Non quero entreterte

Non quero entreterte, non quero divertirte mentres sobas distraída as miñas páxinas antes de quedar durmida. Quero vivirte, que me vivas e me deas vida, estarrecerte, levarche á náusea, ó vértigo, ó orgasmo, á felicidade e á tortura. Non quero rematar nos teus andeis cuberto da poeira do teu esquecemento, quero ser esquirla que se incruste para sempre entre as fibras da túa carne, estar sempre contigo. Non quero causarche dor, mais se ten que doerche para que saias do teu letargo, doerache, proerache, aloumiñarate no pescozo. Quero que caias ó meu foxo e que non poidas nin queiras sair, que o mundo, esa falsedade que chaman mundo, che sexa alleo. Quero que a tinta das miñas letras se estire e che dea latigazos por dentro dos ollos, e non haberá maior premio ca unha bágoa túa, un sorriso, un tremor.


- ... dicías??
- Que se che gustou o libro.

O asegurador de Ovnis

Hoxe atopei este libriño na miña caixa de correo. Un agasallo da Casa da Xuventude de Ourense, que organiza o Premio de Ourense de Contos e ten por ben publicar cada ano un volume cos premiados. Eu fun galardoado no 2006 por este contiño e fun editado nestoutro libriño, como anunciei no seu intre, e agora este agasallo compila os gañadores do 2007. Doble molestia por parte dos da Casa e de Benito Losada, que é quen argalla todo isto, porque o enviaran ó meu antigo enderezo de Uviéu, que é o último que lles constaba, volveu para Ourense e non pararon ata dar comigo e mandarmo a Baviera. Estou ben agradecido!
Volvendo á escolma, O asegurador de OVNIS e catro contos máis recolle o conto do mesmo título gañador do certame, obra de Xerardo Neira, de 29 anos. Complétano os accésits de Alba Cid, de Ourense, co conto “Na febra da miña trampa”; de Rocío Leira Castro, de Cee, A Coruña, a obra “Folerpas de neve negra”; de Mario Otero Iglesias, do Corgo, Lugo, o conto “A chave dos soños”; e de Andrés Ocampo Lourido, de Ourense, con “Loucura” —este último, dentro do apartado de menores de 18 anos—. Saliento que Alba Cid e Mario Otero repiten con respecto ó 2006. Dáme que repetiremos decote todos estes nome nun futuro cando sigamos a falar de literatura. Deixo unhas ligazóns

• O asegurador de Ovnis de Xerardo Neira, descarregable en pdf.
• Páxina da Casa da Xuventude. En "Actividades" e "Concurso de contos" podedes consultar as bases do premio deste ano (a min pasóuseme o arrós) e descarregar os gañadores de anos anteriores (Anxos Sumai, Caneiro, An Alfaya, Riveiro Coello...)
• Recensión do libro en Cultura Galega.
  

E eu, xa teño algo que ler en galego!

Xuntanza blogueira

Convócase unha xuntanza/xantanza blogueira en Agolada para o 31 de Maio, tedes máis información nesta ligazón.
Eu lamentablemente non irei, que me colle moi lonxe. Os que vos apuntedes, pasádeo ben!

(Foto: no Museo Pergamo, Berlín)

As palabras son a imaxe da alma.
Non a imaxe! As imaxes son unha sombra!
Goethe

Budapest (IV): Gink

Ungría (en galego leva "H" ou non?) é un país de grandes fotógrafos. No Museu da Fotografía de Budapest levei de souvenir un pequeno e fermoso libro de antigas imaxes da cidade, obra de Károly Gink.

Xa vistes as miñas fotos, é hora de facerlle xustiza á cidade e amosar outras decentes :)

Que rabia, Geta...

(foto: Marca)

Que rabia. Que rabia que che expulsen ó teu mellor xogador no minuto cinco e xogar todo o partido con un menos. Que rabia que isto sexa contra o todopoderoso Bayern de Munich. Que rabia pensar que co que custou Ribéry podes mercar a todo o plantel do teu equipo. Que rabia que, ainda así, lle prantes cara e os domines, e que rabia que eles empaten no último minuto e vaias á prórroga. Que rabia meterlle dous choscos nada máis empezar a prolongación e ainda así, que che volvan a empatar no derradeiro minuto e che eliminen. Que rabia que o entrenador do Bayern, figura do entorno máis endeusado e soberbio do fútbol centroeuropeo, recoñeza que "(O Xetafe) estivo sensacional. Estivo a piques de acadar unha sensación e eliminar ó Bayern de Munich. Faltoulle pouco. Hoxe foi o mellor equipo". Que rabia que ata o soberbio Kahn admita que "Levo xogados 140 partidos en Europa (...) e o de hoxe non o vivira en 40 anos. Xogarlle ben ó Xetafe é case imposible".

Que rabia. Que rabia ver o puto partido nun bar cheo de bávaros e perder nunha aposta unha tableta de chocolate (das grandes, de Milka) co fan nº1 do Bayern (que á parte dese defecto é un gran rapaz). Á final, aperta de mans, brinde cunha Weizen e unha tableta de chocolate menos.

Derrotado e amolado pola derrota heroica dun equipo que nunca me interesara, dunha pequena cidade na que nunca estiven. Pero que grande é o fútbol.

Auster, Kafka e unha boneca

Non ten nada que ver co cine (mentira, todos saben a estreita relación do Auster co cine) mais só quería participarvos do fantástica que é esta novela, The Brooklyn Follies de Paul Auster. Esta non é unha crítica literaria, porque nin tan sequera rematei o libro. Estou atrapado pola historia.
Isto ademáis ten unha significación persoal para min, porque é o primeiro libro "serio" que me trago en inglés, fágoo decote en francés (benvidos os chistes con doble senso co de "tragar") e fracasei, polo de agora, no ler fluidamente en alemán. Se o voso nivel de inglés non é moi alto (o meu non o é) recoméndovolo en orixinal, porque enriquece moito a lectura e non usa unha linguaxe moi complicada.
Tom, nunha longa viaxe por estrada, cóntalle ó seu tío Nathan unha historia sobre o grande Franz Kafka. Auster a conta e eu cóntovola a vós, ó meu xeito.
O bo de Franz na recta final da súa vida namorou dunha moza á que lle dobraba a idade. Rompeu con todo, abandoou a súa querida Praga, ela tamén abandoou a súa comunidade hasídica xudía en Polonia e mudáronse a Berlín. Alí viviu Kafka os derradeiros meses da súa vida, e seguramente os máis felices.
A historia non é esa. A historia é que o checo adoitaba pasear polos parques de Berlín coa súa moza, ata que un día atoparon unha meniña chorando sen consolo. Franz preguntoulle o porqué da súa tristura, e a cativa respostou que perdera a súa boneca. Franz retrucoulle que a boneca non se perdera, que saíra de viaxe. "E ti como o sabes?" "Porque ela me escribiu unha carta", "Por favor, lema", "Non a teño aquí comigo, se volves mañá tráioa e léocha". A nena quedou máis tranquila e aquel estraño foi dereito para casa. Tiña que escribir unha carta.
O día seguinte o escritor foi onda a nena, no mesmo lugar do parque, coa carta na man e leulla en alto. A boneca dicíalle á nena que a quería moitísimo, mais que quería viaxar, ver mundo, facer novos amigos. Que a botaba moito de menos, mais que tería novas dela.
E así foi. Porque Franz Kafka adicou tres semanas a escribirlle unha carta diaria á nena de parte da súa bonequiña. Tres semanas! Tres das derradeiras semanas de creación dun dos maiores escritores de tódolos tempos, adicadas a escribirlle cartas a unha nena para que non estivese triste por perder a súa boneca. A súa moza foi testemuña do en serio que se tomou ese traballo, á primeira vista cando o Franz escribía non estaba menos consagrado á escrita que cando xestara O Proceso ou A Metamorfose. Para el era igual de importante. Ou máis, tendo en conta o desprezo pola súa propia obra, obrigando ó seu editor a queimar tódolos seus traballos inéditos. Non lle fixo caso.
E a boneca medrou, fixo amigos, coñeceu xente. Sobra dicir que pasadas as semanas a meniña xa non estaba triste pola boneca, senón totalmente entregada á historia. Ata que na última carta a boneca despedíase da nena: coñecera a alguén e casaba, e dicíalle á nena que nunca a esquecería.
En palabras de Auster, ou de Tom, "Chegados a este punto, a nena xa non estrañaba á súa boneca. Kafka deulle algo para reemplazala, e durante esas tres semanas esas cartas curárona da súa infelicidade. Ela tiña a historia, e cando alguén ten a sorte de vivir dentro dunha historia, de vivir dentro dun mundo imaxinario, as dores do mundo desaparecen. Mentres a historia dure, a realidade non existe."

Rematei onte o libro e confirmo as boas sensacións que describín arriba. Un dos mellores de Auster. Personaxes tremendamente humanos, inseguros, con defectos, marabillosos.

Juno, A Onda e flocos de millo

Andei de cine en cine estes días. A de onte, Juno, baixo recomendación expresa de alguén que sabe disto. Unha adolescente de 16 anos queda embarazada e decide dar o neno en adopción. Daquela... dramón? Non! Unha comedia, chea de sensibilidade e sentido do humor. Non pretende trascendencia, coma outras, mais ainda me dura o sorriso.


Esta, de cine alemán. Die Welle (A ola) está baseada no libro de Morton Rhue, que case tódolos alemáns da miña idade leron de nenos ou de mozos, que á súa vez estivo baseada nun caso real. Nunha clase de instituto un profesor leva a cabo un experimento sobre a autarquía: os alicerces dunha dictadura. Homoxeneidade, símbolos comúns cos que identificarse, uniformes (os alumnos levaban unha sobria camisa branca), sentimentos de pertenza a un grupo, falta de autocrítica e pensamento propio... O experimento vai lonxe de máis e todo estoupa: os que non están na Ola, o grupo, a elite, son os inimigos, e deben ser vencidos.
A película non está mal, mais queda a sensación de quedarse curta para unha idea tan interesante. Os adolescentes americáns dos 60 da novela de Rhue convértense en mozos alemáns de agora mesmo. Mais o filme deriva nun vai e vén teenager, parece que a cinta vai destinada ós mozos, preocupa máis a estética cá ética e á fin dá a sensación de que a manipulación é conveniente, a violencia é atractiva e de que "a Ola mola".

P.D.: Nos cines alemáns os flocos de millo son doces. Na vez de sal teñen azucre. Beeegh.

Budapest (III): Estatuas

Budapest (II): Vistas

Cheguei esta semana de Budapest e case que non tiven tempo ata agora de ir ordeando as fotiños. A cidade é preciosa, contraditoria, melancólica, única. Tras vivir sucesivamente a ocupación nazi, a ditadura comunista e agora o capitalismo máis corrupto e salvaxe, os húngaros buscan un pouco de desafogo. Algúns monumentos están pouco coidados, outros están xa en restauración. A hostelaría budapesteira é unha desfeita, todo pecha aínda máis cedo ca na Baviera e o 99% dos camareiros e demáis persoal son moi desagradables. As infraestruturas turísticas ainda están en cueiros, para ben ou para mal. No outro prato da balanza, polo de agora é unha cidade barata (tampouco un choio), sobre todo se evitades o turisteo, e non a percibín máis insegura ca Madrid ou Barna, por exemplo.
O paseante non pode abstraerse das desigualdades sociais, vin moitos Mercedes a carón de Trabbis da época prosoviet, moitos ricachos e moita, moita xente sen teito durmindo nos portais.


Esta é a Ponte das Cadeas (Lanchid), póñoa de primeira porque foi a ponte que creou a Budapest. Porque antes non había Budapest, senón as cidades de Buda e Pest a cada beira do Danubio, unidas por precarias pontellas. Custou tempo e bágoas facer esta ponte, mais hoxe os distritos de Buda, Pest e Óbuda son unha cidade.
Como curiosidade, ó escultor que fixo as dúas parellas de leóns que custodian a ponte apostou a súa propia vida contra calquera que lle atopase ás pétreas feras un só defecto. E alguén lle apuntou que os leóns non teñen lingua. Teñen tal, retrucou o artista, está arrolada no fondo da boca e non se aprecia ben, pero teñen.


O Castelo Real de Buda. Por vicisitudes históricas, só houbo rei no castelo durante unha curta época, xa que entre a invasión turca, a dependencia do Imperio Austrohúngaro e a ocupación nazi e o comunismo, pouco tempo lles quedou.


A igrexa de Matías (que atopei chea de andamios, mala sorte), o rei do que falei onte, e o Bastión dos pescadores.


O Parlamento, o máis grande de Europa. Supoño que vos soará o estilo: o parlamento londinense de Westminster inspirouse neste (e non ó revés), mais disque este é máis fermoso.
Como brincadeira, dicir que a guía que mercara Anna dicía: "Visita gratuita - os suízos pagan" !!! Entre liñas, colíxese que o libro está dirixido a alemán parlantes, e en realidade, os que non pagan son os cidadáns europeos (alemáns e austríacos, neste caso), tendo que pasar por caixa os helvéticos. De balde ou non, tentámolo tres días seguidos mais sempre estaba o cartaz de "tiquets esgotados".


Paga a pena explorar as pegadas xudías na cidade, coma a imponente Grande Sinagoga da rúa Dohany co seu museo xudeu e o monumento ás víctimas da Shoah, así como as outras sinagogas. É posiblemente o edificio relixioso máis imponente de Budapest (sufragada en parte a súa reforma por Tony Curtis), e moi criticada polos propios xudeus por seguir a estructura dunha igrexa cristiá.


Non se pode estar en Budapest sen visitar os seus baños e termas. A cidade está oca por abaixo, inzada de covas e galerías (tamén visitables) e augas termais e medicinais, para regocixo dos invasores romanos e turcos que aquí chegaron, afeizoados como eran ós baños. Non me privei e estiven nos baños nocturnos de Rudas, da época turca. O da foto de enriba é outro, os clásicos baños de Géllert.
Déixome a Basílica, os edificios Art-Déco e Barroco, museos, os paseos á beira do Danubio, as grotas do Labirinto... mellor que o descubrades por vós.