical deste país. Cómpre un cambio.
Por outra banda, non quixen meter baza nunha das polémicas que salferiu a campaña, porque me afectaba directamente e quería ter unha opinión formada, e ainda ando nesas: o voto emigrante. Afirmouse moi alegremente que se lle debería negar o dereito a voto a moitos cidadáns galegos por vivir no estranxeiro. A min. Entendo que non é xusto que haxa concellos na Costa da Morte, por exemplo, que teñan a metade do seu padrón de votantes en Arxentina, desconectados da realidade desa vila. Engádanselle chanchullos, irregularidades, mortos que votan, mercadeo de votos nos centros galegos por favores e subvencións. Engádanselle fillos e netos de emigrantes nacidos no estranxeiro que nunca pisaron Galiza. Mais engádaselle tamén que hai políticas desde Compostela e Madrid que si lles afectan, ¿non é de dereito que teñan un voto para que non decidan por eles? Con isto só quero facer constar do complicado do asunto, que o último goberno non foi quen (non quixo) comezar a solucionar.
Paréceme lóxico que non poida votar nas Eleccións Municipais. Estou empadroado en Regensburg, xa non na Coruña, e voto nesta cidade bávara, xa non na cidade onde me criei, porque o concello que de verdade me afecta é no que vivo. O que non entendo é que un emigrante coruñés na Arxentina si que teña un dereito que eu non teño.
Outra é o medo ó "voto de dereitas" dos emigrantes. A historia decente amosa que é absurdo, nas penúltimas eleccións non tiveron un grande peso no resultado porque a súa tendencia de voto non foi moi diferente á dos residentes. Das últimas non teño datos, así que non opino.
Tanto ten. Antes de decidir se quería votar a incompetencia do CERA e do Consulado impedíronmo, ó non mandarme a documentación necesaria. O pobo galego falou. Falou, pero eu non o entendo.
Noraboa ós premiados.

Apostas perigosas

2009-02-26T01:29:00.005+01:00

Apostar nunca foi o meu, mais tanto me amolaron os compañeiros co seu FC Bayern e que este ano van arrasar (só porque gañaron 5-0 a unha panda chamada Sporting de Lisboa) que apostei unha Kasten Bier, ou sexa, un caixonciño de birras como o da foto, a que os bávaros NON gañarán este ano a Liga de Campeóns.
A caixa está no peto. Todo está ben mentres non ma fagan beber...

Nevou e nevou

2009-02-22T23:54:00.004+01:00

Se durante toda a semana que agora remata caeron algunhas nevaradas, o de entre o xoves e o venres foi espectacular. O bo foi que Regensburg e Passau quedaron ben fermosas de branco. O malo, que é un noxo ir ó traballo en bici tragando folerpas de neve e sen ver o camiño, tanto que unha roda escorreu e levei unha boa cuada que ainda me doe (tranqui papá, levaba o casco que me agasallaches, mágoa non levalo no traseiro). O bo é, que contra o que se poida pensar, a neve cae cando as temperaturas son moderadas, ver lucir o sol en Baviera pola fiestra non é unha grande nova, fóra pode estar por debaixo de -5ºC. O malo é que o tráfico estivo moi perxudicado, o bo é que viaxei en tren, vendo a Baixa Baviera demudada nunha alba Siberia, Sibaviera, brancos campos, ceo, luz, todo. O bo é que Anniña e eu mercamos un trineo de madeira e fomos xogar ás camposas, coa ilusión dos nenos pequenos, saudando ós bonecos de neve. O malo é que había sen esaxerar medio metro de espesor de branda neve, e o trebello espetábase sen remedio sen querer avanzar un metro. O bo é que case nos dou igual, mollados os calcetíns, risos no branco. O malo é que as temperaturas subiron, cae un orballo grisallo e a neve funde, deixando todo enchoupado e lamacento, baixando os regos derrotados. O domingo deixou os seus restos, emporcallados, xa non brancos, arrombados na beira das rúas, montículos grises e marróns derreténdose, desangrándose en auga, e o trineíño que non é Rosebud agardando mellor ocasión no faiado.

Nas ondas

2009-02-17T19:05:00.009+01:00

O programa da Radio Galega O Tren do Serán, conducido por Cristina Lombao, vai estragar mañá unha conferencia telefónica a Alemaña para preguntarlle a non sei quen cousas sobre a emigración, a literatura, os contiños, a neve que non dá frío, Ratisbona-Regensburg, a morriña e o que se nos vaia ocorrendo.
Emitirase nas ondas a partir das 16:05 de mañá mércores e tamén se pode escoitar en directo na súa web.
Logo coido que penduran ~~o podcast~~ a grabación na rede, xa deixarei aquí o vencello.
Deica mañá.

Pois aquí o tedes. As miñas paridas óense ó comezo. Desde aquí agradézolle a Cristina que me fixera as cousas doadas e, finalmente, pasáramos un bo rato. E logo non sei se foi premeditado ou non, pero pechar a entrevista co Paradise City foi un puntaso.
Noutra orde de cousas, recoméndovos logo a conversa co escritor Francisco Fernández Naval (contra o minuto 44) arredor de Rayuela de Cortázar. Máis do que di, a súa encantadora timidez e a emoción coa que fala sobre unha obra que ama.
Unha experiencia, isto da radio. Que rara me soa a voz, deberon ser os nervios.

Supoño que habería algunha forma mellor, mais son negado. Grabei a entrevista "a pelo" e colgueina. Aquí a tedes para quen non lle furrule a ligazón anterior. Perdoade a calidade de son.

Os Krapfen

2009-02-16T19:51:00.005+01:00

(foto de aquí)

Gorentoso, non? Estes doces son coñecidos en Baviera como Krapfen, e son tan típicos do Antroido como as nosas filloas ou orellas. É un bolo doce recheo de marmelada, coa particularidade de que non se fai ó forno senón fretido en graxa ou aceite. E cando se serven varios, olliño, porque pode algún recheo de mostaza. O humor bávaro...
No resto de Alemania chámanlles Berliner, mais sería estúpido chamarlles así no propio Berlín, así que aló dinlles Pfannkuchen, isto é, pastel para a tixola.
O que me leva a que nós temos filloas, os franceses crêpes, os asturiáns frisuelos, coas súas variacións. Os alemáns teñen tamén as súas filloas, normalmente feitas con manteiga, e dinlles... Pfannkuchen. Si, ese palabro xa saiu antes. Os berlineses teñen ese nome para os Krapfen/Berliner así que ás filloas/Pfannkuchen chámanlles Eierkuchen (pastel ó ovo). A diferencia con nós, polo menos pola miña experiencia, é que non son típicas de antroido senón que as hai todo o ano, sobre todo nos seus pantagruélicos almorzos de mañá dos fins de semana.
En resumo, os xermanos son uns volteeiros e barullantes co seu idioma. Mais como son tan larpeiros coma min, perdóollo todo.

Anniña tírame das orellas e dime que moi mal, que o nome auténtico é Berliner e que veñen da Renania, a súa terra, ben antroideira. Non entro en polémicas mais deixo constar a súa opinión. De feito, para rematar o barullo, os Krapfen desa rexión son outro tipo de doces, tamén fretidos en graxa pero sen recheo de marmelada.

Buuu neeno

2009-02-11T23:51:00.004+01:00

Fun bo de rir con este monólogo en coruño de Rober Bodegas. Será a morriña.

Os rebotados

2009-02-11T23:30:00.004+01:00

Este non é un blogue de moitas visitas, nin o pretende. Pero como a ninguén lle amarga un doce, de cando en vez consulto un servizo de estatísticas, o Motigo, que me informo do número de visitas e máis ou menos desde onde vos conectades. Coido que isto último é intromisión na intimidade, mais nin son datos que me interesen nin son moi exactos. Tan só o número de entradas, que post foron máis interesantes... eu que sei. A un tampouco lle agradaría saberse o seu único lector.
O caso é que onte de madrugada pendurei a última postaxe, que podedes ler ó pé desta. E consulto hoxe o Motigo e percebo abraiado que nada máis publicada a postaxe tiven arredor de trinta visitas... en cinco minutos!! A estupefacción aumenta cando vexo que a meirande parte veñen de Estados Unidos, con algún de Canadá e mesmo Malasia. Cero galegos, cero españois ou lusófonos.
Ou os ianquis aprenderon galego e se interesan vivamente na repercusión da manifa de Galicia Bilingüe, ou o jujel amosou este blog como resposta a unha busca en fala inglesa. Resposta errónea, claro. Tal como chegaron, marcharon. Asinaba ter ese número de visitantes cada día, pero visitantes como é debido, non rebotados.
Ocórresevos o que puido ser? Non percibo palabras coincidentes con outras do idioma inglés para este trabucamento. Mais sorrío coa expresión dos anglosaxóns que se deixaron caer rebotados por aquí e tras ver que non entendían pan pechaban a xanela do explorador, rosmando algo como what the f*ck...? Volvede, ho, que o galego non é tan difícil! Agás para Lago e a Porro, claro.

Verdades e mentiras

2009-02-11T01:27:00.003+01:00

Parece que o tema de moda é o da manifa de Galicia Bilingüe (Monolingüe é o que quererían eles). E non vou perder o tempo en ridiculizar as súas teses e consignas, porque son, xa de por si, ridículas. Vaia por diante que eu non estiven alí e non sei o que pasou. Mais tras visionar vídeos, fotos e novas sesgadas en medios de comunicación, atopo catro detalles, catro fraccións do fenómeno, facilmente exportables tamén a outras actividades semellantes.

A propia manifa. Catro mil mataos e case todos de fóra, malia a todo o apoio mediático. Xa opinei sobre esta xente. Que o pasen ben.
A contramanifa ridiculista e pacífica. Paréceme un erro, refírome a coincidila no tempo e lugar coa primeira. Se se quere contramanifestar a esta xente, que por mal que nos caian teñen todo o dereito do mundo a concentrarse para dicir burradas, montas unha manifestación en defensa dos dereitos lingüisticos dos galegos e do galego, outro día e como é debido. A asistencia sería masiva. Mais así dase unha imaxe subordinada de "anti" que non me parece axeitada. Digo: facer o mesmo pero outro día. Ese día, pasar deles. E mira que me fixo gracia o da vaca.
Os catro de sempre que andan a rebentar todo, igual que sexa nas de Galicia Bilingüe, Nunca Mais ou a Reconversión Naval. Parabéns, rapaces. Agora os Bífidos poden ir de vítimas, abrir os xornais afíns con primeiras planas sobre o boicot violento dos radicais galeguistas (terroristas! terroristas! es porque hablan gallego!) e tinxir co odio a todos os que amamos a nosa lingua, e non do que deberían falar: que a manifestación de Galicia Bilingüe foi un sonoro FRACASO. Son quen de dicir no futuro que teñen medo, que viven ameazados polo totalitarismo nacionalista... Caralludo.
O cuarto grupo, radical, uniformado e coas mans moi longas (e as porras, e as pelotas de goma...) cumprindo co seu deber. Ou sexa, co que lles mandan. Aproveitan as accións dos do terceiro punto (coas que contan, porque nunca nunca fallan) para mallar nos do 3º e nos do 2º e nalgún despistado que pase por aí. Baixo ningún concepto ós do 1º. É máis, se hai que inflar a cifra de manifestantes, faise.

Non quero misturar a loita pola normalización da nosa lingua coa política partidista. A meirande parte dos galegofalantes non son nacionalistas. Tan só son uns cidadáns que teñen uns dereitos e lle son negados. Culpa dos nacionalistas e culpa dos outros, que se borraron. Non esquezamos que o PP votou a favor do decreto contra o que agora se está manifestando. Gustaríanme máis iniciativas da sociedade civil.
E tampouco quero tinxila co odio. O odio non axuda. Non odio, e vós tampouco, ós que falan castelán. Conto cos dedos e a meirande parte dos meus amigos fálano, e qué. Odio as mentiras e a manipulación, iso si. Mais parece que só sabemos calar coma petos ou guindar croios. Mellor guindarlles verdades. Doen máis.

Representantes das fraccións 2 e 4 da manifa, departindo.

De videoclubes xenófobos

2009-02-08T18:42:00.009+01:00

_

O outro día fun con Anniña a facerme socio dun videoclube de Regensburg, pertencente a unha cadea espallada por toda Alemaña.
Pregunto polos prezos, os regulamentos de alugueiro dos DVDs, todo ben. Quero inscribirme. Pídenme un carné de identidade e, obviamente, amósolle o DNI español. Dime que non, que ten que ser un documento alemán, supoño que semellante o que tedes enriba (xerado aquí).
Mosqueado, amósolle o meu permiso de conducir, pensando tamén que o videoclubeiro tampouco ten por que coñecer documentos de identidade doutros países e noutros idiomas. É o permiso de conducir común para toda a UE, sen máis diferencias que no curruncho aparece un "E" para o estado español e un "D" para o alemán.
E para o noso abraio tampouco lle vale, argumentando que as reglas da empresa (ignoro se para esa filial ou para toda a cadea World of Video) esixen a presentación dun documento de identidade alemán. Algo que eu non teño nin terei, porque non teño a nacionalidade alemá, e algo que contravén a lei alemá e da Unión Europea. Só podes facerte socio se es alemán, vamos.
Nunca tal me pasara. Cos devanditos documentos do meu país puiden facer un contrato de traballo, alugar un piso, conducir un coche, empadroarme no concello, identificarme perante policías bávaros pesados e podería, dado o caso, facerme unha Visa ou pedir un crédito. Pero non podo gastar os meus cartos en alugar un DVD nese videoclube (bastante cutre, por certo) exclusivo para alemáns. Incrible. Racista e xenófobo. E sobre todo absurdo. Para empezar para o seu propio negocio, porque lle impide á chea de inmigrantes estranxeiros de Alemaña gastarse os cartos aí.
Hei saber onde podo denunciar este trato e cómo. Polo de agora, que lles dean. Acadarei as películas noutro garito.

Probo noutro videoclube, deliberadamente co mesmo procedemento. Tamén enrugan o fociño ó ver os meus estraños documentos de identidade, mais a única chata que lle vén é que non consta o meu enderezo. Así que me piden o documento de padrón na cidade (?) ou calquera outro onde conste onde vivo. Acepto. Coméntolle o caso do outro videoclube. Flipan. Miro arredor. É tres veces máis grande, máis molón, pelis interesantes, dependentes amables. Así que insisto: ós World of video, que lles dean.

Revista de Prensa e cero por cento

2009-02-08T18:32:00.003+01:00

Podedes ler un articuliño sobre Baviera, Regensburg, emigrantes, literatura e amor (?) na edición de hoxe de Carballo-Bergantiños da Voz de Galicia e tamén nesta ligazón.

E diga o que diga o pé de foto eu NON son Hendrik Rover :)

Fóra deste tema, non vou esfarangullar o falaz discurso de Galicia Bilingüe de onte en Santiago. Pero trabúcanse cando din «No aceptamos porcentajes de empleo del gallego en la enseñanza», porque un 0% é unha porcentaxe que eles con gusto aceptarían. No ensino, na sociedade e sobre a faz na terra. En fin...

Zeitgeist

2009-02-04T00:57:00.008+01:00

Veño de paparme o famoso documental Zeitgeist (título alemán para unha obra americana) de Peter Joseph. Son dúas horas moi ben narradas na que se tocan moitos paos: a xenealoxía das relixións, os sucesos do 11-S e o que lle sucedeu no tempo e cómo actúa a Reserva Federal e o poder económico en xeral. Parecen temas diversos e dispersos, mais son enfiados nun todo.
É un documento duro e ferozmente subxetivo, o cal non é un defecto xa que non cae no maniqueísmo que tenta combatir. Se hai unha palabra que o resume é manipulación: cómo somos enganados e manipulados e qué podemos comezar a facer para solucionalo. Ben, nós non. Non nos menciona, e ese embiguismo sí que é un defecto: a súa diana son os cidadáns estadounidenses, esquecendo o demais.
E o resultado: verdades do barqueiro, teorías interesantes (sobre todo o da astroloxía e as relixións), bos apuntamentos e cousas collidas polos pelos ou directamente delirantes (a teoría do das Torres Xemelgas é excesiva, créomo todo da administración Bush pero o que se di aquí é moi serio - e non quero estragar nada por se o vedes) e a sensación de, como en tódolos documentais USA, de que tentan venderche algo.
En fin, que me pareceu moi interesante, máis como punto de partida para o debate ca coma verdade absoluta , o cal coido que é o seu propósito. Recoméndovolo.

Zeitgeist en Google Video, con subtítulos en español
Páxina web da peli. Como veredes, hai xa unha segunda parte (que non vin) e preparan a terceira.

Nota: A palabra Zeitgeist é un agasallo para o mundo do idioma alemán, e úsase decote en filosofía e historia. Significa "o espíritu (Geist) do tempo (Zeit)", ou sexa, o clima ou características que definen ós pertencentes a un periodo ou era. Por exemplo, dá nome tamén ó recomendable álbum de regreso dos Smashing Pumpkins, case coincidente no tempo co documental mais coido que sen relación ningunha entre ámbolos.

Democracia e contos chinos

2009-02-01T15:55:00.007+01:00

Cando era adolescente, e xa non tan adolescente, era fan acérrimo dos Guns N'Roses. Tíñano todo: actitude rockeira en plan "se non che gusta o que facemos, fódete", carisma a moreas, unha manchea de moi boas cancións (grandes músicos, grandes letras de Axl), e, se seguías a prensa musical, unha colección de escándalos que non permitían a ningún fan aburrirse. E. tíos, aí tocaba un elemento coma Slash! E supoño que eu non era o único. Revolucionárono todo co seminal e punkeiro Appetite for Destruction (1987) e convertíronse en reis do cotarro cos hiperelaborados, megalomaníacos e a ratos xeniais Use Your Illusion I e II (1991, coido).
Despois do disco de versións The Spaghetti Incident Axl e compañía embarcáronse en leas legais e caralladas, os membros orixinais da banda foron abandoando o barco un por un e o Mr. Rose foi quedando só na gravación do novo disco dos Gn'R, fichando á súa vez mercenarios que non lle levantasen a voz.

Os interfectos, no milenio pasado

Así que chega o disco máis esperado e caro da historia, 17 anos (!!) pasaron dende a última gravación dos Guns. Dezasete anos son moitos anos, os fans adolescentes xa non son adolescentes e non comungan con rodas de muíño. E na carauta do CD hai dúas mentiras: non hai democracia en China e este non é un disco de Guns N'Roses, é un disco de Axl Rose cunha banda circunstancial de acompañamento (o mellor e máis friqui, tamén xa fuxido, o Buckethead, o guitarrista cun cubo de polo frito por chapeu)
Chinese Democracy é un disco retorto, delirante, hiperproducido ata a esaxeración (hai cancións con seis guitarras), con pouco rock duro e cunha sensación de retraso, de querer facer un disco rachante e marcador de tendencias no 96 ou 97 e sacalo no 2009. No entanto, Axl pelexándose co aire que respira, os seus ex-compañeiros, retorcendo a producción ata o exceso... É un pastiche extraño, escoiteino varias veces e non sei se é un bo disco ou malo, xúroo. Hai cancións moi boas, hai momentos extraños, hai grandes cagadas. No positivo, a voz e enerxía de Axl, un torrente interpretativo. A min encántame a que segue, There was a time, podedes escoitarlle máis no seu maiespeis. Para gustos...

O que si sei é que non hai Guns sen o talento de Izzy Stradlin, Slash e Duff. Eles mantiñan o descomunal ego de Axl a raia. Claro que eles montaran outro proxecto, Velvet Revolver, uns petardos de coidado, amosando todo o contrario do que querían amosar: sen o maldito W.A.R. son moi pouquiña cousa.

O asunto é que buscabamos emocionarnos coma cos Illusions ou o Appetite, e descubrimos que eles non son quen de facelo. Por unha banda é culpa súa e por outra nosa. Desenganémonos, NADA poderá xa emocionarnos dunha forma tan inocente, non hai música ou película ou libro que nos conmova así. Xa pasamos dos trinta, estamos queimados de non sei qué e non temos posters de melenudos penddurados nas nosas paredes. Se cadra algún cadro do Ikea ou a enésima copia de Van Gogh. É o que hai. Non é derrotismo, non me cambio por aquel rapazolo infeliz e desnortado.
Así que Axl, machotiño, volve chamar ós teus ex-colegas ou non nomees ós teus extraños proxectos personais co nome da túa antiga banda. Arrodéate de máis músicos que che contradigan e menos avogados e lambecús. E, sobre todo, por riba de tódalas cousas, ASASINA Ó TEU PERRUQUEIRO!!

Pausa Café en Move

2009-01-28T21:28:00.004+01:00

_

Volve actualizada a revista dixital cultural Move, con novas colaboracións, entre elas un novo relato meu chamado Pausa Café, ó que estades convidados a ler e opinar. Agardo que vos guste.

_

Mundo

2009-01-28T01:34:00.003+01:00

Espertou naquel curioso mundo. Unha muller da súa idade, nin guapa nin fea, estaba alí ó seu carón e soubo axiña que tería que afacerse ó enfastío da súa cara. Vale. Todos miran e acreditan no que di a televisión, logo xa falaremos dese invento. Vense guerras e exterminios, co único obxetivo de roubar, mais non aquí, todo está limpo, ainda que por veces a violencia estoupe e se nos debuxe o terror na cara. Mais non hoxe. Había policía, hospitais, nenos xogando nas randeeiras, mortos en Pompas e bebés chorando eslarafuzados en líquido amniótico.

Observou tamén co tempo que todos, se cadra el mesmo tamén, debían para subsistir acudir a un sitio a facer algo, apetézalles ou non, sexa para producir algo de proveito ou trapalladas. Para esta fin desprázanse en enormes caixas metálicas rodantes que fumegan e meten barullo. Logo toleaban para ir a eses outros sitios, do máis diverso por outra parte, para adquirir cousas e máis cousas que acumularían sen xeito ata tirar con ellas ó lixo.

A xente que atopou comía cousas envoltas en caixas ou plásticos, fumaban follas enroladas en papel, bebían alcohol nunha especie de rito de rebeldía perfectamente artellado polo sistema, pensaban nas tatuaxes que se farían se tivesen o valor, e miraban e eran mirados por outros homes e mulleres que non lles pertencían. Todo isto foino aprendendo ó voo, coma o trazado das rúas ou que cousa vai en cada caixón. Se cadra eran lembranzas regresadas ou músicas que lle atoraban a gorxa.

Todo isto foino comprendendo, mais ás veces se lle agarrotaban as mans e só quería ver, ulir, bañarse en sangue de todos e de todo, mais dominábase. Pensou nos días por vir. O domingo quedaran para un chuvasco.

Compostela

2009-01-28T01:09:00.010+01:00

En Compostela non sempre rematan os camiños, nin sequera chove sempre, nin sempre a pedra nos acubilla no seu colo. Ás veces as laxes do chan vólvense de cartón pedra e todo se volve pantasma. Ás veces sorpréndenos a súa indiferencia cara a nós, que viñamos dispostos a odiala e a amala. Mais seguirá sendo un sitio onde volvermos, ainda que a ela tanto lle teña.

Ti podes, Obama

2009-01-20T19:03:00.005+01:00

_
Benquerido Barack,

xa sei que andas ocupado co festorro do teu nomeamento como Presidente Mundial e Universal, e antes de nada: parabéns. Só quería desexarche un feliz reinado e que che vaia ben en todo o que te propuxeches e prometeches. Tamén pedirche que non te conformes en facelo mellor ca o teu precedesor no cargo, porque para superalo en maldade e incompetencia ainda ias ter que esforzarte. Concéntrate en facelo ben, "mellor" ca o de antes non abonda, pregúntalle a Zapatero (se non sabes quen é chamará un día destes, entrementres podes buscalo en Google).

Ó que iamos. Digo que se tes un ratiño entre outros asuntos, máis ou menos importantes, podes solucionar un detalle. E parafraseándote, Ti Podes. E non digo "Nós podemos", digo TI podes. Trátase de ser digno da confianza dos que te elexiron e que peches Guantánamo e tódolos centros de detención ilegal e tortura que teñen os Estados Unidos en todo o mundo. Chegarate unha misiva de Amnistía Internacional asinada por moita xente, (asina ti tamén!) que confía en ti malia non seren todos electores teus. Eu asino mais non me inclúo neste último grupo dos teus fans, sonche máis escéptico. Sei que me vas decepcionar, así é a vida, mais tamén agardo a que non sexa neste tema e remates con esta vergoña. Agora. Xa.

Tamén che deixo o enlace a un xoguiño que seguro que te relaxará moito. ¿Sabías que os fabricantes deses famosos zapatos voadores, os Código 271, se están a forrar? Mágoa de puntería.

Non esquezas o que che pido. Agora, desfruta da festa. Saúdame a Michelle.

Nota a posteriori: Que poder de persuasión o deste blog e dos seus lectores. Isto non leva nin 24 horas publicado e e xa leo esta nova. A ver se é un comezo de algo positivo.

_

A camiseta de Kanouté

2009-01-13T14:49:00.005+01:00

O pasado mércores o dianteiro do Sevilla Frederic Kanouté, orixinario de Malí e munsulmán, tivo o mal gusto de marcarlle un gol ó Deportivo (é un xogador fantástico, supoño que non o puido evitar) e o bo gusto de exhibir esta camiseta na celebración do mesmo, que levaba por debaixo da indumentaria oficial. Afeitos a celebracións babecas semellantes, agardábase un "Quérote Maruchi", "Compi recupérate axiña" ou "Vendo Seat 600 seminovo" ou algo polo xeito. Mais só unha palabra: Palestina, en varios idiomas, sobre fondo negro de loito.
O dianteiro foi sancionado con tarxeta amarela e posteriormente con 3000 euros (nimio para un futbolista de élite, mais a máxima punición que dita o regulamento), porque se lles prohibe ós xogadores amosar lemas relixiosos ou políticos. Mais non hai lema ningún, nin incitación ó odio. Tan só o nome dun país, dun non-país, dun pobo. Dunha vítima.
Se cadra si. Se cadra dicir o nome dun pobo que está a ser exterminado si que é un acto político, se cadra dicir o seu nome significa algo, se cadra esa concisión é máis agresiva e solidaria que calquera discurso hipócrita. Porque Palestina non pode ser borrada do mapa, da historia, e nós calar. Porque Palestina non é unha palabra valeira.
Porque digo Palestina. Porque hai que dicir Palestina ata que se nos seque a boca. Porque Palestina.

_

Deica a volta

2008-12-20T23:31:00.004+01:00

A partir de mañá, estarei entre vós... nas vosas rúas, nos vosos bares, nas vosas bibliotecas. Andarei pola Gallaecia ata despóis de Reis, e se cadra nos cruzamos (eh, Mario?)
Cando volva ás Bavieras, xa no 2009, procurarei levantar este blog ou renunciar a el. Outro tanto podo dicir da miña estancada obra. Revivilos ou matalos, mais estes estertores son indignos...

O que quería dicir: a frecuencia de postaxes verase nestas datas moi minguada ou suprimida.

Polo resto,
FELIZ NADAL A TODOS E BOA ENTRADA NO 2009.
Tamén ós que odian o Nadal. Sobre todo a eles.

Pasou en Passau

2008-12-17T22:09:00.006+01:00

Se me permitides a aliteración, en Passau nunca pasa nada. Ou case. Eu vivín alí e a miña Anniña ainda está aló, e dou fe. É unha pequena cidade de 50000 habitantes á beira do Inn e o Danubio fronteiriza con Austria, que vive da súa Universidade, o comercio e o turismo, non hai case industria e todo o que a arrodea é agro. Así que quitando o balbordo estudiantil (ainda que nada que ver con SDC - tamén dou fe) pouco pasa. E como hai moitas "forzas de seguridade" e abúrrense, chega con que un gato suba a unha árbore e logo non saiba baixar para que aparezan sete coches da Polizei, catro camións de bombeiros, tres ambulancias e o alcalde en persoa.
E dixen "case" porque cando algo pasa en Passau, pasa de verdade. Da primeira que souben foi a dun convicto que voltou a súa ex-vivenda e matou á velliña que vivía nela. Logo, hai un par de anos, un par de mozos asasinaron a puñaladas a outra rapaza no que aparentemente foi un ritual satánico. Por certo, que os xenios do crime non tiveron mellor idea que fuxir... a Mallorca! Onde case non hai cidadáns alemáns que os poidan recoñecer. Á fin prendéronos en Euskadi.
Pero o desta semana dá medo. Antecedentes: morreu un vello nazi en Passau e con motivo do enterro organizouse unha especie de homenaxe ó que acudiu escoura marrón de toda Alemaña. A Policía non perdeu detalle. Un xefe do NPD, o partido neonazi, cubriu o cadaleito cunha bandeira nazi, coa esvástica. Bingo. Esa bandeira está prohibida en Alemaña e o xefe de policía Alois Mannichl amosouse inflexíbel: mandou prender ó político (por chamarlle algo) e abriu con orde xudicial a tumba para quitar a bandeira. Por suposto, os energúmenos rapados bramaron contra esa ultraxe á tumba do vello soldado. Esqueceume dicir que despois do azto eses protoseres se adicaron a facer o marulo polas rúas da vella Batavia, agredindo a unha moza.
O luns petaron na porta de casa de Mannichl en Fürstenzell, no concello de Passau. Un mozo aldraxouno "Saúdos da resistencia alemá, porco policía esquerdista. Non profanaráis máis as tumbas dos nosos camaradas" e acto seguido acoitelou ó policía no abdome. O mozo, evidentemente tamén afín á causa neonazi, fuxiu nun coche conducido por un cómplice. Mannichl houbo de non contalo, mais acaba de saír do hospital, e os asasinos (frustrados) seguen en busca e captura. O policía xa avisa de que non vai deixar a súa loita contra a extrema dereita.
(Inciso. Por certo, non é este un ataque terrorista? Non é terrorismo? Ou só o é cando o asasino é basco ou munsulmán?)
Namentres andan prendendo sospeitosos, saltou (por fin!) a polémica sobre a ilegalización ou non do NPD, tal como foran denantes ilegalizados outros partidos de extrema dereita. Porque a consigna do asasino e as que publica tal partido na súa web son idénticas. A violencia de extrema dereita, a "escoura marrón" como lle chaman os cidadáns alemáns de ben, cobrouse este ano tres mortos e centros de agresións só en Alemaña, e está no aire a cuestión de que as autoridades non foron permisivas de máis con este fenómeno. A miña impresión personal é que non teñen unha grande presencia en Baviera, ainda que crecente, mais son un verdadeiro problema nas rexións máis deprimidas do Este de Alemaña.

Nova en español.

Advento Ratisboneiro

2008-12-16T23:24:00.007+01:00

Así se ve un soleado domingo de Advento en Ratisbona.
Este é o río Regen. Unha das casas da dereita é a miña.

Este é o fermoso barrio-illa de Stadtamhof.

Polos mercados de Nadal.

Hello Kitty Hardcore.

No Danubio.

E a Catedral, claro. Xa coñecedes un pouco onde vivo.

Deslocalizando

2008-12-03T19:40:00.003+01:00

(Imaxe da edición dixital do Stern)

Se vos conto a seguinte historia non é para que fagades boicot a Müller, xa que supoño que será difícil atopar produtos desta empresa nos andeis dos supermercados de Galicia. É tan só un exemplo de cómo se moven as grandes empresas, sexan de Alemaña, España ou Cochinchina, aproveitándose de políticos demagogos e aparvados, cando non corruptos.
Comecemos polo principio. Müller é unha das meirandes empresas lácteas xermanas, se non a máis importante. Os seus iogures e outros lácteos, para o meu gusto, están ben bos, mais non son baratos. A leiteira decidiu expandirse e abrir outra factoría, pero non na ricaBaviera natal de Herr Müller senón que como imaxinaredes preferiu un sitio onde a poboación sexa máis pobre e daquela a man de obra máis barata. E para iso Müller tampouco tivo que irse a Europa do Este: decidiu implantarse na Alemania do Este, a ex-RDA, onde pode acadar o antes descrito e con menos costos e sen perxudicar a súa imaxe ante os consumidores alemáns. Criticable ata aquí? Se cadra, pero isto ainda non rematou.
Así que Herr Müller abriu unha fábrica no Bundesland de Saxonia (Sachsen) con 158 empregados. E por promover o emprego e tal o Touriño da Xunta de Saxonia e a UE déronlle unha subvención de 70 millonciños de euros. A min eses cartiños tapábanme un furado. Criticable, ata aquí? Como xa suporedes, a historia ainda non rematou.
Porque o Müller decidiu que facía iogures e leite de máis e fixo as súas contas. Con anterioridade mercara outra fábrica na Baixa Saxonia (outro Bundesland tamén ex-RDA e tamén pobre), que levaba funcionando 75 anos. Coa súa nova fábrica montada decidiu pechar a vella e mandar a 175 traballadores á puta Strasse. Se facedes contas, o leiteiro creou 158 empregos e desfixo 175, xa que logo destruíu 17 e cobrou catro millóns de euros das arcas públicas por cada un deles. Un negocio redondo!
Engádaselle que as vaquiñas comen penso tranxénico (Müller querellouse contra Greenpeace porque estes calificaron coma "Gen-Food" os seus produtos e perdeu), que lle insufla cartos ós neonazis do NPD... Se cadra deberiamos coller outros iogures do andel!
E iso pasa cos lácteos alemáns, coas textís galegas, coas eléctricas ex-galegas, coas petroleiras españolas e coas produtores de teléfonos móbiles molóns de Finlandia. O emprego irase a Polonia ou Bulgaria. Cando isto deixe de ser rendible moverán as súas factorías sucesivamente a China, Indonesia ou Filipinas ou onde lles cadre.
Estades en crise? Herr Müller non.

As uvas de Marcos

2008-11-29T17:59:00.005+01:00

Recupero esta foto tirada por Xulio de Rabal do 2006 de cando coñecín personalmente, por fin, a Marcos Valcárcel co gallo da V Edición do Premio Microrrelato Carlos Casares. De esquerda a dereita, lucen Don Marcos Valcárcel, Xesús Manuel Marcos, este que aquí asina e Marcos Candeira. E vén sempre a conto porque Valcárcel é das persoas das que un pode fachendearse de ter coñecido, ainda que no meu caso fose, mágoa, un encontro fugaz. Ogallá poidamos repetilo.
Hoxe Marcos recibe unha merecida homenaxe en Ourense, a súa benamada Auria. Podo dicir que é un grande pulsador da cultura galega, historiador, docente, articulista e perpetrador do blog-foro As Uvas na Solaina e que é ademáis ben riquiño, mais iso a meirande parte de vós xa o sabedes. Só quero mandarlle unha aperta dende aquí e lembrarlle que tódolos os que o van arrodear hoxe son xente que o admira, respeta e lle quere ben, mais que non están todos: non caberían no garito.
Que nunca nos falten as uvas. Unha aperta, Marcos.

Burocracia

2008-11-28T00:09:00.007+01:00

Onte rematou a miña historia persoal máis bizarra, pesada, cara e absurda coa burocracia: acadei o recoñecemento académico para exercer a miña profesión co meu título de FP2 (técnico de laboratorio clínico) en Alemaña. Pensara en tempos que sería unha cousa máis ou menos automática, por iso de que estamos en Europa e eu tiña experiencia en España. Trabucárame.
Primeiro toupei coa autoridade local competente en Passau, o Goberno da Baixa Baviera, e a súa inmensa lacazanería. Non fixeron nada en tres meses, e tan axiña como me mudei a Regensburg pasáronlle o marrón ó Goberno de Oberpfalz. Tiven que empezar de novo e aí comezou o Gólgota.
Malia estar xa traballando de técnico en Alemaña (o recoñecemento non é imprescindible para laboratorios non clínicos, mais axuda para conseguir traballo) e ter prácticas e experiencia laboral galegoasturxermánica, tiven que amosar mil documentos: Traducións xuradas ó alemán de tódolos meus diplomas, certificados académicos e laborais (botádelle entre 40 e 60€ cada páxina en tradución xurada), máis certificados da miña empresa actual, certificado médico (5 €), unha especie de certificado de penais (12€), e entre cada entrega pasaba uns mesiños de espera tralos cales recibía outra carta na que me pedían máis absurdidades burocráticas ou rectificacións do xa entregado, a instancias de non sei cal organismo de peritaxe en Bonn. Chegaron pedirme unha certificación da miña actual empresa na que atestiguase que eu falaba dabondo ben o alemán para o meu emprego. En caso contrario xa tería sido despedido, ou non tería acadado o traballo! Logo pedíronme un documento no que constase que o meu título seguía a lei europea nonseicantos procedente de España. ¿De España onde, inquirín eu, de cal autoridade? Tiven que averigualo eu mesmo removendo Roma con Santiago, nos máis diversos departamentos de Sanidade, Ensino, Traballo e Estranxería da Xunta e do Goberno Central, ata que me atenderon (moi amablemente e de balde, todo hai que dicilo) no Ministerio de Ensino.
Para non aburrir máis, resumirei dicindo que a cousa se converteu nun pulso entre as autoridades (incompetentes, preguiceiras, estultas) bávaras e o obstinado testalán que isto escribe, para acadar un papelallo que non me facía moita falta pero no que canto máis tempo e cartos invertía menos me apetecía abandoar. Cheguei mesmo a considerar contratar un avogado.
Onte, por fin, chegoume ó papeliño. Rendéronse, ou aborreceron do tema, e concedéronme a acreditación, previa condición de pagar unha taxa de 80€ polas súas molestias, manda carallo. Pagarei, claro. Dous anos para un papeliño, que xa non sei se arquivar ou porlle un marco e penduralo da parede.
Isto para que non vos queixedes de que isto só pasa neste país. En tódolos lados cocen fabas. Mais non vou aforrar tampouco os lapotes para os sucesivos gobernos españois dos últimos quince anos: a raigame do meu problema é que a titulación de Técnico de Laboratorio é de dous anos en España e TRES en calquera país de Europa, de aí o déficit e as mil voltas para equiparalo a nivel europeo. Fixéronse mil reformas educativas e mil protestas dos meus colegas da Sanidade, e non se acadou nada, só cambios de denominación para despistar ó personal (que se Técnico Especialista ou Superior...). Será porque o cambio suporía un aumento da escala salarial dos TL na Sanidade Pública... cada vez menos pública e menos sanidade.

(Viñetas de Quino e Forges. Nesta última, obsérvese o aviso da esquina inferior dereita)

Xa neva en Baviera

2008-11-24T01:13:00.002+01:00

_

Esta fin de semana caeu a primeira nevarada, o sábado amenceu todo branco. Os automobilistas andan a rañar os seus parabrisas polas mañás, as máquinas quitaneves espreguízanse, montouse unha boa nas autopistas e os nenos o pasan pirata a batallas de bólas.
Sempre tiven morriña de neve, ou máis que morriña reminiscencia infantil, porque antes de chegar a Alemaña víraa coma catro ou cinco veces en case tres décadas de vida, e non a auténtica, se acaso farrapadas efímeras. É o que ten vivir na costa. Porque nos camiños de fin de semana familiar a brancura do Monte Branco que se albiscaba dende Neaño, no fermoso esteiro do Anllóns, non era neve, era un corazón de area ferido no verde.
Así que a neve había que inventala, que soñala. Sobre todo en Nadal, con todos eses filmes na pantalla de nenos facendo bonecos de neve na rúa. No belén, a neve de boliñas de polespán de rigor, como se en Palestina nevase moito. Neve da foto pendurada na casa dos meus avós paternos, na Torre (Laxe), uns cumios nevados da Suíza que algún emigrante da nosa familia trouxo de souvenir e agora era decolorado pola humidade. Como a das montañas das caixas de bombóns que traía a miña tía do mesmo país, que bos que estaban (e están). Se cadra morriñaba a neve helvética, mais sería cousa rara porque deixei cando tiña só un ano o país no que me naceron.
Así que decote con vento nordeste e chuvia mais nunca neve, no Nadal fuxiamos a Laxe e repartiamonos entre a casa dos meus avós maternos, na capital do concello, e na dos paternos, na Torre. Cando a miña avoa de Laxe nos deixou, en datas precisamente moi achegadas ó Nadal, as festas foron consagradas á Torre. E agora que a miña avoíña da Torre tamén abandonou este planeta de parvos, tocaranos pasalo na Coruña, a primeira vez que eu lembre. Agora o emigrante na neve son eu, meus pais quéirano ou non xa son avós e haberá un cativiño a bourar para que non pensemos moito nos ausentes. Diso vai a vida. Vir, sobrevivir, marchar.
E namentres aprendo cousas sobre a neve, como que non cae verticalmente en folerpas gordas, coma nos debuxos dos libros para cativos, senón que son cousiñas miúdas e xélidas que voan caóticamente e se coan por tódalas partes, apousan e permanecen a enchoupalo todo. Ou o temible concepto bávaro de “Hoxe hai frío de máis para que neve”. É un pouco cedo para a primeira nevarada, así que os labregos bávaros tampouco se van trabucar esta vez e o inverno, ó contrario que os dous primeiros que vivín aquí, será duro e frío. Eu, mentres, conto os días co billete de avión xa no peto.

(Imaxe chorizada de aquí, a web do xornal Süddeutsche Zeitung)

_

A avespa

2008-11-19T02:22:00.004+01:00

Unha mañá de lecer deste verán andaba a arrombar as cousas do almorzo cando, ó ir pechar o bote do mel, advertín algo aboiando no mesto confite. Unha avespa larpeira, entrara pola fiestra e a parva precipitarase dentro do bote aberto. Con tino, retirei o artrópodo intruso do bote coa punta do coitelo de untar e pouseino na mesa, inmóbil, namentres continuaba a arrombar comida e louza.

Intres despois decateime, para o meu abraio, que o insecto que eu dara por afogado, completamente eslarafuzado como estaba en pegañento mel, comezou moverse. Moi amodo, case reptando, foi espernexando ata acadar o bordo da mesa deixando un rastro de doce ámbar, non intervín cando caeu ó chan, tampouco podería axudala, se quixese. Aló embaixo continuou a súa obstinada loita, cada vez con máis soltura, agora sacudía as súas ás namentres retorcía o lombo. Nin que dicir que eu seguín todo o proceso fascinado, e malia procurar non perder detalle, nun determinado intre a avespa xa non estaba alí.

Por Halle, otra vez

2008-11-16T21:08:00.003+01:00

_
Andei por Halle hai unhas semanas, e deixáronme solto coa miña cámara nova e a miña incompetencia con ela.

Frohe Zukunft é un barrio disque triste (eu non o vin) composto de desoladores Plattenbaus, as edificacións típicas da época da RDA comunista. O irónico é que significa "Alegre futuro".

Esta é en Merseburg, pequena pero histórica cidade no corazón da Alemaña.

Ollando á liberdade.

Afogado pola publicidade.

Entre Merseburg e Halle.

Xurxo despídese

2008-11-13T13:20:00.003+01:00

Agora que me quedan uns mesiños de mandato (e boa vida) quero dicirvos, así, en xeral, que vos pasastes comigo. Que se son un brután, un aparvado, un dictador fascistoide (como se iso fose malo), un tolo e un idiota. Vale que non teña moitos estudos, quen quere facelos cando papá é rico e poderoso. Vale que me guste iniciar guerras para probar os novos xoguetes que mercamos e que fan pum, ainda que logo non saiba como rematalas. Vale que a economía vaia mal (mentira, a miña e as dos meus amigos vai de carallo, e se vós mirades só para o voso peto, eu tamén). Vale que amañase unhas eleccións, que mentise un pouco (un non pode mentir cando non sabe do que fala), que as armas de destrución masiva non aparezan, que aproveitásemos para recurtar eses molestos dereitos que tedes en prol da seguridade e de que porén os USA e o mundo sexan un lugar moito máis fodido e inseguro que antes. Vale. Pero é que vós non só criticades senón que tamén rides de min, sobre todo na maldita Rede, ese invento de Satanás e catro xudeus.
Mirade, meus, eu só son un mandado e fago o que me din. Non me pagan por pensar. Non sei por qué me pagan, supoño que por dar a cara, mais páganme ben de carallo. Iso si, responsabilididade non teño ningunha. Preguntádelle ós que mandan. Os que mandan de verdade. Preguntádevos por qué na crise do 29 os axentes bursátiles e banqueiros se pegaban un tiro, na ruína, e os de hoxe triplican os seus beneficios, coa que está caendo.
Pero o que é a min, non me preguntedes nada. Non quero saber nada nin quixen nunca sabelo. Agardo que vos portedes mellor co novo empregado.
Eu parto para as Bahamas. Sempre quixen coñecer África.
Deica. Voso,

Xurxo W. Arbusto

Conectado

2008-11-13T00:48:00.003+01:00

Tras unha afanosa mudanza, deixar o que non teño onda os suecos, pintar e limpar, amoblar e montar, aparafusar e pendurar, cravar e pelexarme co porteiro e caseiros antigos e actuais, dunha viaxiña intermedia á DDR, de tragar a ratos poesía e narrativa atrasada, de mirar e remirar, de comezar a pasar frío sobre a bici, hoxe o técnico veu e enchufoume o teléfono e o internet. Á fin.

Eu non morrín e o blog tampouco. Ou se cadra si, tampouco volo xuro. En todo caso, resucitamos. Mala herba...

Minotauromaquia

2008-10-29T15:55:00.002+01:00

Xa, xa sei que ando desconectado... ando coa mudanza e na nova cuncha ainda non teño internet (nin cama propiamente dita, nin sofá, nin estanterías, nin fichas para a lavadora, e xa queimei as reservas no Ikea) e van tardar bastante en chuzalo. Ata daquela este bló vai andar baixo mínimos, mais tentarei poñer algo ás agachadas no curro. Como agora.
Onte fun ver unha présa de curtametraxes de todo o estado español baixo o título común de "Tapas Mixtas". Da Galiza incluiuse esta preciosa e picassiana curta de animación, Minotauromaquia. Agardo que vos guste.

Meme da fin do mundo

2008-10-09T00:42:00.007+02:00

_

Pásame o pai de Leo o meme da fin do mundo, por se os hadróns se poñen parviños ou se o ghicho ese de Corea ou o Bush apertan o botón vermello. Non me quedou claro se este é o meme do derradeiro día da miña vida ou do mundo mundial, así que o contestarei deste último xeito, porque a idea de irme eu só non me atrae: vides comigo.

Que canción che gustaría escoitar? Pois por exemplo

ou ben esta xoia dos Enemigos, seguindo coa temática

Claro que pouco tempo vou invertir en escoitar música, seica deixaría varia música aleatoria de fondo.

Que libro lerías? Mais ben me autoflaxelaría por tódolos libros que houben de ler e non lin na miña vida, por falta de oportunidade ou desidia. Logo, como tampouco é plan de empezar Guerra e Paz, lería relatos breves, de Borges ou o marabilloso "El perseguidor" de Cortázar.
Con quen che gustaría falar? Difícil. Co meu afilladiño, os meus pais, a miña irmá, algúns amigos... Logo buscaría a quen amo para deitarnos xuntiños, ben arrimados, sen palabras.
Que che gustaría comer? Pouco orixinal, neste caso: un polbiño, ameixas, unha boa fondue... mais dáme que non ía ter moita fame.
Que faría e que me quedaría pendente por facer? Xa o dixen: tentar pasar ese día cos que quero. Pendente por facer: sempre moitas cousas, máis canto máis vives. Agardo que antes de precipitarnos nese furado negro mirar atrás e ver os meus momentos e erros, ese conxunto de erros que chamamos vida, e pensar, bo, tampouco estivo mal. Brindemos.

Como xa expliquei, múdome a unha bonita vivenda sen mobles, sen cama, con moito por facer e, sobre todo, sen internet. Non se extrañen se nas vindeiras semanas posteo pouco. Deica.
_

A crise, explicada

2008-10-09T00:30:00.004+02:00

Con detalle, quero dicir. Porque é a primeira crise económica que se lembra que se "vía vir" dende hai anos, polos analistas políticos e pola veciña do terceiro, con iso de que "isto vai rebentar un día"... e rebentou.
Por unha banda, con humor

The Last Laugh - George Parr - Subprime - subtitulos
Hochgeladen von erioluk

E pola outra, ó detalle para parviños en economía coma min, polo profesor xubilado Leopoldo Abadía, que entre outras cousas nos aclara o que é un ninja. Ninjas somos (ou podemos selo) todos: No income, no assets, no job. Aquí a ligazón.

2'38

2008-10-02T22:39:00.005+02:00

_

Decidín hai tempo deixar de vivir coma un estudante serodio e ir vivir só. O malo, que buscar vivenda en Regensburg é unha epopeia mítica, unha proeza derreante que as máis de veces ten como único premio catro paredes mal postas e un burato insondable na conta bancaria. Semanas chamando por teléfono, aturando axentes inmobiliarios incompetentes, malintencionados ou directamente imbéciles xa que non hai case vivendas libres desta xentalla. Levan unha provisión de 2'38 meses de alugueiro, facede contas, e unha fianza de tres meses de alugueiro. O segundo o recuperas ó final, da provisión esquécete. Engadídelle o primeiro mes de alugueiro. Ou sexa, que despois de asinar o contrato e pagar (2'38+3+1) x Meses de golpe e ostiazo, tes sorte se podes mercar unha colchoneta inchable para poder durmir. Porque os pisos adoitan estar valeiros.
A burbulla inmobiliaria rebentou, mais non no tocante ós alugueiros dunha cidade pequena onde vagan tres millóns de estudantes (calculo eu, a ollo) que comezan as aulas a semana que vén e non teñen onde caer mortos, o que rebenta é o que busca piso. Estrés, estrés. A competencia é feroz.
Ó final, co 2'38 de penitencia mediante, atopei unha vivenda perfecta para min, á beira do río Regen, o afluente do Danubio que dá nome á cidade. Tan grande foi a mágoa como agora o é o alivio. No medio, varias decepcións, sobre todo cando perdín, por parvo, un fermoso apartamento na Cidade Vella a bo prezo. Como anécdota, estaba nun edificio no que vivira nada máis e nada menos que o grande Goethe. Non sei se estivo unha grande tempada alí e xestou o Fausto nesas mesmas paredes ou se parou un par de días a botar unha brisca cuns amiguetes. Dixen que o pensaría e dous días despois chamei... e xa o collera outro. Estívome ben.
Agora tanto ten, porque estou todo contento coa miña nova casiña (e van... agardo que esta dure e que sexa para ben). E agora vén outro estrés: mais non todo o estrés é malo, haino que nace da ilusión. Finiquitar o actual contrato, asinar o novo, a mudanza, buscar un que alugue o meu actual cuarto, mercar mobiliario e conachadas para a casa, enchufar o internet, etc. Xa contaremos.
_

Eleccións en Baviera

2008-09-28T20:20:00.004+02:00

.
Hoxe houbo eleccións ó Parlamento de Baviera, e apetéceme falar un pouco dos partidos que se presentaron.

CSU: Os grandes dominadores de Baviera. Concurren normalmente ás xerais co CDU, os demócrata-cristiáns de Angela Merkel (que conservadores e todo, xa podían aprender os pepeiros un pouco deles en canto a saber estar político e valores democráticos, mais ese non é o tema) , mais son partidos independentes. A CSU salienta por unha política ó bávaro: fortalecemento da identidade de Baviera en fronte dos outros Bundesländer, en plan populista mais fuxindo do nacionalismo. Sitúanse á dereita do CSU. Salienta o Edmund Stoiber, que gobernou Baviera catorce anos con man de ferro e maioría absoluta, ata que decidiu presentarse nas eleccións a canceler en Berlín, fracasando fronte a Schröder: como Fraga e Galicia, mais ó revés. Desta volta presentouse Günther Beckstein, que levou hoxe á CSU (tendo en conta estes antecedentes) a un grande fracaso, perdendo a maioría absoluta (43 % dos votos) . Gobernarán, mais terán que tragarse a súa soberbia e pactar. Non son invencibles.
SPD: Os socialistas (ben, tal coma ó PSOE, había que chamarlle Socialdemócratas ou algo máis light) terían sacado tallada se este baixón conservador non os pillase a eles nunha monumental crise a nivel nacional. En Baviera, estado conservador en tódolos sentidos, nunca tiveron moito que rascar. E os seus resultados nesta cita ainda son máis baixos.
FDP, os Liberais: Os beneficiados deste baixón da CSU son os partidos máis pequenos, e o FDP son os grandes trunfadores. De non ter representación sacaron 15 escanos, dise axiña. Os liberais fan unha política que promulga o liberalismo, máis ó Adam Smith que ó Voltaire. Menos leis, menos intervención do Estado, menos impostos, e, claro está, menos gasto social. Poden entrar no goberno. A min paréceme ben que os ricos formen partidos para defender os seus intereses (e sobre todo os pequenoburgueses medoñentos), mais sendo un currante votar a estes é de gil...
Os Verdes: Tamén suben. É sempre un partido representativo en Alemaña, non unha anécdota. Non van gobernar, mais sempre hai que contar con eles para as coalicións.
FW, os Freie Wähler ou Votantes Libres: A estes non os teño moi ubicados. Os outros trunfadres. Coido que reunen varios candidatos independentes. Haberá que informarse, porque rañaron 21 deputados.
Linke: A Esquerda Unida xermana, xurdida das cinzas do Partido Comunista da RDA. Mais a diferencia de Llamazares, van en aumento e non en decrecemento. Moi fortes no Este de Alemaña, vanse asentando no Oeste (ex-RFA), mais véxollo cru na tradicional Baviera. Quedaron as portas de ter representación.
A Extrema Dereita: Sempre autocensurándose, porque como se lles ocurra facer mitins ó nazi, o Estado péchalles o chiringuito en minutos. Por mor deste control legal xa levan ilegalizados uns cantos partidos deste corte e non pasa como en Austria, por exemplo. Mais o NPD, os herdeiros do partido Nazi, suben e moito nos deprimidos estados da ex-RDA e os Republikaner tamén promulgan fortemente a xenofobia. Por sorte, son testimoniais en Baviera (0,7 e 0,8% dos votos de Regensburg, por exemplo). Olliño con eles.
Os partidos coñeiros: o Partido Ecolóxico Democrático, o Partido dos Xubilados, o Partido Bávaro (medio nacionalistas, coido)... O importante é participar.

O dito: O CSU non varreu nas eleccións, o Bayern de Munich volveu palmar... a apocalipse chega.
Deprimentes, por outra banda, os resultados de Austria, onde os fachas bateron récords. O bo é que entre eles lévanse fatal. O malo é que están moi perto. Deberían cumplir o seu programa e botar a tódolos inmigrantes do país: a ver quen traballa por tres pesos, a ver que pasa coa economía e a ver se era que os estranxeiros tiñan a culpa de todo, ata do mal tempo.

_

Premios en destrución

2008-09-25T19:07:00.007+02:00

Anda revolta a blogosfera co do Premio González Garcés de poesía. Se este é o único blog que les (que mandaría c...) ou vives nunha burbulla, se cadra non te enteraches de que Eduardo Estévez gañouno e logo, trala reclamación do segundo clasificado e accésit, foi desposuído do galardón. A razón: Estévez abrira un blog, En Construción, onde facía público o proceso creativo da obra e onde os lectores podían interactuar, opinar e dar ideas. Logo dunha fase de corrección foi presentado a este concurso. E agora é impugnado por contradicir as bases do premio, no tocante a que a obra debe ser inédita e anónima. Vaiamos por partes.
Os bosquexos, ensaios e preliminares non son unha obra. Un blog non é unha edición dixital, segundo editores como Brétemas, que disto algo saberán, digo eu. E o de anónimo, para min, é o asunto máis espiñento. Estévez cumpriu co regulamento de mandar a obra baixo seudónimo e plica. Claro, pero se alguén do xuri leu dese blog, vai recoñecer que é un texto de Estévez. Vale. Pero tamén se o oiu nun recital, por exemplo. Debe ser a obra tamén secreta? En formato pdf sería unha publicación? E nunha revista? Non podo presentar os relatiños que van saindo neste blog, algúns incompletos, a ningún certame?
Seguimos con premios, e saltamos ó Avelina Valladares, tamén de poesía, e ó seu gañador do 2006, Arsenio Iglesias. Malia que a organización non ten compromiso de editar as obras fíxoo con todas, ata este ano... agás co coitado Iglesias, ó que só lle deron vaguidades, desprantes e excusas. O peor de todo é que sacaron o volume en papel correspondente ó gañador do 2007, o fermoso Nove de María Lado, saltándose a Arsenio. Mesmo non figura na lista de premiados. Explicábao mellor ca min o Mario hai uns días.
Remato co de Rubén Ruibal. Gañou con Limpeza de sangue o Álvaro Cunqueiro de Textos Teatrais, onde as bases din que a obra sería publicada, e o que é máis importante na dramaturxia, que o IGAEM "conservará durante dous anos os dereitos de representación deste texto, co obxectivo de apoiar a súa posta en escena". Nin que dicir ten que a obra non foi representada, e remontámonos xa ó 2005. Debéuselles caer a cara de vergoña cando o texto de Rubén acadou despois o Premio Nacional de Literatura Dramática.
Os escritores non participamos en certames para satisfacer a nosa vaidade ou o noso afán competitivo (ben, algúns un pouco, perdóanos Señor). Para moitos, xa non digamos os que escribimos en galego, e xa non digamos os de poesía, é a única forma de gañar algo de cartos con isto de escribir, ocupación que conleva moito tempo gastado, esforzo, desesperacións e cartóns de tabaco. E non só son cartos: é promoción, publicidade, un eco, sair do burato. Así que para os afectados, os que se curraron unha obra merecedora dun premio, é un asunto importante. Menos mal que nos modestos concursos que gañei non me fixeron trapalladas semellantes e sempre din con xente boa. Sorte.
Enriba de todo isto, vexo moito politicallo e concellaliño que lle interesa facer foto "de cultura", sen gañas de comprometerse a máis, de facer unha verdadeira política cultural. E no medio, xurados nos que recae toda a responsabilidade de interpretación das inconcretas e anticuadas bases e que fan o que poden. Mais no caso de Eduardo Estévez, erraron. Faltoulles sentido común e sobráronlles regulamentacións e leguleios. E a carón, personaxiños ós que lle interesa xudicializar a cultura e a arte.
Cultura era o proxecto de Eduardo, o risco, a busca de novas linguaxes e unha nova relación autor-lector. Así llo pagan. Congratúlame ler no seu blog que non vai capitular na busca doutras formas de expresión poética, ainda que pasa de seguir pleiteando. E que a obra, malia algúns, sairá en papel. Sorte.

NOTA: Xa se decatarían que non escribín o nome do segundo clasificado en primeira instancia que logo quedaría coma primeiro clasificado en segunda e xudicial instancia. Non foi esquecemento. Sinxelamente, omitín o menos relevante.

Coherencia

2008-09-22T23:49:00.004+02:00

_
Un amigo meu, P., estudia dereito aquí na Universidade. Ademáis, traballa algunhas horas por semana nun departamento da súa Facultade. Xa botou aí dous semestres, gaña uns cartiños, experiencia, etcétera. O xefe, ou sexa, o catedrático, un señor conservador, moderado nos seus razoamentos, estudioso, extremadamente traballador, atento cos seus alumnos e cos seus traballadores, uns contratados a cargo da Universidade e outros estudantes coma o propio P. Todo normal, ata aí.
E foi que o catedrático publicou un libro. Do seu, leis, teoría do dereito, non sei. Saliento que non ten contido político, é un texto especializado que ben podería ser estudado nas aulas. O problema é a editorial.
A editora está vencellada á extrema dereita. Publica autores negacionistas do Holocausto, volumes como "O problema de Polonia", "Verdadeira Historia de Alemaña", "Hitler: Achega histórica", "Os xudeus" e morrallas filonazis semellantes que se poden atopar na Librería Europa de Barcelona. Con tino, claro, porque neste país a apoloxía do fascismo está moi perseguida. Mais non enganan a ninguén con máis de dúas neuronas.
A pregunta cando se espallou o rumor, foi, claro, por qué o catedrático publicaba con xentalla semellante, cargándose varios códigos deontolóxicos e expóndose mesmo ó desprestixio académico. Os estudantes ó seu cargo pedíronlle unha explicación lóxica, mais non a atoparon. O tipo dixo que era a única editora que lle ofertaba publicar o seu manuscrito sen censuras nin cortes, e que non ía someter o tema a debate.
O meu amigo e os seus compañeiros dimitiron. Os traballadores contratados, nunha posición máis difícil, quedaron, non serei eu quen os censure: mesmo hai estranxeiros entre eles, ós que lle foderá moito o tema. O máis repulsivo é que entraron novos estudantes a traballar na cátedra, mozos ós que malia estar informados da polémica non viron nesta ningún obstáculo. Vai ti saber se mesmo o aplauden.
Dá igual de que trate o libro. Porase á venda e xerará cartos. E parte deses cartos financiarán nazis. Así de claro. Traballar para ese home é axudar indirectamente a eses descerebrados. Non é unha cuestión política, nin privada, nin laboral. Nin editorial, dígoo eu, que son dos que pelexan para ver publicados os seus escritos. É moral.
Están aí. E hai que paralos. Con coherencia.
Estou orgulloso de P.
_

Lemmy, a moral e os idiotas

2008-09-16T23:43:00.007+02:00

_
Lemmy Kilmister, 62 castañas, é unha lenda do rock duro. Alma de Motörhead, no fío entre o Heavy Metal e o Punk, perante eles fincan os seus xeonllos xente como Metallica. Lemmy é tamén un tío lúcido e íntegro, que nunca se vendiu e que fachendea de que vive nun apartamentiño de dúas habitacións no canto dunha mansión.
Todo vén a conto porque saíu unha desas entrevistas temáticas que tanto están de moda no serio xornal muniqués Süddeutsche Zeitung. O tema era "A Moral" e non se lles ocorreu mellor cousa que entrevistar ó devandito. O resultado, entre grolos e grolos de whisky, é moi simpático.

SZ: Dave Grohl, dos Foo Fighters, dixo que vostede era dos poucos do negocio da música que seguía a ser decente
LK: Non, el dixo "que non se volvera un capullo".

SZ: Cal é a esencia da súa moral?
LK: Ouh tío... eu só podo recomendar o que eu fago
SZ: Que cousa?
LK: Arrédadevos dos idiotas!! (...) Oito de cada dez persoas sono.
SZ: Oito?
LK: Nun bo día. Se non, nove.

SZ: Un exemplo dun capullo?
LK: O máis célebre é Bush, por suposto. (...) En canto a moral, Bush e Blair poden lamberme o cu! Eu son sucio: bebo, drógome, fodo con putas. Amo as putas, e elas ámanme a min.

LK: Obama é un cabrón listo, non si? Preocúpome por el. (...)

LK: O peor é na industria da música. Motörhead existe dende hai 32 anos. Dende aquela sempre hai lambecús que me explican como vender máis discos. (...) Mais iso non é o importante.
SZ: Que é o importante?
LK: Que estamos sobre o escenario. Eu dígolle ós lambecús: "Escoita! Estou cada noite de pé nun muro de ruido. Eu sei o que necesita a xente. Ti non. Estou na base. Ti non. Eu son un Rock'n'roller. Ti es un capullo".

LK: Atopaches algunha muller idiota?
SZ: Non.
LK: As mulleres son perigosas, pero non idiotas. Os homes son os idiotas, eles son o problema.

LK: O Heavy Metal atrae tamén moitos idiotas. Están equitativamente repartidos. Se cadra hai uns poucos máis con Bon Jovi. E con U2. (...) Bono canta como se alguén o estivese a cortar no cerebro co borde afiado dunha folla de papel. (acto seguido, louvaría a Phil Collins, Abba e J. S. Bach)

SZ: É o Rock'n'Roll unha arte?
LK: Non! Non!
SZ: Que é, logo?
LK: Un sentimento. Aquí abaixo. Nos collóns. (...) A arte é só un mercado, como a bolsa.

SZ: É Motörhead malvado?
LK: O mundo é malvado. Motörhead só che coucea no cú. Motörhead é unha banda de R'n'Roll. Por que ía ser Motörhead malvado? E a Igrexa?
SZ: Cal?
LK: Todas.

SZ: E ata cando seguirá?
LK: O que?
SZ: Motörhead.
LK: Ata a fin. Ata a explosión.
SZ: Medo á explosión?
LK: Ningún. Hai que aturar no mundo. Pasalo ben. Ser amable coas mulleres. Mandar á merda ós idiotas. Ou non? Vai diso. E logo: puuuum! Adeus. Esa é a miña moral. Temos falado sobre a moral?
SZ: Si. E sobre os idiotas.

Tedes aquí a entrevista completa en alemán .

O ceo ardía

2008-09-16T20:52:00.005+02:00

Cando estivemos Anniña e eu pola Costa da Morte, decidimos nunha arroutada, xa á tardiña en Fisterra, ir cear a Muxía.
Chegamos e o ceo ardía.
Diredes que as fotos son bonitas, mais non fan xustiza. Nunca vira o ceo desa cor. Indescriptible.

O Cemiterio dos Ingleses e a traxedia do Serpent

2008-09-11T02:23:00.010+02:00

Nos nosos paseos pola Costa da Morte atopamos o Cemiterio dos Ingleses na chamada Punta do Boi, a carón da salvaxe e fermosa praia de Trece e con vistas ó Cabo Vilán, onde máis bate o vento na costa do concello de Camariñas.
E é que a Costa da Morte é un topónimo moderno, inventado polos xornalistas do século XX, por mor dos tráxicos naufraxios que acontecían e acontecen desde Caión ata Carnota. Tenas todas: forte oleaxe, brétemas frecuentes, beiramar irregular con múltiples farallóns, penedos e baixos traizoeiros, e xa no plano humán, un grande tráfico marítimo e unhas condicións de seguridade que se agora non son as ideais (lembremos o Prestige: que se está facendo para que non volva pasar?) antes eran inexistentes ou moi precarias.

Pouco debía de alumear o faro do Vilán o 10 de Novembro de 1890, cando pasou o flamante buque escola HMS Serpent da Mariña Inglesa. Esnaquizouse contra os baixos da Punta do Boi e foise a pique de contado. Só tres tripulantes foron cuspidos vivos polo mar na praia de Trece. O resto, 172 homes, morreron e os seus cadáveres foron chegando ós poucos a diversos puntos da costa.

Estes tres sobrevivintes, feridos, exhaustos e case espidos, deberon de observar que nesa paraxe non había nin hai asentamento de poboación ningún e tiveron que vagar monte arriba ata dar coa parroquia de Xaviña. Alí deron aviso e foi o párroco o que mobilizou a tódolos veciños, que baixaron ó Boi a contemplar o irremediable desastre e a recuperar como ben se puido toda aquela cantidade de cadáveres. Por mor do illado da zona e do inxente da desfeita, houbo que enterralos aí.
O Cemiterio dos Ingleses consta dun cuadrilátero grande e doutro máis pequeno no centro. No pequeno central están soterrados os oficiais do Serpent e no grande a tripulación. Quitando isto, non hai máis partillamento, nin lápidas, nin nomes. Só vento.
O cemiterio estivo en ruíñas ata 1990, cando foi restaurado.

Como anécdota, disque o citado párroco e as xentes de Xaviña foron honrados pola Mariña Británica polo seu comportamento. Non así o crego de Camariñas, que se opuxo a que tódolos mortos tiveran igual trato e cerimonia, posto que a meirande parte eran protestantes. Esta actitude cerril non trunfou e foi moi criticada pola prensa da época. Por non falar dos ataques ó Goberno polo estado de abandono deste treito marítimo, mesmo por parte do Reino Unido, que perdeu barcos e vidas dabondo antes e despóis do Serpent. Ata non hai tanto os buques ingleses lanzaban salvas de honor cando pasaban enfronte a Camariñas, en honra ós malogrados heroes do Serpent. Dende que hai rexistros, o do Serpent é o naufraxio máis tráxico que houbo na Costa da Morte, e os ingleses perderon máis barcos e vidas ca ningunha outra nación, incluida España, nesta paraxe.
Un que sabía moito disto era José Baña Heim, mestre en Camelle (Camariñas) e fillo dun camellán que estivo en Alemaña e casara cunha alsaciana. Ainda me falou un pouco a miña avoa da alemana de Camelle, moitos anos antes de que chegara Man Gnädinger, o artista ermidán que viviu e deixou a súa obra na vila camariñá ata o do Prestige.
En 1974 decidiu facer un relatorio dos naufraxios da Costa da Morte en compaña de varios entusiastas alunos seus . Para iso realizaron exhaustivos percorridos pola zona, preguntándolles ós máis vellos e contrastando información nas bibliotecas e hemerotecas. O resultado é o libro xunto a estas liñas, de modesta edición: "Costa de la Muerte. Historia y anecdotario de sus naufragios" (Ed. Estado), que aínda é unha referencia obrigada sobre o tema. Supoño que estará descatalogado, e malia non ser unha peza literaria nin pretendelo, considérome afortunado de que chegara ás miñas mans. O mestre camellán tomou moi en serio o seu traballo, expurgouno de lendas e fantasías, cousa non doada, e xunto cos seus rapaces compuxo un volume non só rigoroso e realista (tanto en heroicidades coma en pillaxes e vilanías), senón tamén ameno e que respira amor pola terra e polo mar. Por exemplo, non sendo o propio "Costa de la Muerte" que dá título ó libro e que xa dixemos que ten pouco de tradicional, Baña respeta tódolos topónimos galegos e vai debrullando cada cabo, vila, aldea, penedo, baixo, con ou illa e os seus nomes de sempre vannos salpicando na cara. Aqueles barcos...

De volta

2008-09-09T22:32:00.004+02:00

Despois de visitar familia, parentes e amigos (unha mesmo tivo a delicadeza de parir o seu primeiro fillo durante a miña estadía para que poidese coñecer a Iago, que así se chama o boneco), de admirarme ante a verborrea e espabilamento (e difícil carácter) do meu Dieguiño, de visitar á miña avoíña e pedirlle desculpas por non terme despedido dela (ó meu pesar), de amosarlle a unha alemá de interior (a miña Anniña) faros e farallóns da Costa da Morte a bordo dun C2 alugado, despóis de dar conta de polbo, tapas variadas, chipiróns, xamón e longueiróns (da fame que me entrou destes últimos cando Alexandre Nerium, poeta e guía do Museo do Mar de Fisterra nos explicou cómo se apañaban) e máis delicias colesterolentas e de trasegar garimbas dos Fillos de Rivera (que saberán estes bávaros o que é cervexa) e cousas máis tóxicas (rematei cunha bandoleira cortesía dos 100 gaiteiros) e celebrar o último aniversario do meu pai como traballador activo (esperemos), despóis de corta-la melena tras doce anos de trobas (que frío nas orellas), de ler cousas interesantes e outras non tanto, de mercar un libro (ou eran nove?) e unha cámara de fotos meghaghuai (irán caendo aquí as fotos), de quedarme moitas cousas por facer e de moita xente por ver (perdoa, Mario) e de viaxar hoxe case doce horas (coche-avión-bus-tren-outro tren-bus urbán), hoxe podo dicir que xa estou aquí, lonxe de vós pero perto e conectado (quen carallo é Steiner?) e abusando dos paréntereses e da vosa paciencia.
Pois iso. Ó que ía.
Ola de novo a todos.

Adeus

2008-08-20T01:07:00.003+02:00

Hai tempo, cando este blo andaba en cueiros, adiqueille un post de Nadal á miña avoíña Herminia. Xa choveu e a señora Herminia estivo aí, e o de estar aí xa era unha milagre cotiá, ainda que ben sei que o último ano e medio lle foi duro. A semana pasada preguntou por min, pola data exacta na que chegaba. Informáronlle que o sábado 23 e ela rosmou que non sabía se chegaría aló. A señora Herminia gustaba de facer aseveracións polo estilo, coma que este ía ser o seu último Nadal, e para ledicia de todos sempre se trabucaba. Mais ela sabía que tras nove décadas xa pouco lle quedaba por facer e xa lle ían entrando ganiñas de descansar, algo que nunca entenderemos os mozos, egoístas.
Desta non se trabucara. A doenza foi a peor ata que hoxe ás sete da tarde a avoa nos deixou, e a súa presenza, fiable e acolledora, deixou paso á mágoa. Egoísta, quixera estar aí, quixera que durara un pouquiño máis para darlle un bico, egoísta, eu quixera poder despedirme, adiantei o voo mais non foi dabondo... mais non tan egoísta para desexar que unha persoa que quero siga sufrindo, malia ter sido a derradeira sobrevivinte dos meus avós.
Supoño que a avoa mirou os seus dedos, os dedos da Costureira da Torre de Sarces, e botou contas. E seguiría, como seguiu até o de agora, polos seus, por ver os seus fillos e netos e bisnetos, mais, humilde, satisfeita, pensaría con naturalidade, E ben, se hai que ir, vaise.
Adeus, avoa.

Pechado por avaría

2008-08-16T16:21:00.003+02:00

O meu trebello andaba un pouco escangallado, pero non hai coma uns bos informáticos para escangallalo de todo. Tiña o ventilador feito unha porcallada, e esta boa xente aspirou a incrible poeira que tiña o ordenador por dentro. E tan ben aspiraron que aspiraron tamén a tarxeta WLAN, polo que quedei sen internet na casa. E como no traballo non me pagan por bloguear (deberían) e non atopo tempo para nada, este blog anda xa de vacacións.
E o que vai andar de vacacións son eu. A partir do vindeiro fin de semana se me verá pululando por bares e recantos de mala morte da nosa Galiza unhas dúas semaniñas. Deica, se nos vemos!

A lenda de Xúpiter e os velliños

2008-08-03T00:00:00.002+02:00

Por se non o sabedes, gusto das historias dentro das historias.

(En Volver a empezar, de J.L. Garci)

Pluma

2008-07-31T20:44:00.005+02:00

Día de traballo, dende seis da mañá ata pasadas as dúas. Malia non haber moito choio, a miña falta de motivación é preocupante, pasaráseme. Rifo cunha compañeira, ou máis ben ela comigo, parvadas. Marcho un pouco antes da hora, enfío a bici a través da canícula cara o Goberno Provincial, a seguir co irrematable proceso de recoñecemento académico do meu título en Alemaña. Recoñecemento inútil a estas alturas, mais estou empecinado en rematalo, tanto tempo e cartiños que levo gastados, todo engadido ó meu carácter enfermizamente obstinado. Preséntolle os últimos documentos absurdos que me pediron, están en orde (boa nova, levoume tempo acadalos) mais falta un (mala nova) que podo acadar dalgún estraño xeito da miña empresa (nova con incógnita). O funcionario maldito impenetrable sorrinte invencible interrompe a entrevista para facilitarme unhas toalliñas de papel: súo a caldeiros, bicicleta, calor, burocracia, abafo. Pedaleo cara casa, chego enchoupado, fago unha colada, durmo algo, como algo, pescudo na rede por ese documento, busco vivenda, quero mudarme, chamo ós vellos, ninguén na casa. Fóra racha unha treboada típica destas terras e estación. Caen chuzos, todo vira negro.
Logo loce o sol e simultáneamente cae unha chuvia fina e continua, todo o envolve unha luz irreal. É bonito. Fumo devagar un pito na fiestra, chega o compañeiro de piso, pídeme outro, trae o correo, son boas novas, a implacable Facenda teutona devólveme uns cartiños. El fuma o seu pito compulsivamente, non lle dura un minuto. Falamos do meu vello portátil no seu canto do ciño, requéntase decote e apágase só, miramos aquí e alá, mal asunto.
Quedo só e quero escribir o da chuvia mainiña e todo iso, e aproveito para rescatar unha vella libreta e unha pluma coa que me agasallaron con agarimo uns amigos, o colega escritor, tócate o carallo, se souberan. Coma sempre, líome co trebello e fago unha porcallada, tinta por tódalas partes, non a dou quitado dos dedos. Mais a pluma apousa no papel e eu con ela, a letra sae fluída e lixeira e non para, non para...

(Imaxe con historia tirada deste blog)

Louise Attaque, La plume

Arte nas fachadas

2008-07-29T19:05:00.005+02:00

Unha das cousas que chaman a atención ó pasear polo casco vello das cidades bávaras é a profusión de pinturas nas paredes de edificios civís, sexan civís ou privados. Chámanlle Lüftlmalerei, polas pinturas de Zum Lüftl, casa onde viviu un importante artista referente desta arte, Franz Seraph Zwinck. Esta é a casa de Goliath en Regensburg:

Un reloxo de sol en Neuburg am Inn, xa na lindante Austria:
Mais onde atopei unha borracheira deste estilo é en Lindau, na beira do lago Constanza.

A antiga casa do concello:

O museu municipal:

Ás veces as pinturas tentan un efecto óptico arredor das portas e fiestras, imitando falsos doseis, peitorís e columnas. Os franceses chámanlle trompeloeil (trompe l'oeil, engana o ollo) ou trampantollo, para nós.

Como vedes, os graffittis non se inventaron onte.

(Omito a pequena decepción da visita a Lindau. Unha vila preciosa nunha illa entrante no Constanza con toda a súa beira ocupada polo porto deportivo e sen un sitiño para tomar o sol e bañarse. Ben, si, a dous quilómetros, nun recinto privado e pagando. Ver tanta auga e case non poder tocala... un de porto de mar coma min non traga con iso. Todo para salientar que este non é un país tan tan perfecto)

Karamelo Santo en Regensburg

2008-07-28T15:43:00.006+02:00

O pasado xoves os arxentinos Karamelo Santo quentaron co seu skacumbiarockraggametallatino, e de que forma, a noite de Regensburg na Alte Mälzerei. Aquí os temos paseando pola miña cidade adoptiva e logo actuando. Eu estaba alí!

Uns tipos sinxelos e divertidos, que despois de suar dúas horas (e nós con eles) vendíanche as camisetas e se interesaban por se che gustara a actuación. Se podedes velos en directo, non o dubidedes.

Os Fillos de Sakhnin saben xogar ó fútbol

2008-07-17T23:31:00.008+02:00

É difícil falar de fútbol despois de oir as depravadas cifras que uns especuladores chalados son capaces de pagar por un xogador que tivo un ano bo. Mais ás veces, presta.
O vindeiro rival do Dépor na Intertoto, a antesala da Copa da UEFA, é o modestísimo Bnei Sakhnin, "os fillos de Sakhnin", pequena cidade (25000 habitantes) de Israel. É difícil que un rival caia tan ben coma neste caso.
O clube fundouse en 1996 e na súa curta historia xa conta con unha Copa de Israel, malia o seu exiguo orzamento, mesmo en comparanza cos outros clubes da pouco puxante liga hebrea. Mais a súa particularidade é que a meirande parte da súa afección (tal coma a poboación de Sakhnin) e do seu plantel de xogadores son palestinos, árabes e munsulmáns. De feito, foi o primeiro equipo árabe en xogar unha competición europea (a UEFA hai uns anos). O seu obxectivo, o entendemento das dúas comunidades de Israel (árabe e xudía) da man do deporte. Non sempre acadado, porque a violencia continua da vida cotiá desa terra tamén se proxecta nas bancadas. Mais o exemplo sobre o céspede é inmellorable.
Ademáis, existe un documental de Michael Cohen sobre o tema chamado Sons of Sakhnin United do que non teño máis información.

Sempre irei a prol do meu Dépor e neste caso tamén, mais tiven que pensalo dúas veces, tan fermosa como é esta xesta.

Manifesto Galeusca

2008-07-17T23:06:00.003+02:00

Perante o discurso pretendidamente homoxeneizador e centralista que subxace no "Manifiesto por la lengua común", a Federación de Asociacións de Escritores "Galeusca" quere deixar constancia do seguinte:

A realidade plurilingüe que conforma e dá existencia ao estado español, lonxe de ser entendida como unha "asimetría" ou deficiencia per se, está a reproducir de xeito transparente unha diversidade lingüística e cultural común á maioría dos estados que conforman a Europa plurilingüe.
O galego, o éuscaro e o catalán non son "inventos" recentes senón linguas que foron normais nos seus territorios e sociedades respectivas durante centos de anos. A súa desnormalización, a súa perda de usos públicos, non se produciu de forma "natural", senón, mesmamente, por invasión da lingua que se decretou como oficial do estado, sen consulta nin acordo previo.
O artigo 3 da Constitución española garante a presenza desa lingua común para todos os habitantes do estado, mediante a esixencia a toda a cidadanía do deber de coñecer o castelán. Toda a cidadanía de Galicia, Euskadi e os Países Cataláns asume na práctica esa esixencia, pois non hai persoa que non teña unha boa competencia en castelán, ora a teñan como primeira lingua, ora como segunda. Porén, respecto do galego, do éuscaro e do catalán a lexislación non prevé a obriga de seren coñecidos nos seus respectivos territorios, o que establece unha asimetría nos dereitos lingüísticos da cidadanía que quere exercer o dereito, que lles é recoñecido, a usalos.
O galego, éuscaro e catalán tamén son linguas oficiais nos seus territorios, que é o mesmo que dicir que son as linguas propias de aproximadamente o 40% da poboación do estado español. Estes códigos lingüísticos diferentes do castelán, lexítimos e nos que se recoñece o percorrido e expresividade dun pobo e dunha cultura, son instrumentos de comunicación igualmente "democrática", ferramentas de relación interpersoal útiles e necesarias para a sociedade que as sustenta.
O dereito ao uso público, en todas as instancias, da lingua propia está recoñecido en todas as lexislacións democráticas do mundo. No ámbito europeo cómpre lembrar a Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias (aprobada e ratificada polo Estado español) ou a Declaración Universal de Dereitos Lingüísticos, aprobada coa unanimidade do Congreso dos Deputados.
A visión anuladora que da enriquecedora realidade plurilingüe española se transmite desde o "Manifiesto" leva a pensar na similitude coas teses da etapa franquista: un Estado, unha lingua, e, consecuentemente, a reforzar as formulacións diferenciadoras entre cidadáns de primeira e de segunda por razón de lingua. A competencia plurilingüe, tamén para os cidadáns españois nados en comunidades autónomas cunha única lingua oficial, sempre será unha chave que abra o mundo, que abra as fronteiras do respecto polo outro desde a interpretación dunha relación de equidade entre os seres humanos, independentemente do seu lugar de nacemento, de residencia e de lingua propia. Además, o "Manifiesto" parte dunha premisa que non se corresponde coa realidade, pois en ningún caso o castelán corre perigo ningún en todo o territorio do Estado.
A aprendizaxe de linguas, ademais da propia, sempre debe ser entendido en positivo e como sinónimo de enriquecemento do individuo, pois coa aprendizaxe plurilingüe estimúlase a expresividade e cognición das persoas. No caso de Galiza, Euskadi e os Países Cataláns é imprescindíbel que a poboación sexa competente nas dúas linguas oficiais, para que logo cadaquén poida decidir libremente se usa unha ou outra nos diferentes ámbitos e situacións. É dicir, a dobre competencia é imprescindible para garantir a liberdade lingüística.
Para garantir esa utilización libre das linguas precísanse medidas emanadas dunha política lingüística adecuada. É dicir, para garantir os dereitos constitucionais que temos tamén os falantes de catalán, éuscaro e galego precísanse políticas lingüísticas que creen as condicións para exercelos, tal e como ditou o Tribunal Constitucional na sentenza 337/1994 cando "avalaba un trato desigual, que non discriminatorio, para as dúas linguas oficiais en función do carácter propio dunha delas que fai preciso unha acción normalizadora que debe, necesariamente, implicar accións de apoio singularizado".
As políticas lingüísticas aplicadas ao ámbito educativo nas chamadas comunidades bilingües teñen como obxectivo conseguiren que o alumnado acade unha boa competencia nas dúas linguas oficiais, independentemente de cal sexa a súa lingua familiar. Para acadar ese obxectivo, é preciso desenvolver planificacións lingüísticas que garantan a consecución dese obxectivo e que pasan, necesariamente, pola utilización vehicular maioritaria da lingua máis desfavorecida socialmente. E isto, en vez de ir contra a liberdade lingüística, é, precisamente, unha actuación imprescindible para garantir esa liberdade lingüística.
As escritoras e os escritores galegos, vascos e cataláns PROCLAMAMOS a nosa vontade de seguirmos a escribir nas nosas linguas e a contribuírmos ao proceso, inacabado, de normalización das nosas linguas, como dereito humano, democrático, pacífico ao que non imos renunciar. Repudiamos enerxicamente todos os intentos de EXCLUSIÓN que colegas escritores españois realizan das nosas linguas e lamentamos que, no canto de se preocuparen pola saúde do español en Puerto Rico, Costa Rica ou os Estados Unidos, se dediquen a combateren o máis próximo e asimetricamente discriminado.

Xullo de 2008

Aquelas entidades, colectivos ou persoas que concorden co contido deste manifesto poden mostrar a súa adhesión no enderezo electrónico oficina@aelg.org

http://www.aelg.org/

A lingua común

2008-07-06T18:12:00.007+02:00

Rosa Díez anda a sacar un manifesto en defensa do castelán, xunto co seu partido UPD e destacados intelectuais, políticos e xornalistas da súa órbita. "Manifesto por la lengua común", chámase. Para máis vergoña, persoeiros galegos deron en asinalo.
Tódalas linguas son comúns ós seus falantes, Rosiña, e o galego é común para tódolos seus falantes. En España fálanse varias linguas, non só español, existen dende hai varios séculos e non as acabamos de inventar para amolar os madrileños: son a máxima expresión da nosa cultura e da nosa identidade. É o que hai.
En canto á "defensa", xustifícase cando hai ataque, mais aquí non existe. En Galiza fálanse dúas linguas, e por mal que vos pese a vós e a Galicia Bilingüe, unha das dúas está minorizada e esa lingua non é o castelán. Os falantes de galego ven cada día os seus dereitos ninguneados. Feitos son feitos:

O galego, "un dialecto da aldea" para Navantia
O galego perde falantes
Candidatos a postos de traballo, rexeitados por falar galego
"Burra, no hables lenguas menores"
Para Springfield, o galego é un dialecto do castelán.

Agora que ETA anda un pouco pasada de moda, dúas formas rápidas e pouco éticas de acadar votos son culpar de todo ós inmigrantes e ós nacionalismos periféricos. Agora estamos neste segundo caso. O único que aportan estes "manifestos" son división, mentiras e xenreira. Podo admitir que haxa opresores e oprimidos, os de arriba e os de abaixo. Mais que os favorecidos, os de arriba, vaian de vítimas paréceme xa unha carallada.

Divertimentos

2008-07-03T21:09:00.009+02:00

(Xirona: O lirismo das masas. Ghravasións Depravadas, 2006)

Ás veces a ledicia polo éxito dun amigo vese tinxida pola decepción. E, verdadeiramente, ainda quedo para tomar cañas co Xandre e o Lois, membros fundacionais e intermintentes de Xirona, e celebrei que a inmensa calidade dos seus anteriores traballos (un EP en directo e este "longo", case descatalogado) fose premiada coa fichaxe por unha multinacional. Resulta complicado de explicar qué pasou con este grupo, ainda que historias así haxa a eito no mundo do rock. Supoño que só coñeceredes o seu último álbum, “Mirándote a los ojos”, unha mistura de nu-metal edulcorado para o mainstream: baladiñas con scratches de fondo e rapeos ocasionais en inglés, con textos correctos, abstractos e doadamente esquecibles. Un gran produto, ben elaborado, imaxe da banda milimétricamente estudada, etcétera. Mais iso: un produto.

Eu quédome coa súa obra anterior que gardo coma un tesouro, xa que está desaparecida do mercado, mula aparte, ata unha eventual reedición. Ska e rock carraxudo, letras combativas cun espazo á introspección, toques metal e ragamufin, música para bailar e pensar. Estará algo mellor se tivese unha produción profesional e decente, tal coma “Mirándote a los ojos”. "O lirismo das masas" é unha obra mestra do rock en galego inxustamente ignorada pola crítica, se cadra pola súa deficiente e desafortunada distribución. Con todo, amigos, moita sorte na vosa nova andaina.

(2007 Dallas Desperados Season: A proud clergyman. Verwirrung Records, 1992)

Xa vos falei desas carátulas de discos de vinilo que atopei no contedor de papel do meu edificio. Pois ben, remexendo nelas atopei unha que non estaba valeira e que encabeza estas liñas. Emocionado polo achádego, corrín a casa para escoitalo. Descoñezo completamente este grupo (dúo?) e non atopei a posteriori información ningunha sobre eles, o selo é alemán ainda que tódalas cancións estean en inglés e o disco está datado no 92, malia ese "2007" que precede ó nome da banda.

Posiblemente sexa a escoita dun disco máis extraña que teño realizado. Na capa reza que o álbum consta de doce temas, numerados e sen título. Non hai libreto dentro da carpeta. O primeiro tema é un tranquilo instrumental. O segundo non abandoa a temática acústica e a doce voz da cantante fainos lembrar ás cantautoras dos 70, cun matiz de bossa nova. O terceiro deslízase entre sons ambientais, trip-hop e electrónicos, sen abandoar a guitarra acústica. O cuarto é a capela, un berro que lembra a algunha cantiga tradicional irlandesa, lanzado ó ceo pola metade masculina do dúo. O quinto tema é un rockabilly pegañento, aparentemente intrascendente e de final abrupto. O sexto, coa voz da rapaza (ignoro o seu nome) súpetamente contaminada de fume e violencia, perpetra un maligno ska esmagante, case punk. No sétimo tema sons electrónicos dignos dunha Atari mistúranse con guitarras completamente metal, o rapaz canta cheo de ira e a moza acompáñao cunha especie de laios nun idioma descoñecido sen ningunha conexión melódica coa canción. Co oitavo case caio da cadeira: un Death Metal de libro, voz gutural, batería frenética e guitarras do averno, apenas dura dous minutos. E o noveno foi un arrepiante berro da parella ó unísono cun bruído de fondo que interpretei coma un martelo pneumático, unha expresión de loucura psicopática uns irrematables trinta segundos e que se viu finalizado por un bruído imposible.

Este non era parte da gravación: o disco está estragado nese punto e a agulla do tocadiscos patinou, deténdose a reproducción. Non só non puiden escoitar os temas que faltaban senón que tamén esoutros nove temas non poden volver ser reproducidos, do plato só sae silencio. E o aparello funciona perfectamente. Desacougado, gardo o disco na súa carátula e agáchoo nun estante, agardando poder entender algún día este estraño suceso.

Por se vos apetece, as reglas do xoghiño, aquí.

Criatura

2008-07-01T00:29:00.007+02:00

Aviso:
A xestación da criatura foi difícil, a base de suor, paciencia, bágoas, rexeitamento e desánimos, o aborto era unha ameaza sempre presente. Mais tras varios meses (anos) de formación embrionaria, fetal e postfetal, de idas e viravoltas e dun desenvolvemento enriquecedor e non lineal, de varios adiamentos do parto e tras longas esperas uterinas, a criatura anuncia que verá a luz tras un novo periodo de preparación, mais este definitivo e a prazo fixo. A criatura agarda que se vos faga curto este lapso e logo provocarvos o desacougo e as emocións para as que foi deseñada polo seu pai/nai.

Tradución: Sairá un novo libro de relatos perpetrados por este que aquí asina a comezos do 2009, se nada se torce. Mantereivos informados.

De Eurocopas e cojones

2008-06-30T22:32:00.006+02:00

Levo dúas semanas de mudanza. Non de casa, senón de laboratorio: moitas horas de traballo e estrés e pouco tempo para o demáis, verbigraza este bloghiño. Mais quedou tempo para desfrutar do fútbol, saíronme uns compañeiros de traballo tan fumboleiros coma min e que mellor pretexto para quedar cá Eurocopa.

Entre o estrés esmagador, que agora remite, presenciamos os camiños converxentes da Mannschaft e de España. A primeira, o guión previsto, músculo e corazón, gañando partidos no último minuto, coas vísceras nun puño. Logo, bandeiras tricolores, caras pintadas, ledicia inusitada nestas xentiñas tan autorrepremidas, e eu de convidado á festa.

E na outra banda, a España. As perspectivas cambian moito cando vives fóra, e non falo da típica comunión de inmigrantes no estranxeiro: case non trato con españois, case todos estudantes de Erasmus con data de caducidade en Baviera, coido que non hai galegos en Regensburg. Mais, síntoo, síntome máis representado por Villa ca por Cristiano Ronaldo ou Schweinsteigger.

Mais gústame o fútbol. E hai que quitarse o chapeu: nun dos mellores campionatos que se lembran (equipazos coma Croacia, Holanda, os marabillosos anarquistas turcos, os veloces zares rusos, a propia alemaña, tentando poñerlle un pouco de graza ó seu xogo mecánico) España xogou de cine, foi a mellor, cepillouse a favoritas coma Italia e a devandita Alemaña e só hai que ler como os xornais alemáns recoñecen a súa superioridade. Non me vou estender na crónica futboleira, que hai pola rede artigos mellores (aconsello este). O avó chocho que deixou fóra o mellor dianteiro de tódolos tempos temporais e posibles (din por Madrí, mais que eu saiba, só un español gañou o Balón de Ouro, e era do barrio da Torre, mais non nos desviemos) e apostou por un mediocampo de ananos enclenques, mais que aloumiñan o balón con botas de veludo.

Chega a final e aprétome no sofá contra catro ou cinco amigos xermanos, procurando non dar a nota. España avisou: imos tocar. E os alemáns tamén: imos correr. E os de vermello tocaron e tocaron, e os de branco correron e correron... detrás do balón. Desesperados. Os últimos cinco minutos son os das típicas arroutadas dos alemáns, coa vitoria tatuada na fronte, os do acoso brutal e inmisericorde. Non desta vez. Rendidos, cansos, impotentes. Os espectadores que comigo estaban, tamén. E eu, triste con eles, de todos xeitos son amigos. Logo se lles pasou a base de grolos de cervexa nun vintecatro horas e felicitaron ó Spanier. Eu. Complicado de explicar.

Festa. Aquí tamén, en territorio comanche, xuntáronse varias bandeiras vermellas e amarelas. Sen o polo, menos mal. Sen manipulacións. Unha ducia de mozos e un señor pequeno e mouro, seguramente un dos poucos emigrados dos setenta que non retornou. Ledo. Abrazámonos, separámonos.

Podemos ser parte disto? Da selección da “furia”, ou de “echarle cojones”, aliñacións feitas pola prensa e o entorno do Real Madrid, mamoneos e outras caralladas xa vimos o resultado noutras edicións. Cohones, cohones, como se iso fose unha táctica deportiva. A do talento, a da fidelidade a un estilo, aí a temos, a de Fernando ou Daniel, e tamén Carles, Xabier ou Francesc (ningún galego, mágoa).

Será que son contraditorio, mais non acado que esta selección sexa de todo miña, nin tampouco que me sexa de todo allea. Por lonxe que estea... mais se falamos de fútbol, gañou o mellor, con fútbol, sen cojones, e eu desfruteino.

(... e a vindeira final, Galiza-Bayern!)

(portada do Bild: "Mágoa rapaces... mais os españois merecérono". Para que vexades que os doiches son implacables na vitoria, mais teñen bo perder)